บทที่ 2 วาสนานี้ข้ามอบให้เจ้า (3/5)

“ขอบพระทัยชินอ๋องที่เมตตาตระกูลหลี่เพคะ ประเดี๋ยวหม่อมฉันเดินไปส่งที่หน้าจวนเพคะ” หลังจากนั้นหลี่ฮูหยินก็พาผู้สูงศักดิ์ไปส่งที่หน้าประตูจวน

เมื่อได้ข่าวว่าชินอ๋องเดินทางออกจากเมืองหลวงพร้อมด้วยรองเจ้ากรมโยธาหาน หลี่เย่หรงจึงเอายาถอนพิษสือเจียวที่มีอยู่ป้อนให้ผู้เป็นบิดาพร้อมกับยาถอนพิษร้อยแปด ซึ่งท่านหมอว่าสามารถกินร่วมกันได้ทั้งยังทำให้ร่างกายฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

ได้ยินมารดาเล่าว่าชินอ๋องรับปากว่าจะช่วยหาตัวคนลงมือวางยาพิษบิดา นางบอกได้เลยว่าไม่มีทางหาเจอเพราะยาพิษนี้เป็นพิษที่นางปรุงขึ้นเองจากความทรงจำในชาติก่อนที่นางอ่านตำราปรุงพิษมากมายหวังสร้างพิษเอาไว้ป้องกันตนเอง ไม่คิดเลยว่ายังไม่ทันปรุงพิษสำเร็จนางก็ต้องตายเสียก่อน

และแม้จะเป็นพิษที่นางฝึกปรุงขึ้นแต่ทว่านางได้ทดลองกับหนึ่งในหนอนที่ท่านแม่หาเจอ ทั้งการออกฤทธิ์และการใช้ยาถอนพิษซึ่งเรื่องนี้นางค่อยสารภาพกับบิดามารดาภายหลัง

“ฮูหยิน เหตุใดเจ้าถึงทำหน้าเช่นนั้น” เสียงแหบแห้งของหลี่จื่อห่าวดังขึ้นดึงความสนใจของหลี่ฮูหยินที่นั่งเหม่อมองสีหน้าไม่ใคร่แจ่มใส

“ท่านพี่ ในที่สุดท่านก็ตื่นแล้ว” จินเฟยจูพุ่งตัวเข้าไปโอบกอดผู้เป็นสามีด้วยความรู้สึกยินดี

“เป็นอันใดไปหรือ” ท่านเจ้ากรมโยธาคล้ายจะจำเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้

“ท่านพี่โดนวางยาพิษเจ้าค่ะ ท่านหลับไปสามวันสามคืนทำข้าใจคอไม่ดี”

“สามวันสามคืนหรือ แล้วเรื่องที่จะต้องเดินทางไปเมืองหลัวตงกับท่านอ๋องเล่า”

“รองเจ้ากรมโยธาหานเดินทางไปแทนท่านแล้วเจ้าค่ะ”

“อ่า...เช่นนั้นพอหายป่วยพี่คงต้องไปขอรับโทษจากฮ่องเต้”

“ท่านพ่อรักษาตนให้หายก่อนเถิดเจ้าค่ะ อย่าเพิ่งกังวลเรื่องใด” สตรีที่กำลังเดินเข้ามากล่าวขึ้น

“ลูกพูดถูกเจ้าค่ะ ท่านพี่อย่าได้คิดเรื่องใดเลย ยามนี้ร่างกายท่านสำคัญที่สุด รู้หรือไม่วันนั้นข้าใจคอไม่ดีเพียงใด ข้ากลัวเหลือเกินว่าความตายจะมาพรากเราจากกัน”

“พี่ขอโทษที่ทำให้เจ้ากังวลใจ”

“ความรักของพวกท่านทำให้บุตรสาวเช่นข้าโดดเดี่ยวยิ่งนัก เชิญพวกท่านออดอ้อนกันตามสบายเจ้าค่ะ ข้าไปเป็นสาวใช้ต้มยาให้ท่านพ่อดีกว่า” กล่าวจบนางก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจพลางนึกขอโทษผู้ให้กำเนิดทั้งสองที่จำเป็นต้องทำให้เกิดเรื่องเช่นนี้

“ขอบคุณเย่หรง” หลี่จื่อห่าวส่งยิ้มอ่อนแรงให้บุตรสาว การล้มหมอนนอนเสื่อครั้งนี้ทำให้เขาได้ตระหนักถึงความรักและความสำคัญของตนเองต่อฮูหยินและบุตรสาว

หลี่เย่หรงส่งยิ้มให้บิดาและทอดสายตามองความรักที่ทั้งสองมีให้แก่กัน ทำให้นางรู้สึกยินดียิ่งนักที่ได้เกิดมาท่ามกลางความรักของทั้งสอง

ความรักที่ไร้เงื่อนไขเช่นนี้มีอยู่ในจวนตระกูลหลี่แล้ว ใยนางต้องไปแสวงหาจากผู้อื่นอีก และเชื่อเถิดว่าไม่มีบุรุษใดจะดีงามเทียบเท่าบิดาของนางแล้ว