บทที่ 745

“ง่ายจะตายไป เบล ให้ฉันยืมถุงน่องของเธอหน่อยสิ”

ฉันถึงกับพูดไม่ออก

แต่ฉันก็เดินกลับเข้าไปในเต็นท์เพื่อหยิบถุงน่องคู่ใหม่มาให้กับโจชัวร์ เขาตัดต้นไผ่สองสามต้นบริเวณใกล้ ๆ แล้วเริ่มทำตาข่าย ภายในไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขาก็ทำมันสำเร็จ!

ไม่เพียงแค่นั้น เขายังทำมากกว่าหนึ่งอันอีกด้วย พวกเราทั้งสามคนได้ตาข่ายจับปลาคนละอัน

และแน่นอนว่าโจชัวร์ขอถุงน่องของฉันเพิ่มหลังจากนั้น แต่ฉันไม่ได้นำมาด้วยหลายคู่ ซัมเมอร์ใจดีเลยบริจาคมันให้กับเขา หลังจากนั้นพวกเราทั้งสามคนก็เอาตาข่ายจับปลาเดินกันไปที่ริมแม่น้ำ

อากาศในช่วงเดือนพฤษภาคมเริ่มอบอุ่นขึ้นแล้ว แต่มันก็ยังคงหนาวอยู่ในตอนเช้า เนื่องจากอุณหภูมิที่ลดลง ฉันถอดรองเท้าของฉันออกแล้วเดินลงไปในน้ำ ความหนาวเย็นตกกระทบร่างของฉัน ตอนที่ฉันเดินลงไป แต่ฉันก็ปรับตัวแล้วเริ่มชินกับมันได้ในที่สุด

ในแม่น้ำที่ใสสะอาด เราเห็นฝูงปลากำลังว่ายไปมารอบตัวเรา ความสนใจของโจชัวร์ไม่ได้อยู่ที่ปลาเหล่านั้น เขาเกิดเสียสมาธิแล้วเริ่มว่ายน้ำไปตรงบริเวณที่ลึกขึ้น เขาดูสนุกกับการว่ายน้ำมาก

เขาว่ายน้ำอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน จนในที่สุดฉันเลยถามเขา “พี่สาม พี่สนุกพอหรือยัง? มาช่วยพวกเราจับปลาเร็ว ๆ หน่อยสิ!”

ฉันยอมรับว่าทั้งซัมเมอร์และฉันนั้นค่อนข้างซุ่มซ่าม ถึงแม้ว่าปลาจะว่ายผ่านเราไป แต่เราก็ยังจับพวกมันไม่ได้สักที โจชัวร์ลุกขึ้นมาแล้วบ่น “พวกเธอนี่ซุ่มซ่ามจริง ๆ เลย”

เขายืนขึ้นมาพร้อมกับด้านบนที่เปลือยเปล่า แล้วหยิบเอาตาข่ายจับปลาขึ้นมาจากพื้น ตอนที่เขาเริ่มจับปลา เราก็รู้ได้ว่าเขาก็ซุ่มซ่ามไม่แพ้กับเราเลย

มีปลามากมายอยู่ในแม่น้ำ แต่เราก็ยังคงไม่ประสบความสำเร็จในการจับพวกมัน

แซคคารี่และคนอื่น ๆ มาที่ริมแม่น้ำในภายหลัง

โจชัวร์ถามพวกเขา “พวกนายจับหมูป่าได้บ้างหรือเปล่า?”

มาร์ตี้ตอบกลับมา “พวกเราหาไม่เจอ มันก็เลยเป็นแค่การเดินทางที่เสียเปล่า”

“โถ่ พวกนายนี่ใช้ไม่ได้เลย” โจชัวร์เยาะเย้ย เขาเก่งในเรื่องพูดแหย่คนอื่นจริง ๆ

มาร์ตี้ถาม “แล้วไหนล่ะ ปลาที่นายจับ?”

โจชัวร์เดินกลับไปที่ริมแม่น้ำแล้วขว้างตาข่ายใส่มาร์ตี้ “พวกปลามันลื่นเกินไป แถมยังไม่กินเหยื่อของพวกเราอีกด้วย ถ้านายจับได้ ก็ลองจับเอาเองซะสิ!”

“พวกนายใช้เวลาเกือบครึ่งวัน แต่ยังจับปลาไม่ได้สักตัวเนี่ยนะ?”

มันเป็นตาของมาร์ตี้ที่จะเยาะเย้ยโจชัวร์แล้ว!