ตอนที่ 2
ตอนที่ 2 “ฉันไม่รู้จักคุณ”
November 4, 2026
ตอนที่ 2 “ฉันไม่รู้จักคุณ”
“คุณหมอคะ ตอนนี้คุณกำลังคุกคามฉันอยู่นะคะ ฉันมีสิทธิ์…”
ปึง!
หมอติณณ์ใช้มือล้อมเธอเอาไว้ในลิฟต์ เขากดไปชั้นบนสุด สายตาจ้องมองผู้หญิง ที่ทิ้งเขาไปเมื่อห้าปีก่อนอย่างเลือดเย็น ไม่บอกเหตุผล ไม่บอกลา และไม่คุยกับเขา วันนี้เขาจะต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง
ดาดฟ้าโรงพยาบาล
“ปล่อยนะคุณหมอ ฉันเจ็บนะ คุณทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะ”
“ไม่มีกฎหมายข้อไหน ที่จะห้ามผัวคุยกับเมีย”
“หุบปากนะ! คุณพูดบ้าอะไรน่ะ อย่ามาคุกคามกันนะ ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจ อ๊ะ! เอาคืนมานะ!”
เขาดึงมือถือเธอไป และใส่เอาไว้ในเสื้อกาวน์ทันที สายตาที่จ้องมา ทำให้เธอรู้สึกกลัว แม้ว่าจะไม่เคยเห็นมานานเกือบห้าปี แต่เธอก็ไม่เคยลืม สายตาที่เย็นชา ไม่มีความรู้สึกผิดนี้เลยสักครั้ง
“ปล่อย!”
“ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ ทางที่ดีอยู่เฉย ๆ แล้วมานั่งคุยกันดี ๆ เถอะ จะได้ไม่เจ็บตัว ถ้าคุณดิ้นมากกว่านี้ ผมไม่รับรองนะว่า จะทำมากกว่าลากคุณมาที่นี่”
เขาพูดพร้อมกับดึงเธอเข้ามากอดจนชิด เธอยังตัวผอมบาง ไม่ต่างกับภาพจำที่จำได้ แววตาหวาดระแวงนั่น ทำให้เขาจำเธอได้ทันที ไม่มีทางลืม แต่เมื่อมาพบกันอีกครั้ง ยี่หวาในภาพจำของเขา ซึ่งเป็นแค่เด็กมหาลัย ยิ้มเก่งคุยเก่ง และมักจะมองเขาด้วยสายตาคาดหวัง วันนี้กลับไม่ใช่แบบนั้น
สิ่งที่เขาสะดุด ไม่ใช่แค่ท่าทางของเธอ แต่เพราะความสวยที่มากขึ้นนี้ต่างหาก ที่ทำให้เขาไม่พอใจ ที่คนอื่นมองเห็นเธอ แน่นอนว่าเขาไม่เคยลืม และรู้ว่าเคยทำเรื่องเลว ๆ อะไรไว้กับยี่หวาบ้าง เมื่อหลายปีก่อน ถึงอยากจะขอโทษ หรืออยากจะขอโอกาส มันก็ไม่ง่ายเลย เพราะเธอปิดกั้นเขาทุกทาง
“ปล่อยนะ!”
เขายอมปล่อยมือ เมื่อพาเธอเดินออกมาที่ดาดฟ้า ซึ่งไม่มีคนมาที่นี่ ลมเย็นบนนี้ ทำให้เธอสงบลงได้บ้างเล็กน้อย เขาหันมามองหน้าเธอชัด ๆ อีกครั้ง ดูเหมือนว่ายี่หวาจะสวยขึ้น ไม่ใช่แค่สวย เธอยังรักษารูปร่าง ผิวพรรณได้ดีเหมือนเดิม แค่แต่งหน้ามากกว่าครั้งที่ยังเป็นแค่นักศึกษา ตอนนั้นเธอแทบจะไม่แตะต้องเครื่องสำอางเลย ผิดกับตอนนี้ เธอดูเป็นสาวมั่นยุคใหม่ ดูมั่นใจในตัวเอง และสวยสะดุดตามากกว่าสมัยเรียนเสียอีก
“ยี่หวา ทำไมถึงแกล้งจำพี่ไม่ได้”
“ฉันไม่รู้จักคุณ”
“งั้นเหรอ จะเอาแบบนี้จริงเหรอ แน่ใจแล้วใช่มั้ยที่พูดแบบนี้”
“อย่างน้อยตอนนี้ ไม่รู้จักกัน น่าจะดีสำหรับฉันมากกว่า หลีกไปค่ะ”
เขาล้อมเธออีกครั้ง ตอนนี้ยี่หวาหมดทางหนี เมื่อหมอติณณ์ใช้แขนสองข้าง พาดที่ระเบียงดาดฟ้า เพื่อไม่ให้เธอหนี เธอมองไปรอบ ๆ เพื่อจะหาทางหนี แต่เขาก็รู้ทัน
“ไม่ต้องมองทางอื่น สบตาพี่สิยี่หวา บอกมาสิว่า ทำไมถึงทิ้งพี่ไป ปิดการติดต่อพี่ทุกเส้นทาง ชาตินี้จะไม่ยกโทษให้พี่เลยเหรอ”
“มีค่าอะไรที่จะมาถามตอนนี้ ตอนนั้นทำไมไม่คิด”