บทที่ 6

เธอเดินเข้าไปในฝูงชน มองดูการกระทำของคนตระกูลอวิ๋นอยู่เงียบ ๆ

เห็นเพียงพ่อของเจ้าของร่างเดิม ราชครูอวิ๋นกำลังคุกเข่าอยู่ด้านหน้าสุด ประสานมือคำนับ และพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นว่า "อ๋องเสวียน ห้วนเอ๋อร์ไม่มีวาสนา ที่จะรอจนท่านอ๋องกลับมา นางก็ชิงจากไปเสียแล้ว ขอให้ท่านอ๋องโปรดเมตตา ให้ข้านำร่างของห้วนเอ๋อร์กลับไปทำพิธีฝังที่บ้านตระกูลอวิ๋น ให้นางได้หลับอย่างสงบด้วย”

ในรถม้ามีเพียงเสียงกรนดังออกมา เมื่อมีลมพัดผ่าน ม่านเลิกขึ้นเบา ๆ คนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็เห็นว่ามีชายคนหนึ่งกำลังนอนหลับสนิทอยู่บนพื้น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าด้านนอกว่าเกิดอะไรขึ้น ราวกับว่าคนตายที่อยู่ด้านนอกไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาเลยอย่างนั้นแหละ

องครักษ์ทั้งแปดคนที่ยืนอยู่รอบ ๆ รถม้า ก็ล้วนมีสีหน้าเคร่งขรึม ยืนนิ่งเงียบ

ขณะนี้ ชายหนุ่มขี่ม้าขาวคนหนึ่ง เดินออกมาจากท้ายขบวนด้านหลังราชครูอวิ๋นอย่างช้า ๆ

เขาสวมชุดคลุมยาวสีฟ้าน้ำแข็ง บริเวณหน้าอกปักลายกิเลนล้อเมฆา บริเวณเอวมีเข็มขัดหยกสีขาวมัดอยู่ ทำให้เขาดูสูงสง่ามาก

เขามีใบหน้าที่เฉียบคมและโครงหน้าที่ได้รูป แต่ภายใต้รูปลักษณ์ที่หล่อเหลาเช่นนี้ กลับมีความรู้สึกตึงเครียดแฝงอยู่

เขาเดินไปที่ด้านหน้าของขบวนของอ๋องเสวียน "ท่านอาจารย์ โปรดลุกขึ้นก่อนเถิด น้องสี่ของข้าเพิ่งเดินทางเข้าเมืองหลวงมา และกำลังป่วยอยู่ด้วย ไม่สะดวกจะจัดการเรื่องนี้ ข้าจะเป็นผู้ตัดสินแทนเอง ในเมื่อคุณหนูรองของตระกูลอวิ๋นเป็นคู่หมั้นของน้องสี่ข้า ให้น้องสี่จะพานางกลับไปทำพิธีฝังที่จวนอ๋องเสวียนคงจะเหมาะสมกว่า เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

ชายตรงหน้านี้ก็คือองค์รัชทายาท มั่วเสวียนเหย่นั่นเอง

เมื่ออวิ๋นชิงห้วนและแม่ของนางเหมียวซูหนิง ได้ยินเรื่องนี้ สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

จะได้อย่างไร ถ้าร่างศพหายบวม จนมีคนสังเกตุเห็นความผิดปกติขึ้นมา มิต้องโดนลงทัณฑ์งั้นหรือ?

เหมียวซูหนิงก็แหกปากร้องไห้ออกมาทันที "องค์รัชทายาท ได้โปรดเมตตาด้วย ห้วนเอ๋อร์ยังไม่ได้แต่งเข้าจวนอ๋องเสวียน ดังนั้นนางจึงไม่ถือว่าเป็นสมาชิกของจวนอ๋องเสวียน คนเป็นแม่อย่างข้าต้องมาสูญเสียลูกสาวไปกระทันหันแบบนี้ ก็ต้องโศกเศร้ามากเป็นธรรมดา ขอองค์รัชทายาทได้โปรดอนุญาตให้ข้านำลูกสาวข้ากลับไปทำพิธีฝังที่จวนราชครูด้วยเถิด ขอทรงเมตตาด้วย”

“นั่นสิ ขอองค์รัชทายาท โปรดอนุญาตด้วยเจ้าค่ะ ” อวิ๋นชิงห้วนก็ร่ำไห้อ้อนวอนด้วยเช่นกัน

ในขณะนั้นเอง ก็มีคนหนึ่งเดินออกมาจากกลุ่มฝูงชน คน ๆ นั้นเดินมาหยุดตรงหน้าร่างศพ ก้มหลังลง และเปิดผ้าขาวออกมาอย่างรวดเร็ว

การกระทำนี้ดึงดูดความสนใจของทุกคนโดยรอบมาทันที