ตอนที่ 293
บทที่ 293 เขาเปลี่ยนไปแล้ว
October 28, 2026
“เรื่องเล็กน้อยน่า มีแค่คุณเท่านั้นแหละ ที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ได้” นัยน์ตาเขาเต็มไปด้วยความรักและเอ็นดู
ได้ยินประโยคนี้ ในใจชัชนันท์ก็รู้สึกหวานกว่าน้ำผึ้งเสียอีก “จริงเหรอคะ?”
“ไม่งั้นคุณคิดว่าคนอื่นจะสามารถเรียกใช้ผมได้เหรอ?”
“เหมือนว่าจะเรียกใช้ไม่ได้…...”
เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่กระตุกยิ้มมุมปาก
ไฟเขียวสว่างขึ้น รถมาเซราติคันสีแดงออกเดินทางต่อ
เห็นโกลเด้นสแควร์ที่อยู่ด้านข้างถนน เขาถาม “จะเข้าไปช็อปปิ้งไหม?”
ชัชนันท์ส่ายหน้า “ไม่แล้วค่ะ วันนี้เหนื่อยแล้ว”
“งั้นก็ได้ครับ…...”
“ทำไมคะ คุณอยากซื้อของเหรอ?”
“เปล่า ผมอยากช่วยคุณซื้อ”
จู่ๆในใจของชัชนันท์ก็อบอุ่นขึ้นมาทันที
สามีของเธอ ดีจริงๆ
“ไม่ต้องหรอกค่ะ ตอนนี้ยังไม่มีอะไรที่อยากซื้อ”
“ครับ”
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย อีกข้างหนึ่งยื่นไปทางเธอ
เธอเอามือมาวางบนฝ่ามือของเขาอย่างเชื่อฟัง แล้วประสานมือเข้ากับเขาแน่น
ท่าทางของเขาที่ขับรถมือเดียว เท่กว่าขับสองมือเสียอีก
ภายในรถไม่ได้เปิดไฟ อยู่ท่ามกลางความืดสลัวๆ ใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มหล่อเหลา เป็นทิวทัศน์ที่สวยที่สุดในสายตาของเธอ
“อีกไม่นานธันวาก็จะขึ้นคอนเสิร์ตที่สนามกีฬาสินธุแล้ว จะพาพ่อแม่ไปดูไหมคะ? ถ้าไปล่ะก็ ฉันจะจองที่นั่งล่วงหน้าไว้ให้พวกท่าน” ชัชนันท์ถาม
“พ่อผมคงไม่ไป คุณจองให้แม่ผมก็พอแล้วครับ” เขาตอบ
พูดจบ เขาก็พูดขึ้นมาอีก “จองให้ดาอีกที่ด้วย”
“ดาไม่กลับไปเรียนเหรอคะ?”
“เด็กนั่นเดิมทีบอกไว้ว่าจะรอพ่อกลับมาค่อยกลับ สรุป อ้อนพ่อกับแม่ต่อ ให้รอคอนเสิร์ตของธันวาจบค่อยกลับอีก......ตอนแรกแม่ผมไม่เห็นด้วยหรอก แต่พ่อผมถูกเธออ้อนจนต้องยอม เลยช่วยเกลี้ยกล่อมแม่ผมให้”
“.…..เยี่ยม เธอสุดยอดมาก” ชัชนันท์หัวเราะ “งั้นฉันจองที่นั่งให้ดาหนึ่งที่ พูดถึง เด็กคนนี้น่ารักจริงๆ”
พอพูดถึงธนิดา ชัชนันท์ก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมา
คิดถึงใบหน้าของเด็กคนนั้น แถมยังมีท่าทางที่เธอยิ้มออกมา แค่ชัชนันท์นึกถึงใจตัวเองก็ละลายแล้ว
อะไรคือสิ่งที่เรียกว่าเจ้าหญิงน้อยอ่อนต่อโลก น่ารักไร้เดียงสากัน? คนๆนั้นก็คือธนิดานั่นเอง
“ไม่เอาการเอางานชัดๆเถอะ......” แทนไทมองด้วยสายตาเหนื่อยใจ
“เธอเรียนดีไม่ใช่เหรอ? คงไม่ได้ไม่เอาการเอางาน ก็แค่ค่อนข้างจะติดเล่น เด็กผู้หญิงอายุราวๆนี้ต่างก็เป็นแบบนี้กันหมดไม่ใช่เหรอคะ?” ชัชนันท์พูด
“นั่นก็จริง”
“ดาเด็กนั่น น่ารักมากจริงๆ ฉันชอบเธอมาก” ชัชนันท์ชื่นชมธนิดาอย่างคนใจกว้าง
“น่ารักมาก ตั้งแต่เจ็ดขวบที่เธอเข้ามาในครอบครัวพวกเรา ไม่รู้ว่าสร้างความสุขให้บ้านเราไปเท่าไหร่แล้ว” ขณะที่พูด สายตาของแทนไทก็มีความอ่อนโยนขึ้นมา
คำพูดนี้ ทำให้ชัชนันท์งุนงงเลยทีเดียว “อะไรเจ็ดขวบเข้ามาที่บ้านคุณนะ? เธอไม่ใช่น้องสาวแท้ๆของคุณเหรอ? ทำไมฟังดูแล้วเหมือนเด็กที่รับมาเลี้ยง?”
“เป็นน้องสาวแท้ๆ แต่ว่าลูกพี่ลูกน้องน่ะ พ่อแม่เธอเป็นน้องชายของพ่อผม ตอนแรกอาผมรู้จักหญิงใบ้คนหนึ่งที่ชานเมือง เขาจะแต่งเข้ามาแต่คุณปู่คัดค้านหัวชนฝา เขาก็เลยทะเลาะจนบ้านแตก ไปอยู่ชานเมืองกับผู้หญิงคนนั้น”
“หลังจากที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน ไม่นานก็ให้กำเนิดดา ใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข แต่ก็มีความสุขได้ไม่นาน ตอนนั้นที่ดาสามขวบ ในช่วงที่อาผมกับอาสะใภ้กำลังเดินทางกลับบ้าน ก็ถูกรถใหญ่ชนเข้าจนรถคว่ำตาย ตอนนั้นในบ้านไม่มีใครรู้เลย ในหมู่บ้านก็ไม่มีใครรู้ฐานะที่แท้จริงของอาผม”