บทที่ 9

“ข้าไม่ได้บ้า อวิ๋นชิงเฉิน เจ้าพูดเหลวไหล” อวิ๋นชิงห้วนตาแดงก่ำพลางกรีดร้อง จากนั้นจึงตระหนักได้ว่านางพูดอะไรผิดไป จึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันทีว่า "ไม่ ข้าต่างหากคืออวิ๋นชิงเฉิน ข้าคืออวิ๋นชิงเฉิน เจ้านั่นแหละที่เป็นคนบ้า”

สภาพของอวิ๋นชิงห้วนตอนนี้ ทำให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์เริ่มเชื่อขึ้นมาจริง ๆ ว่าอวิ๋นชิงห้วนเสียสติไปแล้ว ถ้าไม่ได้บ้า ก็แสดงว่านางต้องมีจุดประสงค์อะไรแฝงอยู่แน่

อวิ๋นชิงเฉินตอบอย่างใจเย็นว่า "หมอเทวดาบอกว่าคนบ้ามักจะพูดว่าพวกเขาไม่ได้บ้า ไม่ได้เป็นคนบ้า"

“ข้าไม่ได้บ้า ข้าไม่ได้บ้า องค์รัชทายาท ข้าไม่ได้บ้า นางไม่ใช่อวิ๋นชิงเฉิน ข้าต่างหากคืออวิ๋นชิงเฉิน นางคืออวิ๋นชิงห้วน นางบ้าไปแล้ว” อวิ๋นชิงห้วนพยายามอธิบายอย่างลนลาน

แต่คนที่อยู่ในเหตุการณ์นั้น ล้วนคิดว่านางเป็นคนบ้าที่อาการบ้าคลั่งกำลังกำเริบเท่านั้น

มั่วเสวียนเหย่ต้องมองดูนางอย่างเฉยเมยอยู่เป็นเวลานาน จากนั้นสายตาของเขาจึงค่อย ๆ เลื่อนไปที่อวิ๋นชิงเฉิน

ดูเหมือนว่าเธอ...จะมีอะไรแตกต่างออกไป?

เมื่อเห็นว่าอวิ๋นชิงห้วนกำลังจะสูญเสียการควบคุม เหมียวซูหนิงจึงรีบวิ่งเข้าไปกอดนางเอาไว้ แต่กลับถูกอวิ๋นชิงห้วนสะบัดออกอย่างแรง

นางพุ่งตัวไปทางอวิ๋นชิงเฉิน พลางกรีดร้องด้วยความโกรธ ตอนนี้นางได้เสียสติไปแล้ว คิดเพียงแค่อยากจะฉีกปากของอวิ๋นชิงเฉินออกเป็นชิ้น ๆ ตราบใดที่นางทำลายใบหน้าที่เหมือนกับนางเป๊ะใบนั้นไปได้ นางก็คืออวิ๋นชิงเฉิน

“อวิ๋นชิงเฉิน ข้าไม่ยอมจบแค่นี้แน่”

อวิ๋นชิงเฉินรีบกระโดดขึ้นมา และวิ่งไปตรงหาราชครูอวิ๋น "พ่อคะ ช่วยข้าด้วย วันนั้นน้องห้วนก็เป็นแบบนี้ นางทั้งตีและเตะข้า ตีจนข้ามีแผลเต็มตัว จนเกือบตายอยู่นอกเมือง ”

ดวงตาของราชครูอวิ๋นกระตุกอยู่สองสามครั้ง เขาก้าวไปข้างหน้า ยืนขวางอยู่ตรงหน้าอวิ๋นชิงเฉิน และยื่นมือออกมาจับข้อมือของอวิ๋นชิงห้วน พลางตะคอกอย่างโกรธขึง "ใครก็ได้ มาพาคุณหนูรองกลับบ้านไปเสีย"