ตอนที่ 1187

อาหมานเอ่ยพูดขึ้นเสียงเบาๆ “พี่เขยดีกับท่านพี่อาอู๋จริง ๆ”

รอจนจู๋มั่วจากออกไป อาอู๋ถึงจะเอนตัวลงบนเบาะนุ่มๆ ก่อนจะพูดเสียงเบาๆว่า “อาหมาน พี่จะสอนอะไรเจ้าสักหนึ่งประโยค...”

“การเห็นอกเห็นใจบุรุษจะทำให้พบเจอแต่โชคร้าย”

อาหมานชะงักไปเล็กน้อย และอดไม่ได้ที่จะพยักหน้า “จริงอย่างที่พูด ดูอย่างฮูหยินสวี่แต่งงานออกไปก็เจอกับผู้ชายเลว จนเกือบจะเอาชีวิตลูก ๆ เข้าแลกเสียแล้ว”

“ท่านแม่ของข้าพบรักกับท่านเซียนเยี่ยนชิง ก็เอาแต่เฝ้ารอจนกระทั่งนางตาย”

“การแต่งงานเป็นเหมือนการเดิมพันครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต”

อาอู๋หัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “จริงด้วย ไม่มีผู้ชายก็ใช่ว่าจะใช้ชีวิตอยู่ไม่ได้เสียหน่อย ทำไมต้องเดิมพันชีวิตทั้งหมดด้วยเนอะ”

นางเกือบจะใจอ่อนกับเขาแล้ว

อีกทางด้านหนึ่งภายในห้อง

หรงเช่อกอดถ้วยชาเอาไว้และร้องห่มร้องไห้จนดวงตาแดงก่ำ “อวิ๋นเหนียง ซ่านซ่านดีกับข้ามากเลยจริง ๆ...”

“เขารู้จักเป็นห่วงพ่อของเขา อีกทั้งยังรินชาให้พ่ออย่างเขาด้วยนะ”

“เจ้าดูสิ ชาสีเหลืองใสๆนี้ ชงออกมาได้ยอดเยี่ยมมาก”

“ซ่านซ่านอายุยังน้อยก็ต้องจากบ้านไปไกลแล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อกลับมาแล้วจะยังสามารถจำพ่อแม่ได้หรือไม่...”

เขาไปจูงเจาเจาอีกครั้ง และพูดสิ่งดีๆของลูกชายอย่างระมัดระวัง

“เจาเจาและซ่านซ่านต่างก็อายุยังน้อย ถ้าหากมีตรงไหนที่ทำไม่ถูกไม่ควร เจ้าก็สั่งสอนให้ดี ๆ แต่...แต่อย่าได้ลงไม้ลงมือทำร้ายเขาเลยนะ” สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะขอร้องให้เจาเจาเบามือหน่อย

จากนั้นก็สะอื้นพลางกับจิบชาเข้าไปหนึ่งอึก ทำไมรสชาติแปลก ๆ ยังไงชอบกล ไม่เหมือนชาหลงจิ่งเลย หรือว่าจะเป็นปี้หลัวชุน? แต่ก็ยังไม่ค่อยเหมือน...

เขาทำปากขมุบขมิบไปมา รู้สึกว่าความรักที่เขามีต่อลูกชายถ่ายทอดจนถึงจุดสูงสุด ขณะที่ร้องไห้ก็พลางดื่มชารวดเดียวจนหมด

และเพิ่งจะดื่มเสร็จก็เห็นแม่นมเอาของใช้ที่ต้องพกติดตัวของซ่านซ่านเดินมา และพอได้ยินสิ่งที่พูดถึงกลับชะงักค้างในทันที “ไปเอาชามาจากไหนหรือเจ้าคะ?”

“คุณชายยังเล็กอยู่ กลัวว่าจะถูกน้ำชาลวกเอาได้ จึงวางกาน้ำชาเอาไว้ข้างนอก”

“คุณชายเขารินชาได้อย่างไรเจ้าคะ?” แม่นมทำสีหน้าสงสัย

สาวใช้ตอบกลับไปว่า “คุณชายนอนอยู่บนเตียงตลอดเวลา ไม่ได้ออกไปไหนเลย แต่ว่าเมื่อครู่นี้เขาซ่อนตัวอยู่ที่มุมห้อง ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร...”

หรงเช่อมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีในใจ

จึงก้าวเท้ายาว ๆ ไปที่เตียง จากนั้นก็ดึงผ้าห่มผืนเล็กที่ปิดอย่างแน่นหนาบนเตียงออกและก็เห็นว่ามีร่องรอยที่เปียกชื้นเป็นวงกว้างอยู่บนเตียง

แม่นมลองดมเล็กน้อยก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมา “คุณชายน้อยฉี่รดที่นอนเสียแล้ว...” เมื่อพูดจบก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ

และทุกคนก็มองไปที่หรงเช่อด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

หรงเช่อตะคอกเสียงดัง “หรงเซี่ยงซ่าน เจ้าจะหนีไปที่ไหน!!” พอชี้นิ้วไปหา หรงเซี่ยงซ่านก็กำลังคลานไปทางประตูอย่างรวดเร็ว

เกือบจะคลานออกจากธรณีประตูได้แล้ว

หรงเช่อที่เมื่อครู่ยังขอให้เจาเจาอย่าได้ลงมือหนักกับเขา ในตอนนี้กลับจับเขาขึ้นมาด้วยมือเพียงข้างเดียว แล้วตบก้นของเขาอย่างแรงหนึ่งที