บทที่ 4

ขณะที่อวิ๋นชิงเฉินได้ยินเสียงที่ดังมาจากชายสวมหน้ากากฝั่งตรงข้าม เธอหลุบสายตาต่ำ ตั้งใจถอนหนามต่อไป และตอบเขาด้วยเสียงแผ่วเบา "เจ็บ"

เธอดึงหนามยาวออกมาจากเนื้อและวางมันลงบนใบไม้บนพื้น ก่อนจะพูดต่อว่า "แต่ถึงเจ็บก็ไม่มีทางเลือก ถ้าอยากจะมีชีวิตรอด ก็ต้องอดทนต่อความเจ็บปวดให้ได้ทุกรูปแบบ"

ชายสวมหน้ากากหลุบตาลงต่ำ มองไปที่เสี้ยนหนามที่นางตั้งใจวางเรียงไว้บนใบไม้สีแดง เขาหรี่ตาลง แสงสว่างในนัยน์ตาคู่นั้นกำลังส่องประกายอยู่ "ทำไมเจ้าถึงเก็บต้องหนามพวกนั้นเอาไว้ด้วย?"

“คนที่ทำร้ายข้า ข้าจะตอบแทนกลับไปเป็นร้อยเท่า” อวิ๋นชิงเฉินพูดอย่างเย็นชา

นี่ทำให้องครักษ์ที่เพิ่งลากตัวนางเมื่อครู่ อดที่จะสะดุ้งขึ้นมาไม่ได้ ผู้หญิงที่มีแผลเต็มตัวคนนี้ ดูเหมือนจะอ่อนแอ ไม่มีเรี่ยวแรง แต่กลับทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาได้

แปลกจริง!

ชายสวมหน้ากากไม่ได้ถามอะไรนางต่อ เอาแต่จ้องมองนางนิ่งด้วยดวงตาสีนิลอ่านยากคู่นั้น ตั้งแต่นางดึงหนามออกจากร่างกาย จนถึงตอนที่นางหยิบด้ายเงินออกมาจากที่ไหนสักแห่ง และใช้เย็บปิดปากแผลบนตัว เขารู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาคนนี้แตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่เขาเคยพบมาก่อนหน้านี้

ใช่ นางแตกต่าง!

นางแข็งแกร่งกว่าที่เขาคิด แม้แต่องครักษ์ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขาพวกนี้ก็คงจะทำเช่นนางไม่ได้ ควักดึงเอาหนามออกมาจากเนื้อ และเย็บแผลด้วยมือตัวเองโดยไม่ส่งเสียงร้องสักแอะ

ในขณะนี้ สีริมฝีปากของอวิ๋นชิงเฉินได้ซีดเผือดไปแล้ว

เธอเอนตัวพิงไปที่ต้นไม้ใหญ่เล็กน้อย สายตาของเธอค่อย ๆ เลื่อนไปที่บริเวณบาดแผลของชายสวมหน้ากากแล้วพูดว่า "ข้าช่วยเจ้าได้"

ชายสวมหน้ากากดูจากฝีมือการเย็บแผลของนาง ก็พอจะรู้ได้ว่านางรู้วิชาแพทย์

“เจ้ามีเงื่อนไข?” ชายสวมหน้ากากไม่ได้โง่ เขามองจุดประสงค์ของผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ออก