ตอนที่ 3
ตอนที่ 3 เราไม่ควรเจอกันอีก
November 4, 2026
ตอนที่ 3 เราไม่ควรเจอกันอีก
ยี่หวาหลับตาลง ตอนนี้เธอไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก และไม่มีทางลืมความเจ็บปวดในครั้งนั้น กว่าจะผ่านมาได้ มันทรมานเหมือนชีวิตและหัวใจถูกฉีกขาด และแยกออกเป็นส่วน ๆ หัวใจเธอแตกสลายครั้งแล้ว ครั้งเล่าเมื่อคิดถึงเขา กว่าจะค่อย ๆ เก็บชิ้นส่วนเหล่านั้น ต่อกลับเข้ามาใหม่ จนกลับมาใช้ชีวิตได้ ใช้เวลาเกือบห้าปี มันกำลังจะดีอยู่แล้ว แต่ทำไมวันนี้… เขาต้องมาปรากฏตัวต่อหน้าเธออีก
“คุณหมอคะ เรื่องมันผ่านมานานแล้วค่ะ ฉันไม่คิดจะติดใจอะไรอีก ทั้งความรู้สึกผิด แม้แต่หรือคำขอโทษ ก็ไม่อยากฟัง ทั้งคุณและฉัน ต่างก็เจ็บปวดกับเรื่องที่ผ่านมามากพอแล้ว ชีวิตคนเราต้องเดินไปข้างหน้า อย่าให้อดีตที่เลวร้ายพวกนั้น มารั้งคุณอีกเลย ขอให้คุณโชคดีนะคะ”
“เดี๋ยวก่อน! ถ้าพี่ไม่อยากลืมล่ะ ยี่หวา…. ให้โอกาสพี่อีกครั้งได้ไหม เราสองคนค่อย ๆ คุยกัน ได้ไหม”
ยี่หวาเดินออกมา และหยุดยืน เธอก้าวขาแทบไม่ออก ไม่คิดว่าวันนี้จะได้ยินคำพูดนี้ จากคนที่เธอพยายามจะลืมมาตลอดห้าปีเต็ม เขามีสิทธิ์อะไร มาขอโอกาสที่มันผ่านมานานแล้ว และเธอก็พยายามที่จะลืมมันไปนานแล้วเช่นกัน
“ขอโทษค่ะคุณหมอ ฉันไม่รู้ว่าคุณหมอพูดเรื่องอะไร เรื่องเก่า ๆ ฉันลืมมันไปหมดแล้ว และไม่เก็บเอามาใส่ใจอีก แต่จากนี้ไปเราไม่ควรเจอกันอีกจะดีกว่า ฉันขอมือถือคืนด้วยค่ะ”
หมอติณณ์ยืนมองเธอนิ่ง สายตาของเธอในตอนนี้ที่มองเขา ไม่เหมือนกับเมื่อห้าปีก่อนแล้วจริง ๆ เธอไม่ใช่ยี่หวาของเขา ที่คอยมองหาเขาทุกที่ เป็นห่วง คอยดูแลเวลาที่เขาป่วย คอยเอาใจเขาเวลาที่โกรธ และอ้อนอยู่ข้าง ๆ เวลาอยากให้นอนกอดเหมือนลูกแมว มือหนา ค่อย ๆ ล้วงเข้าไปหยิบมือถือของเธอออกมา และยื่นคืนให้เจ้าของ
“ขอบคุณค่ะ”
“ยี่หวา”
เขายังไม่ยอมปล่อยมือง่าย ๆ ระหว่างที่เธอจับมือถือ ที่อยู่ในมือเขาอย่างละครึ่ง นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว ที่เขาจะพูดออกไป
“ถ้าหวาลืมไปแล้วจริง ๆ พี่จะไม่ว่าอะไร แต่จากนี้ไป ถ้าพี่ขอใช้โอกาสนี้ จีบหวาใหม่อีกครั้ง จะได้ไหม”
“คุณหมอจะทำไปเพื่ออะไรคะ เพื่อให้เรื่องราวมันวนกลับมาเหมือนเดิมเหรอคะ อย่าดีกว่าค่ะ เสียเวลาเปล่า”
“พี่ก็ต้องการยี่หวายังไงล่ะ ไม่รู้เหรอว่าตลอดเวลาห้าปีที่ผ่านมา พี่รู้สึกยังไง ทรมานแค่ไหน กว่าจะผ่านมาได้ คิดว่าตัวเองเจ็บอยู่คนเดียวเหรอยี่หวา”
ยี่หวาฉวยโอกาสนี้ ดึงมือถือของตัวเองกลับมา เธอมองเขาอีกครั้ง สายตาไม่ได้ลดละความโกรธลงไปเลยสักนิด
“ที่ผ่านมาก็อยู่มาได้นี่คะ ตอนนี้คุณหมอคงไม่ได้ขาดแคลนผู้หญิงขนาดนั้น ถ้าอยากจะหาแฟนสักคน ฉันเชื่อว่าสำหรับคุณ คงไม่ใช่เรื่องยาก เราอย่าเริ่มในสิ่งที่รู้ปลายทางดีอยู่แล้วเลยค่ะ”
“ไม่มีทาง! พี่มั่นใจว่า ครั้งนี้มันจะไม่มีทางเป็นเหมือนเดิมอีก ยี่หวา…”
“ขอโทษนะคะคุณหมอ ถึงคุณอยากจะพูดแบบนั้น แต่ว่าฉัน… มีแฟนแล้วค่ะ เรื่องระหว่างเรา มันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว”
ยี่หวาหันไปบอกเขา เพื่อตัดบททันที เธอไม่อยากให้ความหวังเขา ไม่อยากปล่อยให้ตัวเองคาดหวังอีกครั้ง และยังไม่พร้อมที่จะเจ็บปวดแบบเดิมอีก แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเขา ที่ดูสิ้นหวัง หมดแรง ก็อดหวั่นไหวไม่ได้ แต่เธอต้องใจแข็ง เพื่อตัวและหัวใจของตัวเอง
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะคุณหมอ ยินดีที่ได้พบกัน… อีกครั้งนะคะ”
ยี่หวาเดินออกไปแล้ว เขาได้แต่มองตามหลังเธอไป และนึกย้อนไปวันแรก ที่เธอเดินบุกมาหาเขาที่หน้าคณะแพทย์