บทที่ 10

บรรยากาศในรถม้าอึมครึม ชวนอึดอัด

ราชครูอวิ๋นปั้นสีหน้าตึงเครียด นั่งอยู่คนเดียวบนเบาะนุ่ม จ้องมองเหมียวซูหนิงด้วยสายตาที่เย็นชา

ตระกูลอวิ๋นเป็นตระกูลราชบัณฑิตที่มีชื่อเสียงมาเป็นเวลานาน บรรพบุรุษของตระกูลอวิ๋นรับราชการในราชสำนักมาหลายชั่วอายุคน ไม่ใช่ราชครูผู้สืบทอดวิชาให้เหล่าองค์ชาย ก็เป็นขุนนางใหญ่ผู้รับใช้จักรพรรดิ วันนี้เกิดเรื่องฉาวแบบนั้นต่อหน้าทุกคน เป็นความอับอายครั้งยิ่งใหญ่ของคนตระกูลอวิ๋น

แค่อับอายยังเป็นเรื่องเล็ก แต่ถ้าฝ่าบาทสั่งลงโทษจริง ทั้งครอบครัวตระกูลอวิ๋นจะต้องพากันซวยไปหมดแน่

เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ ราชครูอวิ๋นก็แอบกำหมัดแน่น และตะโกนด้วยความโกรธว่า "เหมียวซูหนิง เจ้าต้องอธิบายให้ข้าฟังหรือไม่?"

ภายในห้องเล็ก ๆ ที่เงียบสงบ จู่ ๆ เสียงตะโกนอันดังก้องของราชครูอวิ๋นก็ดังขึ้น ทำเอาผู้หญิงสามคนในรถม้าตกใจกันเป็นอย่างมาก

แน่นอนว่าเหมียวซูหนิงและอวิ๋นชิงห้วนตกใจเพราะกำลังหวาดกลัวความผิด ส่วนอวิ๋นชิงเฉินนั้นกำลังครุ่นคิดในบางสิ่งบางอย่างอยู่ จู่ ๆ ก็โดนตะคอกใส่จึงตกใจ

เหมียวซูหนิงลุกขึ้นมา นั่งลงไปข้าง ๆ ราชครูอวิ๋น ยกมือขึ้นมาลูบหน้าอกเบา ๆ ด้วยความตกใจ และพูดด้วยรอยยิ้มประจบสอพลอว่า "นายท่าน ใจเย็น ๆ แล้วฟังข้าก่อน"

ตอนที่เหมียวซูหนิงให้กำเนิดอวิ๋นชิงเฉินและน้องสาวของนาง อายุเพียงสิบห้าปี ตอนนี้นางจึงมีอายุเพียงสามสิบปีเท่านั้น ในอดีตนางเป็นที่รู้จักในฐานะหญิงสาวที่งดงามที่สุด ชีวิตในจวนราชครูของนางก็นับว่าเป็นสุขสบาย ทำให้นางสามารถรักษารูปร่างหน้าตาตนให้ยังงดงามราวหญิงสาวอายุยี่สิบต้น ๆ อยู่ได้

เมื่อเห็นใบหน้าที่น่าหลงไหลของเหมียวซูหนิง ราชครูอวิ๋นก็ใจเย็นลงเล็กน้อย ขมวดคิ้วแน่น และถามอีกครั้งว่า "ข้าบอกเจ้าแล้ว ว่าอย่าทำเรื่องเหลวไหล ในเมื่อห้วนเอ๋อร์ถูกพระราชทานให้แต่งกับอ๋องเสวียน ก็ให้นางรออ๋องเสวียนกลับมาอยู่ที่บ้าน พวกเจ้าทำเรื่องวุ่นวายแบบวันนี้ขึ้นมา ดีไม่ดีอาจจะต้องโทษประหารทั้งตระกูลก็ได้"