ตอนที่ 294
บทที่ 294 น่าจะเป็นดวงพร
October 28, 2026
“นั่นไม่ใช่เรื่องปกติหรือไง?” จิตรินโอบไหล่ของคมสัน แล้วพาเขาเดินเข้าไปข้างใน “คนอื่นเขามีครอบครัวแล้ว จะให้เหมือนพวกเราได้ยังไง?”
“ฉันยังไม่เคยเห็นห้าทำแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนเลยนะ ชัชนันท์เป็นคนเดียวจริงๆ......เธอเยี่ยมยอดสุดๆ”
“ใช่ไหม?”
แทนไทวางสายโทรศัพท์ แล้วถอดหูฟังออก ใส่เข้ากระเป๋าเสื้อสูท มองไปที่ชัชนันท์แล้วถาม “คืนพรุ่งนี้ออกไปเที่ยวด้วยกันไหมครับ?”
ชัชนันท์พยักหน้า “เอาสิคะ แต่ว่างานรวมตัวของเพื่อนๆคุณ ถ้าฉันไปพวกคุณจะหมดสนุกกันหรือเปล่าคะ?”
“ไม่หรอก......” เขาตอบ
“งั้นโอเคค่ะ” ชัชนันท์พยักหน้า หลังจากนั้นก็จับมือประสานเข้ากับแทนไทต่อ
“จริงสิ ฐานะของคมสัน ฉันรู้แล้วนะคะ แล้วกรรณกับจิตรินล่ะ? พวกเขาทั้งสองคนมีฐานะแบบไหน?” พอนึกถึงพวกเขาแล้ว ชัชนันท์ก็กดความอยากรู้ในใจของตัวเองไว้ไม่ได้
“ฐานะของของพวกเขาทั้งสองก็พอๆกับคมสันครับ......” เขาพูด
ชัชนันท์ก็เข้าใจได้ทันที และไม่ได้ถามอะไรต่อ
แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตำหนิออกมา “คิดไม่ถึงว่าพวกไฮโซอย่างพวกคุณนี่ ถึงกับช่วยกันโกหกฉันว่าเป็นคนไม่ดี นี่เป็นเรื่องที่สุดยอดซะจริง”
“ขอโทษครับ พวกผมผิดไปแล้ว” แทนไทตอบเอาตัวรอด
“ชิ” ชัชนันท์อดไม่ได้ที่จะมองบน ในใจคิด พวกเขาก็คงไม่ง่ายเช่นกัน คนที่ฐานะแบบนั้น ยังต้องโกหกเรื่องแบบนี้อีก
“ความจริงแล้ว มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากรู้มาตลอด” แทนไทย้ายสายตามองไปที่ใบหน้าของชัชนันท์อย่างช้าๆ แค่แวบเดียว แล้วหันไปมองตรงหน้าต่อ
“เรื่องอะไรคะ? คุณว่ามาสิ”
“ตอนแรกคุณเข้าใจผิดว่าผมเป็นพวกคนเลวได้ยังไง?” คำถามนี้ รบกวนจิตใจเขามานานแล้ว
“ก็ในตอนแรก หลังจากที่ความสัมพันธ์ของพวกเราเกิดขึ้นครั้งแรก ฉันก็ได้ยินคุณคุยโทรศัพท์ คุณพูดว่าอะไรนะ งั้นก็ลงมือเลย น้ำเสียงเยือกเย็นมาก ฉันก็เลย......”
แทนไทหัวเราะออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ “เพราะงั้น ตอนนั้นคุณนึกว่า ผมสั่งให้ฆ่าคน? หลังจากนั้นก็คิดเอาเองว่าผมเป็นพวกคนเลวพวกนั้น?”
ชัชนันท์พยักหน้า “คือมันเป็นแบบนี้นะ คำพูดของคุณ แล้วก็น้ำเสียงของคุณ มันทำให้คนเขาเข้าใจผิดไงคะ อันนี้โทษฉันไม่ได้นะ”
“ครับๆๆ ไม่โทษคุณครับไม่โทษคุณ เป็นเพราะน้ำเสียงผมไม่ดีเองในตอนนั้น” ชายหนุ่มไม่มีทางเลี่ยง “ตอนนั้นผมคุยงานอยู่กับเกริก”
“อ๋อ” ชัชนันท์ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงแค่พยักหน้า
ทั้งสองคนพูดคุยกันตลอดทาง ไม่นานก็มาถึงบ้าน
กลับมาถึงบ้าน ชัชนันท์ก็รู้สึกว่าเท้าของเธอ ปวดจนไม่รู้สึกว่าเป็นของตัวเองแล้ว ทั้งตัวเมื่อยล้า
รองเท้าส้นสูง กับผู้หญิงเป็นของคู่กัน เป็นของทรมานที่สวยงามที่สุด
ใขณะเดียวกัน เวลาที่ใช้มันเพื่อแต่งเติมให้สวยงามนั้น คุณจะต้องแลกกับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
พอเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะ ชัชนันท์ก็รู้สึกว่าเท้าทั้งสองได้รับอิสระแล้ว ความเจ็บปวดที่นิ้วเท้าและส้นเท้า ได้รับอิสระอย่างมากเช่นกัน
จูงมือแทนไทไว้อยู่ ทั้งสองคนนั่งลงบนโซฟาด้วยกัน
“รองเท้าแตะที่บ้านสบายที่สุดแล้วล่ะ…...” ชัชนันท์พูด “รองเท้าส้นสูงใส่จนเท้าปวดหมดแล้ว”
แทนไทเอาเท้าของเธอมาวางบนตักเขาอย่างระมัดระวัง นวดเบาๆไปด้วย พูดไปด้วย “แบบนี้สบายขึ้นไหม?”
ฝีมือการนวดของเขาดีที่สุด ทำให้เธอรู้สึกความปวดที่เท้าผ่อนคลายลง
เธอพยักหน้า ใบหน้าผ่อนคลาย “อืม ที่รักเก่งที่สุดเลยค่ะ”
“ในเมื่อรู้ว่ารองเท้าส้นสูงใส่แล้วไม่สบาย ทีหลังก็ใส่น้อยๆหน่อย”
“ไม่ได้หรอกค่ะ รองเท้าส้นสูงที่สวยๆคือชีวิตของฉัน ฉันขาดไม่ได้เลย”
“ต้องการดูดี ไม่ต้องการสบาย”
“ถ้าเสียความสบายไป เพื่อแลกกับความสวยงาม ฉันก็ยอมค่ะ” ชัชนันท์กล่าว
“พวกผู้หญิงนี่เข้าใจยากจริงๆเลย”
ชัชนันท์หัวเราะ แล้วนอนพิงสบายๆ ศีรษะพิงกับพนักพิงโซฟา