บทที่ 297 พี่สะใภ้ คุณจะไปไหม？

“พี่ชายของคุณบอกว่าพ่อไม่มีทางไป คาดว่าเขามีธุระ？”ชัชนันท์พูดกล่าว

“ไม่ใช่ คุณช่วยหน่อย ถ้าคุณเอ่ยปากพูด พ่อจะต้องตอบรับแน่นอน”

“ฉันจะพยายามแล้วกัน ทำไมคุณไม่ไปพูดด้วยตัวเอง？”ชัชนันท์ถาม

“เขาไม่มีทางสนใจผม ตอนแรกที่ผมเข้าวงการบันเทิง เขาก็ไม่เห็นด้วยอย่างมาก ถึงขั้นไล่ผมออกจากบ้าน เพียงแต่หลังจากนั้นเปลี่ยนความคิดของผมไม่ได้จริงๆ จากความพยายามมากมายของแม่ผม เราสองคนพ่อลูก ถึงได้คืนดีกัน ผมถึงได้กลับมาบ้านอีกครั้ง

แต่แม้ว่าเป็นเช่นนี้ หลายปีมานี้จริงๆแล้วพ่อก็ไม่ได้สนับสนุนอาชีพของผมมากมายเป็นพิเศษ ในใจของเขาหวังมาตลอดว่าผมจะเข้าไปทำงานที่เซ็นเทอรี่ลองกรุ๊ปได้ แม้ว่าไม่ไปทำงานที่เซ็นเทอรี่ลองกรุ๊ป ก็หวังว่าผมจะทำบริษัทของตัวเองอะไรประมาณนั้น

เขามักจะคิดว่าเป็นดาราก็คือคนไม่เอาถ่าน คิดว่างานที่ผมทำทุกวันก็เป็นเรื่องยุ่งเหยิงวุ่นวาย ถึงขั้นคิดว่าผมก็คือคนที่ใช้หน้าตอนวัยหนุ่มทำงานหาเงิน

เพราะงั้น ผมหวังว่าเขาจะมางานคอนเสิร์ตครั้งนี้ของผมได้ ทำให้เขาเห็นผลสำเร็จของการพยายามกว่าหลายปีที่ผ่านมาของผม และทำให้เขารู้ว่าผมเดิมถึงจุดนี้ในวันนี้ได้ไม่ใช่อาศัยหน้าตาดีทั้งหมด”

ธันวาพูดแต่ละคำแต่ละประโยคอย่างจริงจัง สีหน้าท่าทางที่แสดงออกมาเต็มไปด้วยความจริงใจ

ทุกคำพูดที่เขาพูดออกมา ชัชนันท์เข้าใจได้ทั้งหมด เธอรู้ว่าจริงๆแล้วในใจของธันวาปรารถนาที่จะให้พ่อของตัวเองยอมรับมากแค่ไหน เขาอยากให้พ่อเห็นศักยภาพของตัวเองผ่านทางงานคอนเสิร์ตครั้งนี้ ให้พ่อของตัวเองเห็นถึงความพยายามกว่าหลายปีที่ผ่านมานี้ของตัวเอง

และก็ทำให้พ่อของตัวเอง เปลี่ยนมุมมองต่ออาชีพของตัวเอง

ชัชนันท์ดีดนิ้วอย่างสบายใจทันที “เรื่องนี้ มอบให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง”

“ขอบคุณนะ……พี่สะใภ้ คุณ……คุณจะไปไหม？”ธันวามองพร้อมพูดถาม

“ฉันไป”

ได้ฟัง มุมปากของธันวาก็โค้งขึ้นอย่างอบอุ่นแล้ว

รอยยิ้มของเขาสะอาดสะอ้านและบริสุทธิ์ สนิทสนมเหมือนกับรุ่นพี่ในช่วงมหาวิทยาลัยเลย

“งั้นผมกลับก่อนนะ ยังมีธุระอีก”ธันวาลุกขึ้นยืนอย่างเอื่อยเฉือย จัดสูทบนตัวครู่หนึ่งแล้ว

ชัชนันท์พยักหน้าแล้ว

หลังจากนั้น ธันวาก็เดินก้าวเท้าออกไปแล้ว

หลังจากที่เขาไป ชัชนันท์มองดูเวลาครู่หนึ่ง ใกล้จะเที่ยงแล้ว

นึกได้ว่าตัวเองนัดกับพ่อไว้ เธอก็โทรศัพท์ไปเตือนแทนไท และจากนั้นก็รีบแต่งหน้าเพิ่ม ขับรถ มาถึงตระกูลรัตนากรกุลเลย

ตอนที่เธอขับรถมาถึงหน้าประตูบ้านของตระกูลรัตนากรกุล เธอเห็นรถเบนท์ลีย์ อาร์เนจคันสีดำของแทนไทผ่านทางกระจกหลัง กำลังขับมายังตำแหน่งของตัวเอง

รถคันนั้น อยู่ใกล้กับตัวเองมาก

เธอไม่ได้รีบร้อนเปิดประตูรถ แต่จอดรถรอเขา

ในรถเบนท์ลีย์ อาร์เนจ ชายหนุ่มมองมาเซราติคันนั้นด้วยรักทะนุถนอม สีหน้าท่าทางอ่อนโยน

ไม่นานชายหนุ่มก็ขับรถมาจอดข้างเธอ ลดกระจกลงครึ่งหนึ่งแล้ว

ชัชนันท์ลดกระจกลงครึ่งหนึ่งเช่นกัน

หลังจากทั้งสองมองหน้าแล้วยิ้มให้กัน ถึงจะเหยียบคันเร่ง ขับเข้าไปในบ้านตามลำดับ

ทั้งสองคนลงจากรถที่หน้าประตูตึกหลักพร้อมกัน และหลังจากนั้นแทนไทถือของขวัญสองกล่อง เดินมาข้างๆชัชนันท์

ชัชนันท์มองดูครู่หนึ่ง พบว่าเป็นถั่งเช่า

อีกอย่างเป็นแบบที่ดีที่สุดด้วย

มุมปากของเธอโค้งงอด้วยรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นทันที “มาทานข้าวที่บ้านเอง จริงๆแล้วไม่ต้องเอาสิ่งของมาด้วย”

“กตัญญูต่อพ่อตาของผม เป็นเรื่องที่ผมควรทำ”เขายิ้มพร้อมจับมือของเธอ พาเธอเดินเข้าประตูไปพร้อมกัน