บทที่ 8

สักไว้ในบริเวณลับแบบนั้น คนอื่นจะมาถอดเสื้อผ้านางออกมาดูก็คงไม่ได้ ไม่งั้นชื่อเสียงของอวิ๋นชิงเฉินคงได้ป่นปี้แน่

ทันทีที่เหมียวซูหนิงพูดจบ จู่ ๆ อวิ๋นชิงเฉินก็พุ่งตัวไปทางอวิ๋นชิงห้วน เธอยกมือขึ้น โบกมือไปทางแผ่นหลังของอวิ๋นชิงห้วน

แล้วจึงได้ยินเสียง "แคว่กก" ดังขึ้น

จะเห็นที่เสื้อด้านหลังซ้ายของอวิ๋นชิงห้วนมีรูถูกฉีกขาด เผยให้เห็นผิวสีขาวเนียนราวกับหิมะของนาง ซึ่งมีคำว่า "ห้วน" สีดำสักอยู่บนแผ่นหลัง

สายตาขององค์รัชทายาทที่นั่งอยู่บนหลังม้าขาว จับตัวอักษรนั้นไว้ได้อย่างรวดเร็ว ตัวอักษรสวยและชัดเจนมาก

เหล่าชาวบ้านที่ยืนอยู่ทั้งสองด้านต่างก็เห็นภาพนี้อย่างชัดเจน และอุทานออกมาว่า "ว้าว"

ทันทีที่เสื้อผ้าบนหลังของอวิ๋นชิงห้วนถูกฉีกขาด นางก็กระโดดขึ้นมาจากพื้นทันที กอดร่างของตัวเองไว้พลางกรีดร้องโวยวาย "อวิ๋นชิงเฉิน เจ้าอยากตายเหรอ!"

“น้องห้วน เมื่อครู่เจ้าเรียกพี่ว่าอะไรนะ?” อวิ๋นชิงเฉินจับคำพูดที่อวิ๋นชิงห้วนหลุดปากออกมาได้ และพูดไล่บีบคั้นนางต่อทันที

ทุกคนพากันตะโกนขึ้นอีกครั้ง "คนที่คุกเข่าเมื่อครู่เรียกคนที่ยืนอยู่ว่าอวิ๋นชิงเฉิน หรือว่าคนที่คุกเข่าอยู่ตรงนี้มาตลอดคือลูกสาวคนเล็ก คนนั้นถึงเป็นคนโต?"

"ฮูหยินของราชครูตระกูลอวิ๋นนี่จะเหลวไหลเกินไปแล้ว ใครเป็นลูกสาวคนโตหรือลูกสาวคนเล็กก็ยังไม่รู้เลยเหรอ? งั้นคุณหนูตระกูลอวิ๋นที่คุกเข่าตรงนี่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครงั้นหรือ?”

ขณะนั้นเองเหมียวซูหนิงก็เดินไปทางอวิ๋นชิงเฉินอย่างรวดเร็ว ยกมือขึ้นมา หวดฝ่ามือลงไปทางอวิ๋นชิงเฉิน แต่จู่ ๆ อวิ๋นชิงเฉินก็เงยหน้าขึ้นมามองไปทางองค์รัชทายาทมั่วเสวียนเหย่อย่างเงียบ ๆ เมื่อครู่นางมองเห็นชัดมาก ว่าชายคนนี้เห็นตัวอักษรบนร่างกายของอวิ๋นชิงห้วนนั่นแล้ว ดังนั้น...

“องค์รัชทายาท ได้โปรดให้ความยุติธรรมกับข้าด้วย”

ทันใดนั้นเหมียวซูหนิงก็ชะงักไปทันที และฝ่ามือที่ยกขึ้นมาของนางก็หยุดชะงักอยู่กลางอากาศ

มั่วเสวียนเหย่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย กวาดสายตามามองพวกนางสองพี่น้องด้วยสายตาเย็นชา มองพิจารณาพวกนางด้วยท่าทีหยิ่งผยอง และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเบา ๆ ว่า "คนตระกูลอวิ๋นของพวกเจ้าคิดจะหลอกลวงเบื้องบนงั้นเหรอ?"