ตอนที่ 777

ยามนี้ สวี่สืออวิ๋นพูดขึ้นอย่างช้าๆ “ฝ่าบาท ท่านสัญญาให้นางทำอะไรหรือ นางเป็นเด็กอายุสามขวบ คิดอะไรก็พูดโผงผางออกมา” นางถลึงตาใส่ลู่เจาเจา แล้วดึงเด็กน้อยมาข้างหลัง ห้ามไม่ให้พูดต่อ

ฮ่องเต้เฒ่าเหลือบมองนาง รอจนลู่เจาเจาพูดจบถึงจะสนใจห้ามปราม ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย

เขาขมวดคิ้วขึ้น “พาพวกเขาไปพักผ่อนด้านหลังก่อนเถอะ”

ลู่เจาเจาส่ายศีรษะ “เสด็จตา เจาเจานำของขวัญมามอบให้ทุกท่านด้วย ของล้ำค่ามากนะ... ล้ำค่ามากๆ...”

ฮ่องเต้เฒ่าพยักหน้า “ไหนขอดูหน่อยสิ”

ลู่เจาเจาโบกมือ อวี้ซูอวี้ฉินอุ้มกล่องผ้าเข้ามา

“เจาเจาไม่คิดว่าจะมีท่านลุงเยอะขนาดนี้ ไม่รู้ว่าจะพอหรือเปล่า...”

“นี่น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ที่เจาเจาเตรียมไว้ให้ทุกคน หวังว่าพวกท่านจะชอบนะ...” เด็กน้อยมองทุกคนอย่างกระตือรือร้น

นางยังหยิบห่อผ้าชิ้นหนึ่งวิ่งอุ้ยอ้ายไปหาหนานเฟิ่งอวี่ “ท่านป้า นี่เป็นของขวัญพบหน้ากันจากเจาเจานะ...”

เจ้าตัวน้อยเขย่งเท้าแหงนหน้ามองอย่างมีความหวัง

หนานเฟิ่งอวี่ขมวดคิ้ว “นี่มันอะไร”

หนานมู่ไป๋พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านแม่ เป็นก้อนหินเล็กๆ ที่องค์หญิงเจาหยางเก็บมา เห็นว่า นางตั้งใจเลือกทีละก้อนๆ เลยเชียวนะ”

ลู่เจาเจาพยักหน้าอย่างแรง “ใช่ๆ หินแวววาวสวยมาก”

“เจาเจาเลือกหินก้อนใหญ่ที่สุด เงาที่สุดให้”

“ท่านป้า เจาเจาให้ท่านป้า” แม้ว่านางจะไม่ชอบหนานเฟิ่งอวี่ แต่ของขวัญสำหรับการพบหน้ากันครั้งแรก ยังไงก็ต้องให้

นี่คือมารยาทของนางในฐานะมนุษย์

หนานเฟิ่งอวี่เหลือบมองกล่องผ้าที่กำลังสั่นเพราะเด็กน้อยกำลังพยายามเขย่งเท้า

ก่อนจะปฏิเสธโดยตรงต่อหน้าธารกำนัล