บทที่ 11

ถ้าอวิ๋นชิงเฉินไม่ปรากฏตัวในเหตุการณ์วันนี้ พอเขากลับไปที่จวนราชครูแล้วพบว่าอวิ๋นชิงเฉินยังมีชีวิตอยู่ เขาค่อยเข้าวังไปกราบทูลฝ่าบาทและองค์รัชทายาทก็ยังไม่สาย

ขอแค่ส่งตัวอวิ๋นชิงเฉินไปให้อ๋องสติวิปลาสนั่น ในฐานะอวิ๋นชิงห้วน ก็จะไม่มีเรื่องอื้อฉาวใหญ่ของตระกูลอวิ๋นแบบนี้เกิดขึ้น อย่างมากคนนอกก็จะแค่พูดกันว่าคุณหนูรองตระกูลอวิ๋นนั้นซุกซนมากเท่านั้น

แต่พอเกิดเรื่องบนถนนในวันนี้ มันก็ไม่ใช่แค่ซุกซนเพียงเท่านั้นแล้ว

ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของราชครูอวิ๋นก็ยิ่งบึ้งตึงมากขึ้นเรื่อย ๆ "โง่เขลานัก"

เขามองดูอวิ๋นชิงเฉินด้วยสายตาเย็นชาไร้ปราณี คำพูดที่ไม่เข้าหูถูกพ่นออกมาจากปากของเขา "เจ้าควรจะตายอยู่ข้างนอกไปเสีย ทำไมเจ้าต้องกลับมาบ้านตระกูลอวิ๋นอีกด้วย? หากฝ่าบาทจะลงโทษจริง ข้าจะไม่ปกป้องเจ้าหรอกนะ ทางที่ดีเจ้าควรจะขอให้บ้านตระกูลอวิ๋นอยู่รอดปลอดภัย ไม่อย่างนั้นเจ้าก็ต้องตายเหมือนกัน”

ดูสิ ดูสิ นี่คือครอบครัวที่เจ้าของร่างเดิมเฝ้ารอคอย แต่พวกเขากลับเย็นชาได้ขนาดนี้

เห็นชีวิตของเธอเหมือนขี้หมา!

อวิ๋นชิงเฉินค่อย ๆ ยกมือขึ้นเพื่อปิดหน้าเอาไว้ แค่นหัวเราะเบา ๆ มีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าเป็นลูกแท้ ๆ ของพวกท่านจริงเหรอ?"

ไม่เช่นนั้นจะแตกต่างกันมากขนาดนี้ได้อย่างไร เสือมันโหดร้ายแค่ไหนก็ยังไม่กินลูกตัวเอง

แววตาของเหมียวซูหนิงส่อประกายซับซ้อนขึ้นมา คิ้วเรียวบางของนางบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย แต่พูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมไม่เปลี่ยน "เจ้าก็เป็นลูกแท้ ๆ ของแม่แน่ละสิ ไม่อย่างนั้น ทำไมแม่ถึงต้องโกรธขนาดนี้ที่เจ้าทำตัวไม่เอาไหน ชิงเฉิน เจ้าทำให้แม่โกรธมากนะ เจ้าบอกแม่มาสิว่า เรื่องที่เจ้าก่อขึ้นมาวันนี้ เจ้าคิดจะกอบกู้สถานการณ์กลับมาอย่างไร?”

“คนบ้ากับคนโง่ ก็เหมาะสมกันดีที่สุดแล้ว” แววตาของอวิ๋นชิงเฉินเย็นลงเล็กน้อย และรอยยิ้มบนมุมปากของเธอก็ลึกขึ้นไปอีก

เมื่ออวิ๋นชิงเฉินห้วนซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามเธอได้ยินสิ่งที่เธอพูด และเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยบนมุมปากนั้นของเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะกระโดดขึ้นมาอย่างควบคุมอารมณ์ไม่ได้ "เจ้านั่นแหละที่บ้า ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่"

อวิ๋นชิงห้วนยกฝ่ามือขึ้น คิดจะสะบัดมันไปทางอวิ๋นชิงเฉิน แต่ทว่าอวิ๋นชิงเฉินกลับยืนขึ้นมาเสียก่อน ยกมือขึ้นมาออกแรงปัดไปบนฝ่ามือของอวิ๋นชิงห้วน ทำให้ฝ่ามือของอวิ๋นชิงห้วนตบไม่โดนใบหน้าของอวิ๋นชิงเฉิน แต่เข้าไปกระแทกหน้าของตัวเองแทน