บทที่ 292 ร้องเพลง

“ของผม ผมได้ยินเพื่อนอีกคนของปู่พวกคุณพูดมาอีกที เขาบอกผมว่า คุณปู่คุณบอกเขาด้วยตัวเองเลย ว่าสามีคุณตบตีคุณอยู่บ่อยๆ อีกอย่างพวกคุณก็ใกล้จะหย่ากันแล้ว

ส่วนดวงพรผมไม่แน่ใจ ว่าเธอหาผมเจอได้ยังไง แล้วได้ข้อมูลผิดๆพวกนั้นมาจากไหน อันนี้ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ตอนแรกผมถามเธอแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้ตอบผม”

เฮนรี่พูดตามความจริง

“.…..เพื่อนอีกคนนี่คนไหน?” แทนไทถาม

“ชื่อว่าไมค์…...” เฮนรี่พูดอย่างระมัดระวัง

พอได้ยิน แทนไทก็นิ่งอึ้งไปชั่วครู่ “อะไรนะ? ไมค์? คำพูดของเขาเชื่อได้ที่ไหน?”

ไมค์คนนั้นเมื่อสองปีก่อนธุรกิจเกิดปัญหาขึ้น สติไม่ดีตั้งนานแล้ว สมองเขามีปัญหา พอขาดสติก็จะพูดจามั่วซั่ว......

คนแบบนี้ มีคนเชื่อคำพูดของเขาด้วยเหรอ?

“ตอนที่ไมค์พูดเรื่องนี้กับผม เขามีสติดี ตอนเขาพูดหน้าตาจริงจังมาก บอกว่าคุณปู่เป็นคนบอกเขาด้วยตัวเอง ผมก็เลยเชื่อ” สีหน้าเฮนรี่อับอายเล็กน้อย

ตอนนี้ เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นคนโง่คนหนึ่ง

“เพราะงั้นคุณเลยไม่ได้ยืนยันข้อมูลอะไรเลย แล้วยังกล้าออกมาพูดอีก?” ชัชนันท์หมดคำจะพูด

ไมค์คนนั้น ชัชนันท์ก็รู้จักเช่นกัน

แต่ละคำที่เขาพูดออกมาไม่มีความจริงเลยสักนิด ทุกเรื่องที่พูดเป็นเรื่องที่เขาจินตนาการขึ้นมาเองทั้งนั้น

ช่วงไม่กี่ปีมานี้ ไมค์รักษาโรคประสาทกับอาจารย์อยู่ตลอด แต่ว่าโรคที่เขาเป็นนี้มันซับซ้อนมาก มักจะกลับมาเป็นซ้ำ ทำได้แค่กินยาควบคุมอาการเอาไว้

“เรื่องแบบนี้ กล้าถามตรงๆที่ไหนกันครับ” ขณะที่เฮนรี่พูด ก็ลุกขึ้นยืน มองพวกเขาด้วยสีหน้าจริงใจ “ต้องขอโทษด้วยจริงๆครับ เพราะความโง่ของผม ทำให้พวกคุณต้องลำบาก ขอโทษจริงๆครับ หวังว่าพวกคุณจะยกโทษให้ผม”

“ผมไม่ควรทำเรื่องแบบนี้ลงไปเพียงเพราะเงินเลย…...” พอพูดจบ เฮนรี่ก็ถอนหายใจยาว

“อธิบายชัดเจนแล้ว ก็พอแล้ว” แทนไทพูด

“ฝั่งปู่ของพวกคุณ ผมจะไปขอโทษด้วยตัวเองเองครับ” เฮนรี่ก้มศีรษะ ราวกับนักโทษคดีร้ายแรงคนหนึ่ง

“นั่นเป็นเรื่องของคุณ” แทนไทยังคงตอบกลับอย่างเรียบเฉย “คุณตามสบายแล้วกันนะ”

เรื่องราวไม่ได้ใหญ่โต อีกอย่างเขาก็อธิบายเหตุผลไปแล้ว แถมยังเป็นเพื่อนของคุณปู่ตัวเองอีก เพราะงั้นแทนไทเลยคิดว่าจะจบเพียงเท่านี้

