บทที่ 9 เราหย่ากัน

เจี่ยนอี๋นั่วหันไปมองสุยเฉิงจิ้ง หัวเราะเบาๆ ขึ้นมา “ได้ยินอาสะใภ้รองพูดแบบนี้ สถานการณ์ของฉันในตอนนี้อันตรายมากจริงๆ เลยนะคะ แต่ไม่ว่าฉันจะเผชิญกับผลลัพธ์อะไร ตอนนี้ฉันก็ยังเป็นภรรยาของเหลิ่งเซ่าถิง ฉันเชื่อว่าคุณนายเหลิ่งจะจัดเตรียมสิ่งที่น่าพอใจให้กับฉัน”

สุยเฉิงจิ้งเม้มปากยิ้มขึ้นมา “เธอกำลังคาดหวังว่าคุณนายเหลิ่งที่เห็นหลานชายกลายเป็นผัก ใช้เงินจ้างผู้หญิงคนอื่นเพื่อคลอดลูกให้หลานชายเธอ เพื่อรักษามรดกตระกูลเหลิ่งของพวกเขาเอาไว้ จะจัดเตรียมสิ่งที่น่าพอใจให้กับเธอเหรอ? เธอคิดเรียบง่ายจริงๆ นะ คุณเจี่ยน ทำไมคุณไม่ร่วมมือกับฉัน บางทีฉันอาจจะช่วยคุณได้”

เจี่ยนอี๋นั่วยิ้มแข็งทื่อทันที แต่จากนั้นก็ยิ้มขึ้นมา “อาสะใภ้รอง คุณเป็นห่วงตัวเองให้มากๆ เถอะค่ะ อย่างมากที่สุดฉันก็ไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากตระกูลเหลิ่งได้ แต่อาสะใภ้รองคุณ……”

เจี่ยนอี๋นั่วพูดถึงตรงนี้ ก็ไม่ได้พูดต่อ แค่ส่ายหน้าเบาๆ เหลิ่งเซ่าถิงฟื้นขึ้นมาแล้ว ทายาทตระกูลเหลิ่งก็คือเหลิ่งเซ่าถิง ไม่ว่าสุยเฉิงจิ้งจะเคยทำแผนการอะไร ตอนนี้มันก็ไร้ประโยชน์ และจากท่าทีของคุณนายเหลิ่ง จากนี้ไปคุณนายเหลิ่งไม่มีทางปล่อยให้เหลิ่งเฉิงอวี่ที่เกือบทำให้ตระกูลเหลิ่งตกต่ำใช้ชีวิตดีได้

ถึงแม้สุยเฉิงจิ้งจะเป็นคุณนายรองของตระกูลเหลิ่ง แต่พวกเขาไม่มีอำนาจอะไรเลยสักนิดในตระกูลเหลิ่ง ในเมื่อเจี่ยนอี๋นั่วตัดสินใจว่าจะยืนข้างคุณนายเหลิ่งแล้ว ก็ไม่หวั่นกับการเปลี่ยนแปลงอย่างแน่นอน

นอกจากนี้เหลิ่งเซ่าถิงฟื้นขึ้นมาแล้ว คุณนายเหลิ่งให้เธอไปจัดการอาหารของเหลิ่งเซ่าถิง หมายความว่าคุณนายเหลิ่งยังอยากให้เธออยู่เคียงข้างเหลิ่งเซ่าถิงต่อ เจี่ยนอี๋นั่วเชื่อมั่นในวิจารณญาณของตัวเอง

สุยเฉิงจิ้งจ้องมองเจี่ยนอี๋นั่ว เปลี่ยนเป็นยิ้มเยาะ “เป็นคนที่ยายแก่เลือกจริงๆ ไม่รู้จักยืดหยุ่นเหมือนกัน”

สุยเฉิงจิ้งพูดจบ ก็เดินผ่านตัวเจี่ยนอี๋นั่วไปทันที

เจี่ยนอี๋นั่วขมวดคิ้ว แล้วเดินลงมาข้างล่าง หลังจากเจี่ยนอี๋นั่วบอกสาวใช้ให้ต้มโจ๊กแล้ว คุณนายเหลิ่งก็ส่งคนมาเรียกเธอขึ้นไป เดินมาถึงหน้าห้องเหลิ่งเซ่าถิง เจี่ยนอี๋นั่วก็หายใจเข้าลึกๆ แล้วเคาะประตูห้องเหลิ่งเซ่าถิงเบาๆ

ได้ยินเสียงตอบด้านใน “เข้ามาสิ!”

เจี่ยนอี๋นั่วผลักประตูห้อง เดินเข้าไปในห้อง ประตูเปิดออก เจี่ยนอี๋นั่วก็เห็นเหลิ่งเซ่าถิงก่อน เหลิ่งเซ่าถิงสวมเสื้อกันหนาวสีดำตัวบาง ร่างกายเปล่งออร่าความเย็น ดวงตาเรียวฟินิกซ์ค่อยๆ เงยขึ้น ใช้สายตานั้นกวาดมองเจี่ยนอี๋นั่ว สายตานั้นเย็นชาและเหยียดหยาม ดูเหมือนเหลิ่งเซ่าถิงจะรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

เจี่ยนอี๋นั่วหันหน้าเล็กน้อยมองไปที่คุณนายเหลิ่ง พูดขึ้นเสียงเบา “คุณตามหาฉันเหรอคะ? ”