บทที่ 687

ในตอนนั้นเอง ฉันกลับรู้สึกสูญเสียขึ้นมา! ฉันไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรดี!

ฉันไม่รู้จะทำตัวอย่างไรต่อหน้าเขา!

ฉันเม้มปากเเล้วตัดสินใจเงียบต่อไป

แซคคารี่เดินผ่านฉันออกไปจากห้อง จู่ ๆ เขาก็ก้าวเข้ามาในห้องเเล้วอุ้มเเม่ของเขาออกไป

เขาอุ้มร่างของสเตลล่าไปที่ลิฟต์ เเต่ฉันไม่ได้ตามเขาไป หลังจากนั้นไม่นาน โจชัวร์ก็เดินขึ้นบันไดมาเเล้วถามฉันด้วยความเเปลกใจ “เบล ทำไมเธอถึงยังอยู่ที่นี่ล่ะ?”

“พี่สาม” ฉันทักทายเขากลับไปทันที

“พี่รองกลับไปที่คฤหาสน์ของตระกูลชิคเเล้ว ทำไมเธอถึงไม่ตามเขาไปด้วย?” โจชัวร์ถาม

“ฉันไม่รู้จะเจอหน้าเขาอย่างไรดี” ฉันตอบ

โจชัวร์ตะคอกใส่ฉัน “เธอไม่ใช่ฆาตกรนะ ยิ่งไปกว่านั้น ซัมเมอร์ทำลงไปได้ก็เพราะว่าพี่รองร่วมมือกับเธอ!”

ฉันตกตะลึงกับคำตอบของเขา

“อะไรนะ?” ฉันถามอย่างตะลึง

“ถ้าไม่อย่างนั้น เธอคิดว่าซัมเมอร์จะฆ่าเเม่ของเเซคคารี่ด้วยตัวเธอเองง่าย ๆ เเบบนั้นเหรอ?”

กลายเป็นว่าเเซคคารี่…

เขายอมจัดการเเม่ของเขาเพื่อรับผิดชอบให้กับฉัน!

จู่ ๆ ฉันก็เก็บความรู้สึกทั้งหมดไม่ได้อีกต่อไป ฉันรู้สึกเสียใจเเทนเเซคคารี่ ความรู้สึกของเขาที่มีต่อฉันนั้นทำให้ฉันตกใจจากก้นบึ้งของหัวใจ!

ฉันไม่เคยคิดว่าเขาจะรักฉันมากขนาดนี้!

ระหว่างเเม่ของเขากับฉัน เขาเลือกฉัน!

ฉันรีบวิ่งลงข้างล่างเพื่อตามเเซคคารี่ไป เเต่เขาก็เดินทางออกไปเเล้ว

ในเวลาเดียวกัน ซัมเมอร์โทรมาขอความช่วยเหลือจากฉัน “ช่วยฉันด้วย!”

ฉันถามอย่างเป็นห่วง “เธออยู่ที่ไหน?”

“ฉันติดอยู่ที่บ้านของชาร์ลส ฉันอยากออกไปจากที่นี่!”

ฉันรีบโทรหาทัคเกอร์ทันที!

ตอนที่โจชัวร์เดินลงมา เขาก็แปลกใจที่ยังเห็นฉันอยู่ที่นี่

“ทำไมเธอยังอยู่นี่อีก? นี่เป็นของของเเม่พี่รอง ฉันจะเอามันกลับไปที่คฤหาสน์หลังเก่า!”

“ฉันจะเอามันไปเอง พี่สาม พี่ช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม?”