เฮนรี่รีบพยักหน้า หลังจากนั้นก็หมุนตัวแล้วเดินออกไป

หลังจากที่เขาจากไป สายตาของชัชนันท์ก็มองมาที่แทนไท “คุณว่าดวงพรนี่ ตามหาเรื่องทั้งหมดนี้เจอได้ยังไงคะ? ตอนแรกที่ฉันตรวจสอบคุณ ลงแรงไปตั้งเยอะ ฉันไม่เห็นว่าจะได้ข้อมูลอะไรเลย”

ดวงตาสีดำขลับของแทนไทหรี่ตามองเล็กน้อย แล้วโอบไหล่ของเธออย่างเป็นธรรมชาติ “ในคลังข้อมูลมีแต่ข้อมูลปลอมของผมทั้งนั้น ตอนที่ปู่ผมเขาอยู่ที่ประเทศY เวลามีคนถามว่าหลานเขาหน้าตาเป็นยังไง เขาก็หยิบรูปปลอมให้คนอื่นดูนั่นแหละครับ”

“งั้นตอนที่ฉันตรวจสอบ ทำไมหาไม่เจอล่ะคะ?” ชัชนันท์ถาม

“ระบบน่าจะเกิดปัญหาล่ะมั้ง” แทนไทตอบกลับ “น่าจะเป็นเพราะเหตุผลนี้นะ”

“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง นี่มันบังเอิญเกินไปหรือเปล่าคะ? ตอนที่ชลิตาตรวจสอบ แล้วก็ตอนที่ฉันตรวจสอบ ต่างก็หาไม่เจอ” ชัชนันท์พูด

“คนที่เคยตรวจสอบคุณก่อนหน้านี้มีแค่ชลิตา คุณเคยบอกอยู่ แต่หลังจากนั้นเหมือนว่าเธอจะล้มเลิกไป คุณว่าทำไมจู่ๆดวงพรถึงขุดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก? หรือว่าความจริงแล้วชลิตาไม่ได้ล้มเลิกความคิดนี้ เธอตรวจสอบอยู่ตลอด? หลังจากนั้นเธอก็ตรวจสอบเจออะไรเข้า เลยเอาไปบอกดวงพร ประมาณว่ายืมมือฆ่าคน?” ชัชนันท์พูดไปด้วย ครุ่นคิดไปด้วย

“เรื่องพวกนี้ กลับไปค่อยถามดวงพรเอาก็รู้แล้วครับ” แทนไทตอบ

ชัชนันท์พยักหน้า “ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น”

“อืม…...” แทนไทตอบกลับ “กลับบ้านไหม?”

ชัชนันท์ยิ้มให้ แล้วคล้องแขนของแทนไท “ไปค่ะ…...กลับบ้านกัน”

ทั้งสองคนจูงมือ ตลอดทางเต็มไปด้วยความหวาน จนกลับขึ้นมานั่งบนรถ

ชัชนันท์คาดเข็มขัดนิรภัย แล้วหันไปถามแทนไท “จริงสิคะ ยังมีอีกเรื่อง คนในตระกูลของคุณไม่ต้องการให้ฐานะของคุณถูกเปิดเผยขนาดนั้น ตอนนี้คุณเปิดเผยฐานะต่อหน้าทุกคนแล้ว คงจะไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมคะ? จะกระทบอะไรคุณหรือเปล่า? ก่อนหน้านี้ฉันประมาทมากเลยใช่ไหม?”

แทนไทลูบหัวเธอด้วยความอ่อนโยน “ไม่เป็นไรหรอกครับ”

“ฉันรู้สึกว่าการกระทำของฉันไม่ค่อยเหมาะสมเลย”

“คุณคิดว่า ต่อให้คนพวกนั้นเห็นผม พวกเขาจะกล้าถ่ายผมเหรอ? ต่อให้ถ่ายไป พวกเขาจะกล้าปล่อยออกไปเหรอ? ใครๆก็รู้ คนของเซ็นเทอรี่ลอง ข้อมูลไม่ใช่ว่าปล่อยออกไปได้ง่ายๆ” แทนไทกล่าว