บทที่ 661

โจชัวร์เป็นคนช่างพูด เขามักจะพูดในสิ่งที่ไม่ควร และยังพยายามข้ามขีดจำกัดของตัวเอง ในที่สุดเขาก็ได้รับข้อความจากแซคคารี่

“กลับไปที่สำนักงานใหญ่และรับบทลงโทษของนายซะ”

ฉันหัวเราะและพูดกับตัวเอง “สมน้ำหน้า!”

...

ผ่านไป 30 นาที กว่าที่แซคคารี่จะได้พบชาร์ลส เขานั่งอยู่บนม้านั่งใจกลางเมือง ไอร์แลนด์นั้นเหน็บหนาวในเฉพาะช่วงเดือนมีนาคมและเมษายน ชาร์ลสนั่งงอตัวอยู่บนเก้าอี้ราวกับคนไร้บ้าน

แซคคารี่นั่งลงข้างเขาและเอ่ยถาม “มีเรื่องอะไร?”

พวกเขาเป็นอริที่ต่อสู้กันเพื่ออาณาเขตในยุโรปมาตลอด แต่ว่าพวกเขาก็เข้าอกเข้าใจกันในฐานะคู่แข่ง แม้พวกเขาจะต่อสู้กัน แต่ทั้งคู่ก็ทำงานร่วมกันหลายปีมานี้ พวกเขาได้สร้างความสัมพันธ์ขึ้น มันคงไม่ผิดอะไรที่จะบอกว่าพวกเขาคือเพื่อนกัน!

ชาร์ลสเอ่ยขึ้นพร้อมความเศร้าภายในใจ “ผู้หญิงของฉันเพิ่งจะกลายไปเป็นภรรยาของคนอื่น นายคิดว่าฉันจะแก้ปัญหานี้ยังไงดี?”

แซคคารี่นิ่งเงียบ เขาไม่เคยปลอบใครมาก่อนนอกจากแคโรไลน์ และไม่เห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องให้คำปรึกษากับใครด้วย ถึงอย่างนั้นเขาก็เข้าใจความรู้สึกของชาร์ลส เขาไม่กล้าแม้จะจินตนาการถึงความรู้สึกสูญเสียนั่น!

“แซคคารี่ สำหรับผู้ชายอย่างพวกเรา ทำไมเราถึงไม่เคยได้ในสิ่งที่ต้องการเลย? ฉัน... มันเป็นความผิดฉันเองที่ไม่จัดการเรื่องของมีอาให้ดี ฉันคิดว่าฉันยังคงมีเวลาแก้ไขมัน แต่เพียงไม่กี่วันโลกทั้งใบก็เปลี่ยนไป! มันแสดงให้เห็นจริง ๆ ว่าไม่มีใครรอใครไปได้ตลอด”

แซคคารี่ตอบ “แล้วตอนนี้นายเป็นยังไงบ้าง?”

ชาร์ลสแหงนมองไปบนท้องฟ้าด้วยความรู้สึกแห่งการสูญเสีย เขาเอ่ย “ฉันก็ไม่แน่ใจ ในมุมของสตีเฟน... แม้เขาจะไม่มีปฏิสัมพันธ์กับโลกภายนอก เขาเป็นคนที่เข้าไม่ถึง ไม่มีใครสามารถกำจัดเขาได้อย่างง่ายดาย”

อยู่ ๆ เขาก็นิ่งไป และสบตาแซคคารี่ด้วยแววตาที่แผดเผา

แซคคารี่รู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร พวกเขาทั้งคู่อยู่ในจุดสูงสุดของโลกใบนี้ หากร่วมมือกัน พวกเขาสามารถกำจัดสตีเฟนได้อย่างแน่นอน

ทว่าทำไมเขาต้องช่วยชาร์ลสด้วยล่ะ?!

ท้ายที่สุดแล้ว ผู้หญิงของเขาก็เป็นเพื่อนสนิทของซัมเมอร์ เขาอยู่ข้างซัมเมอร์มากกว่าที่จะอยู่ข้างชาร์ลส ชายที่ทำร้ายเธออย่าสาหัส