บทที่ 7

อวิ๋นชิงเฉินเดินตรงไปทางอวิ๋นชิงห้วน นัยน์ตาที่เย็นชาของเธอมีรอยยิ้มบาง ๆ แฝงอยู่ ก่อนจะพูดว่า "ท่านพ่อ พ่ออาจจะยังไม่รู้ ครึ่งเดือนที่ผ่านมาพอน้องห้วนรู้ว่านางกำลังจะได้เป็นชายาอ๋องเสวียน นางก็ตื่นเต้นใจดีมาก จนกินไม่ได้นอนไม่หลับ และเสียสติไปในที่สุด บางครั้งนางก็คิดว่านางเป็นข้า บางครั้งก็คิดว่านางเป็นตัวนางเอง ยิ่งไปกว่านั้นนางมักจะไปพบองค์รัชทายาทที่จวนองค์รัชทายาทโดยปลอมตัวเป็นข้า ช่วงนี้องค์รัชทายาทไม่คิดว่าคุณหนูตระกูลอวิ๋นไปหาท่านที่จวนบ่อยเกินไปงั้นหรือ แทบจะเรียกได้ว่าไปถึงสองหรือสามครั้งต่อวันด้วยซ้ำ”

มั่วเสวียนเหย่ขมวดคิ้ว หลุบตาลงต่ำด้วยสีหน้านิ่ง มองดูอวิ๋นชิงห้วนที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "เจ้าอธิบายมาให้ข้าฟังสิ ตกลงใครเป็นอวิ๋นชิงเฉินกันแน่"

“ข้าคืออวิ๋นชิงเฉิน องค์รัชทายาท ท่านกับข้าเติบโตมาด้วยกัน ท่านควรจะรู้ว่าข้ามีลักษณะหรือนิสัยอย่างไร” อวิ๋นชิงห้วนตกใจมาก รีบเงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มองดูชายหนุ่มรูปงามที่นั่งอยู่บนหลังม้าและพูดอธิบาย ก่อนจะหันกลับมาถลึงตาใส่อวิ๋นชิงเฉิน และพูดว่า "น้องห้วน เมื่อคืนคุณไปไหนมา? ทำไมถึงมีศพที่ใส่ชุดของเจ้าลอยอยู่ในสระบัวในบ้านเรา ทำให้ท่านพ่อท่านแม่และข้าต่างคิดว่าเจ้าตายแล้ว รู้ไหมรู้ว่าพวกเราเสียใจแค่ไหน ตอนนี้เจ้ากลับมาก็ดีแล้ว พี่จะไม่ถือสาในคำพูดเหลวไหลที่เจ้าพูดเมื่อครู่หรอก”

ฮึ…

เสแสร้งได้เหมือนจริง ๆ มาก ๆ!

“นี่มัน...เกิดอะไรขึ้น...ใครคืออวิ๋นชิงเฉินกันแน่?” ราชครูอวิ๋นร้อนใจขึ้นมาทันที เมื่อเห็นลูกสาวสองคนที่หน้าตาเหมือนกัน หัวของเขาใกล้จะระเบิดออกมาเต็มที เดิมทีเขาคิดว่าลูกสาวคนที่สองตายแล้ว แต่ใครจะคิดว่าดันมีลูกสาวคนโตโผล่ขึ้นมาอีกคน แต่เขาที่เป็นพ่อยังบอกไม่ได้เลยว่าใครเป็นลูกคนโตและใครเป็นลูกคนรอง ถ้าพูดออกไปคงโดนเขาหัวเราะเยาะตายแน่ “ฮูหยิน"

เหมียวซูหนิงเงยหน้าขึ้นมา เห็นราชครูอวิ๋นมองมาที่นาง นางรีบยืนขึ้นทันที เดินไปหาอวิ๋นชิงเฉิน ด้วยรอยยิ้มที่ดีใจมากบนใบหน้า นางจับมือของอวิ๋นชิงเฉินเอาไว้ และพูดว่า "ห้วนเอ๋อร์ เจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว เมื่อคืนเจ้าแอบหนีออกไปจากจวนหรือ คราวหน้าอย่าเล่นแบบนี้อีกนะ พ่อ แม่และพี่สาวเจ้าเป็นห่วงเจ้ามากนะ”

คำพูดของเหมียวซูหนิง ทำให้ทุกคนคิดว่าคุณหนูรองตระกูลอวิ๋นแอบออกจากบ้านไปเมื่อคืน และสั่งให้สาวใช้แสร้งทำเป็นตัวเองอยู่เฝ้าบ้าน ต่อมาสาวใช้ลื่นตกลงไปเสียชีวิตในสระน้ำ ตระกูลอวิ๋นเห็นว่านางสวมเสื้อผ้าแบบเดียวกับคุณหนูรองตระกูลอวิ๋น ก็เลยนึกว่าคุณหนูได้รองเสียชีวิตไปแล้ว

เยี่ยม เยี่ยมมาก!

แต่เหมียวซูหนิงคงจะคิดไม่ถึงว่า คำที่นางสักไว้บนตัวของพวกนางตอนเด็ก ๆ จะกลายเป็นหลักฐานที่แน่นหนาที่สุดของอวิ๋นชิงเฉิน