บทที่ 2 วาสนานี้ข้ามอบให้เจ้า (2/5)

“ข้าสัญญา ท่านพ่อจะต้องไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ ข้าจะให้คนช่วยสืบเสาะหายาถอนพิษสือเจียวมาช่วยอีกแรง”

“อืม...หากไม่มีพ่อเจ้า แม่ก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตต่อไปอย่างไร” นัยน์ตาของจินเฟยจูทอดมองผู้เป็นสามีที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างโศกเศร้า

“ท่านแม่อย่าได้กังวลใจเลยเจ้าค่ะ ท่านหมอบอกกับข้าแล้วว่ายาถอนพิษที่ท่านพ่อมอบให้ข้าสามารถทำให้ท่านพ่อปลอดภัยได้ แม้จะฟื้นตัวช้าไปหน่อยก็ตาม แต่ทว่าข้าสัญญาเจ้าค่ะ ข้าจะหายาถอนพิษสือเจียวมาให้ท่านพ่อให้ได้ ท่านพ่อจะได้ลุกมาปรนนิบัติท่านแม่เหมือนดั่งเคย”

“ขอบคุณเจ้ามากเย่หรง ยามนี้ต้องลำบากเจ้าแล้ว”

‘ข้าขอโทษนะเจ้าคะท่านแม่ที่ทำให้ท่านเสียใจ แต่การที่ท่านพ่อล้มป่วยที่จวนเช่นนี้ย่อมดีกว่าการถูกดึงกลับเข้าจุดจบเช่นเดิม’ นางนึกขอโทษมารดาก่อนจะช่วยดูแลมารดาและบิดาที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง

วันต่อมาชินอ๋องหม่าเซี่ยอวี้ที่ได้นัดหมายไว้กับเจ้ากรมโยธาก็เสด็จมาเยือนจวนตระกูลหลี่อย่างเปิดเผยด้วยจุดประสงค์ที่ว่าได้นัดหมายไว้ว่าจะเดินทางไปตรวจสอบสะพานที่เพิ่งสร้างเสร็จด้วยกัน

“ขออภัยเพคะ ที่สามีของหม่อมฉันกลายเป็นเช่นนี้ไปเสียแล้ว”

“เปิ่นหวางพอจะทราบข่าวมาบ้างแล้ว จึงได้นำหมอหลวงมาด้วยเผื่อจะมีทางรักษา” ทั้งจะได้ยืนยันว่าอีกฝ่ายไม่ได้แสร้งทำ ทั้งยังสามารถสืบหาหลักฐานเพื่อจัดการคนลงมือ

“ขอบพระทัยเพคะ” สิ้นเสียงตอบรับของหลี่ฮูหยิน ชินอ๋องก็พยักหน้าให้หมอหลวงเข้าไปตรวจเจ้ากรมโยธา

“หลี่ฮูหยินอยู่จวนตามลำพังหรือ”

“มิได้เพคะ บุตรสาวของหม่อมฉันอยู่เฝ้าบิดาทั้งคืน หม่อมฉันเพิ่งให้นางไปเมื่อครู่นี้เองเพคะ ต้องขอพระราชทานอภัยด้วยเพคะที่นางไม่อาจอยู่ต้อนรับพระองค์ได้”

“มิเป็นไร เปิ่นหวางเข้าใจ” หม่าเซี่ยอวี้ตอบรับพลางนึกแปลกใจเพราะก่อนหน้านี้เขามักจะพบนางที่โรงประมูลอยู่หลายครั้ง ยามนี้เขามาเยือนจวนนางด้วยตนเองเหตุใดถึงไม่ออกมาต้อนรับ แต่ก็สามารถเข้าใจได้ เฝ้าบิดาทั้งคืนคงเหนื่อยล้าไม่น้อย

ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจหมอหลวงออกมาถวายการรายงานแก่ผู้สูงศักดิ์ว่าเจ้ากรมโยธาถูกวางยาพิษจริงและดูเหมือนจะได้รับยาถอนพิษไปบ้างแล้ว