บทที่ 5

จากนั้นก็ใช้ผ้ากอซพันแผล ทันทีที่เธอผูกปมผ้ากอซเสร็จ ร่างกายของเธอก็ทรุดล้มไปทางชายหนุ่มอย่างแรง เนื่องจากหมดแรง

ชายสวมหน้ากากยื่นมือออกมา รับตัวหญิงสาวตรงหน้าเอาไว้ในอ้อมแขน เหล่าลูกน้องต่างพากันก้าวขึ้นมาข้างหน้าอีกครั้ง แต่ก็ถูกชายสวมหน้ากากถลึงตากลับไป "ยังยืนทำอะไรอยู่อีก? ไปเตรียมรถม้า เข้าเมือง!”

…...

เดินทางไปตามถนนอยู่หลายวัน ตอนที่อวิ๋นชิงเฉินฟื้นขึ้นมาอีกที ชายสวมหน้ากากจิ้งจอกเงินก็ไม่อยู่ข้าง ๆ กายแล้ว เหล่าองครักษ์ของเขาก็หายตัวไปแล้วเช่นกัน

แต่เขาทิ้งม้าเหงื่อโลหิตเอาไว้ เมื่อม้าวิ่งมาจนใกล้จะถึงเมืองจิงโจว มันก็หยุดลง และสะบัดหางไปมาเพื่อส่งสัญญาณให้เธอเดินจากไปเอง

อวิ๋นชิงเฉินกระโดดลงจากรถม้า จึงตระหนักว่าเสื้อผ้าของเธอได้ถูกเปลี่ยนไปแล้ว และบริเวณรอยแผลก็ถูกทายาแล้ว ทำให้แผลของเธอไม่เจ็บมากเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

เธอมองดูม้าตรงหน้า คิดอยากจะเข้าไปลูบตัวมันสักหน่อย แต่เจ้าม้าตัวนี้ดูจะเอาใจยากนัก เมื่อเห็นเธอเดินมาใกล้ ก็ส่งเสียงร้องทันที ก่อนจะหันหลังกลับ และวิ่งเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่อวิ๋นชิงเฉินยืนนิ่งด้วยสีหน้างุนงงอยู่สักพัก เธอก็ตบเสื้อผ้าบนตัวเบา ๆ ก่อนจะหันหลังกลับและมุ่งหน้าไปยังเมืองจิงโจว

ทันทีที่เดินเข้ามาในเมือง ก็เห็นว่ามีคนจำนวนมากยืนอยู่ทั้งสองฝั่งของถนน ถนนหลักของทางการถูกยึดครองโดยกองทหารที่กำลังชูธงสีดำของกองทหารอวี้หลินขึ้นสูงอยู่

เสียงตะโกนโวยวายดังมาจากกลุ่มชาวบ้านทั้งหลาย อวิ๋นชิงเฉินเดินขึ้นไปตามทางริมด้านซ้าย

นับ ๆ แล้ว วันนี้ก็ตรงกับวันที่อ๋องเสวียนเดินทัพกลับราชสำนักพอดี

ในฐานะคู่หมั้นของอ๋องเสวียน คุณหนูรองตระกูลอวิ๋นต้องออกมารับขบวนที่นอกประตูเมืองด้วยตนเอง แต่ในขณะนี้ขบวนกองทัพกลับหยุดนิ่ง ดังนั้นจะต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นข้างหน้าแน่

เธอจะดูสิว่า ตอนนี้อวิ๋นชิงห้วนกำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่

หลังจากเดินไปได้ประมาณหนึ่งพันเมตร ในที่สุดอวิ๋นชิงเฉินก็ได้ยินเสียงพูดดังมาจากฝูงชาวบ้าน "ทำไมถึงได้อาภัพเช่นนี้ ในที่สุดก็รอมาจนถึงเวลาที่อ๋องเสวียนจะได้กลับราชสำนักอยู่แล้ว แต่กลับมาตกสระบัวในจวนของตนจนตายไปเสียแบบนี้”