ตอนที่ 7 เหมือนเดิมนั่นแหละ

เซบาสเตียน แลงฟอร์ดเหรอ ถ้าเขายืนอยู่ตรงนี้เขาคงโยนโจนาธานลงแม่น้ำโกดาให้ปลากินไปแล้ว

หลายคนในกลุ่มนั้นมองโจนาธานราวกับพวกเขากำลังมองคนงี่เง่าปัญญาอ่อนอยู่

จะมีใครในเจดโบโรห์ที่ไม่รู้ว่าแลงฟอร์ดกรุ๊ปใหญ่โตมาได้ยังไง ย้อนกลับไปตอนนั้นเป็นเพราะวิธีเหี้ยมโหดที่เซบาสเตียนใช้ที่ทำให้เขาไต่เต้าขึ้นมาบนจุดสูงสุดได้โดยเสียสละชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วนเป็นหินตามทางเดินให้เขาเหยียบก้าวไป เพราะอย่างนั้นครึ่งหนึ่งของทรัพย์สมบัติของเขาจึงอาบไปด้วยเลือด แม้แต่ผู้คนที่มีทรัพย์สินมากกว่าร้อยล้านต่างก็พากันหลบเลี่ยงเขาเหมือนโรคระบาด ดังนั้นเจ้าลูกเขยกาฝากที่ไม่มีความสำคัญอะไรอย่างโจนาธานจึงไม่มีค่าให้ใส่ใจเลย

สีหน้าของแอลวินเปลี่ยนเป็นเย็นชาหลังจากได้ยินคำพูดของโจนาธาน “ได้ยินนั่นมั้ยโจเซฟีน เขาอยากขุดหลุมศพให้ตัวเองเพราะฉะนั้นผมก็ช่วยอะไรไม่ได้ละนะ”

เมื่อพูดอย่างนั้นแล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์ของเขาแล้วกดหมายเลขโดยไม่ได้คุยอะไรต่อไป “ฮัลโหลเกร็ก ฉันมีปัญหาที่นี่แน่ะ งั้นช่วยพาคนมาจัดการสักสองสามคนทีนะ เหมือนเดิมนั่นแหละอย่าลืมเอาอาวุธมาด้วยล่ะ”

เกร็กที่เขาพูดถึงไม่ใช่ใครอื่นนอกเสียจากหัวหน้ากองกำลังเสริมสมทบในเจดโบโรห์ เกร็ก จอว์สันนั่นเอง

เกร็กมักจะได้รับผลประโยชน์มากมายจากตระกูลแลงฟอร์ดดังนั้นโดยพื้นฐานเขาจึงเป็นคนคอยช่วยจัดการเรื่องต่างๆ เมื่อใดก็ตามที่แอลวินสร้างปัญหาหรือเผชิญสถานการณ์ยุ่งยาก

“ผมอยู่ที่ห้องหมายเลข 1 โรงแรมฟีนิกซ์อินเตอร์เนชั่นแนล”

เมื่อแอลวินพูดจบเขาก็วางสายและจ้องมองโจนาธานราวกับเขากำลังจะตายแล้ว “นายต่อสู้เก่งมากใช่มั้ย ก็ดี แล้วเราจะได้เห็นกันว่านายเก่งแค่ไหนจะสู้ปืนกับกระสุนได้มั้ย”

การขู่ขวัญในคำประกาศของเขานั้นชัดเจนมาก

ทุกคนที่นั่นต่างมองโจนาธานด้วยความคาดหวังว่าจะได้เห็นการแสดงเมื่อได้ยินคำขู่นั้นแล้ว

แววตาของคนเหล่านั้นต่างตำหนิเขาที่หาเรื่องหายนะใส่ตัวเอง

โดยเฉพาะอีสโซเบลซึ่งอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะหลังจากได้ยินคำพูดของแอลวิน “คนบางคนก็ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเลยจริงๆ คิดว่าจะเป็นคนสำคัญจริงๆ แค่เพราะเดินสะดุดหินไร้ค่าก้อนนึงข้างถนนแล้วก็เจอคนใหญ่คนโตจากเบย์คีพน่ะ โธ่เอ๊ย ดินก็เป็นดินวันยังค่ำนั่นแหละ ไม่มีวันมีค่าขึ้นมาได้หรอก”

คำพูดของเธอดูจะสะท้อนความรู้สึกของทุกคนที่นั่นออกมา

แน่นอนว่าโจนาธานก็แค่ลูกเขยกาฝากไร้ประโยชน์ แล้วยังไงถ้าเขาโชคดีไปสะดุดหินไร้ค่าข้างถนนเข้า แอลวินไม่กล้าทำอะไรกับเขาตอนที่คนสำคัญจากเบย์คีพยังอยู่ตรงนี้ แต่ตอนนี้ในเมื่อคนสำคัญจากไปแล้ว โจนาธานก็ไม่มีอะไรนอกจากดินกองหนึ่ง เจ้าโง่เอ๊ย

“ทำไมเอาแต่เงียบล่ะโจนาธาน ก่อนหน้านี้นายยังอวดดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ไม่มีแม้แต่ความเคารพให้พ่อฉันแม้แต่นิดเดียว” แอลวินอดไม่ได้ที่จะล้อเลียนเมื่อเขาสังเกตเห็นว่าโจนาธานตื่นกลัวคำขู่ของเขาจนไม่แม้แต่จะพูดอะไรออกมาสักคำ

แน่นอนว่าเขาเป็นคนขี้ขลาดตาขาว เขาไม่เคยเห็นปืนแม้สักกระบอก แต่เขาตัวแข็งทื่อไปแล้วจนไม่กล้าจะส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว

“จะให้พูดอะไรล่ะ” โจนานเหลือบมองเขาอย่างเรียบๆ โดยไม่มีอารมณ์จะใส่ใจเรื่องเขา “ไม่คิดเหรอว่าขู่ผมด้วยปืนจะเป็นการหาเรื่องตายน่ะ”

ในโลกนี้มีคนสองจำพวกที่กล้าเล็งปืนใส่ฉัน หนึ่งคือคนที่ตายแล้วและอีกคนคือคนที่ใกล้ตายเต็มที

“พวกคุณได้ยินนั่นมั้ย มันบอกว่าผมกำลังหาเรื่องตายแน่ะ” พอได้ยินความเห็นของเขาแอลวินก็ทำราวกับว่านั่นคือเรื่องตลกที่สุดในโลก

“ทำไมต้องใส่ใจกับคนโง่ด้วยล่ะคุณแลงฟอร์ด ใครจะไปรู้ว่าต่อไปตอนที่เห็นปืนเขาอาจจะฉี่ราดกางเกงก็ได้”