ตอนที่ 6 คุกเข่าขอโทษซะ

“โอเค พอได้แล้ว เลิกแสดงละครซะที” ในที่สุดใครบางคนก็หมดความอดทนกับภาพของโจนาธานที่กำลังแสดงละครกับชายชราโต้ตอบกันไปมา “นายคิดจริงๆ เหรอว่าขวดเบียร์ไร้ค่าของนายจะกลายเป็นสมบัติล้ำค่าได้ด้วยการหานักแสดงตัวประกอบสองคนมาเล่นละครกับนายน่ะ”

แสดงละครเหรอ

ผู้คนรู้สึกตาสว่างขึ้นมาทันที

ใช่แล้ว อยู่ๆ คนไม่เอาถ่านอย่างโจนาธานจะมีของมูลค่าหลายร้อยล้านได้ยังไงกัน

“โจเซฟีน ฉันว่าเธอน่ารีบจะหย่ากับเขาซะนะ คิดถึงท่าทีของเขาสิ เขาเอาแต่คุยโตโอ้อวดแล้วก็โกหกตลอดเวลาไม่เคยพูดความจริงเลย เขาจ้างคนมาแสดงละครกับเขาเพียงเพราะเขาไม่มีปัญญาหาของขวัญแพงๆ มาให้เธอได้ ช่างงามหน้ามั้ยล่ะ”

พอได้ยินเสียงประณามอย่างต่อเนื่องโจเซฟีนก็หน้าแดงฉานด้วยความอับอาย

“พอได้หรือยังโจนาธาน เอาหินไร้ค่าออกไปกับคุณเลยนะ” เธอแผดเสียงจนน้ำลายฟูมปากขณะชี้หน้าโจนาธาน

“ก็ได้ในเมื่อคุณไม่ต้องการมัน ผมก็จะ...”

ทันใดนั้นก็เกิดเสียงแตกหักดังขึ้น

ชั่วพริบตาเดียวอาเกต เจไดต์ที่อยู่ในมือของโจนาธานแต่เดิมก็แตกเป็นเสี่ยงๆ และตกลงบนพื้น

สมบัติหายากที่มีมูลค่าพันล้านแตกหักเสียหายโดยไม่มีการเตือน

“ผมเตรียมของขวัญนี้ให้คุณมาตั้งแต่แรก ในเมื่อคุณไม่ต้องการมัน มันก็ไม่มีค่าอะไร” โจนาธานพูดด้วยสีหน้าเฉยเมยไร้ความรู้สึกบนใบหน้า

“คุณเสียสติหรือไง” ชายชราตกใจทันที่เมื่อเห็นภาพที่ปรากฏต่อสายตาของเขา “นั่นมันอาเกต เจไดต์ชิ้นสุดท้ายในโลกนี้นะ”

เขารู้สึกขุ่นเคืองจนตัวสั่นไปหมด เขารีบตรงเข้ามาหยิบอาเกต เจไดต์ที่แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างจนปัญญา

“ทำไมต้องแสดงละครด้วยในเมื่อมันก็แค่หินไร้ค่าไม่กี่ชิ้น” พอเห็นการกระทำของชายชรา แอลวินก็ง้างเท้าแล้วเตะไปข้างหน้า

เขาเกือบจะเตะชายชราล้มลงกับพื้นแต่เฉียดไปเพียงนิดเดียว

“อยากตายเหรอแอลวิน แลงฟอร์ด”

ทันใดนั้นชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลังชายชราก็เดินมาข้างหน้าแล้วเตะแอลวินจนล้มลงบนพื้น

“รู้จักผมเหรอ”

ความโกรธปกคลุมใบหน้าของแอลวิน

กล้าดียังไงถึงทำกับฉันแบบนี้ทั้งๆ ที่รู้จักฉันดีอยู่แล้ว เบื่อการมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง

ชายวัยกลางคนแค่จ้องมองเขาอย่างเย็นชาโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว

จากนั้นเขาหยิบโทรศัพท์ของเขาแล้วโทรออก หลังจากสายติดเขาแค่เอ่ยขึ้นสองประโยคเท่านั้น

“เซบาสเตียน นายน่าจะสอนลูกชายให้ดีขึ้นจริงๆ นะ ถ้าไม่อยากทำฉันจะทำแทนนายเอง”

คำพูดของเขาทำเอาผู้คนพากันหัวเราะครืนในทันที

ใครคือเซบาสเตียน แลงฟอร์ด เขาคือท่านประธานของแลงฟอร์ดกรุ๊ปในเจดโบโรห์และมีมูลค่ารวมของทรัพย์สินมากกว่าหนึ่งพันล้าน พวกเขาช่างกล้าจริงๆ ที่ใช้ชื่อของเขามาข่มขู่และหลอกคนอื่นๆ ทั้งๆ ที่พวกเขาเป็นแค่นักแสดงตัวประกอบ ”

จู่ๆ โทรศัพท์ของแอลวินดังขึ้นอย่างไม่คาดฝันแค่วินาทีเดียวหลังจากชายวัยกลางคนพูดจบ

“ฮัลโหล พ่อเหรอครับ”

ความรู้สึกสังหรณ์ใจผุดขึ้นภายในความคิดเขาทันที

“คุกเข่าแล้วขอโทษซะ”

“อะไรนะ” แอลวินสะดุ้งพลางสงสัยว่าเขาได้ยินคำพูดของพ่อเขาผิดไปหรือเปล่า

“ฉันบอกให้แกคุกเข่าแล้วขอโทษซะ”

“ทำไมผมต้องทำด้วย” แอลวินส่งเสียงลอดไรฟันที่ขบแน่นของเขา

“ทำไมน่ะเหรอ เพราะเขาคือเฟลิกซ์ ควอนทริลล์จากจาโซน่าน่ะสิ ไม่ว่าสถานะและเส้นสายฉันเทียบเขาไม่ติดเลย ถ้าแกไม่อยากตายก็ทำตามที่บอกแล้วคุกเข่าซะ ไม่อย่างนั้นแม้แต่ฉันก็ช่วยชีวิตแกไม่ได้หรอกนะ”

เมื่อได้ยินคำเตือนสติไปยกหนึ่งแอลวินก็ทรุดตัวลงกับพื้น

แม้แต่มือของเขาที่ถือโทรศัพท์อยู่ก็สั่นเล็กน้อยและเหงื่อกาฬเย็นเฉียบก็ไหลรินลงมาจากหน้าผากของเขา

ตุ้บ

เขาคุกเข่าโดยไม่พูดอะไรเลย พร้อมก้มหัวลงกับพื้น

เขาดูนอบน้อมเสียจนดูเหมือนจะสลายตัวเป็นฝุ่นผงไปเลย

“ผม-ผมขอโทษครับคุณควอนทริลล์”

เฟลิกซ์จ้องมองเขาแวบหนึ่งแล้วคำรามว่า “นายไม่ต้องขอโทษฉันหรอก แต่นายควรจะขอโทษคุณยังซะ”

“ผมขอโทษครับคุณยัง ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย”