ตอนที่ 8 ผู้มีพระคุณ

“ข้าอยากได้ผ้าสีกลับบัว สีเขียวบงกชแล้วก็ สีฟ้านี่ก็สวย เอาให้ข้าอย่างละพับ เอาขึ้นรถไว้เลยนะ”

“ขอรับคุณหนู”

ผ่านไปครึ่งชั่วยามเจียงเจิ้งเหวินออกมาพร้อมหลงจู๊ ดวงตาคมเบิกกว้างแล้วมองไปรอบร้านก่อนจะหยุดสายตาที่น้องสาวที่ยืนอยู่กลางร้าน

“หว่านวาน เจ้าทำสิ่งใด?”

“ขออภัยพี่ใหญ่ หว่านวานเห็นในร้านไม่มีลูกค้าจึงใช้เด็กๆ ช่วยกันจัดร้านเสียใหม่ ผ้าของร้านเราสวยงามนัก แต่วางไม่สะดุดตา ในห้องก็ทึบแสงไปนิดทำให้มองสีผ้าผิดเพี้ยนไป พี่ใหญ่คงไม่โกรธข้ากระมัง”

“จะโกรธได้อย่างไร เจ้าทำได้ดีมากจริงๆ”

หญิงสาวยิ้มกว้าง “ข้าเจอผ้าถูกใจ เลยให้เด็กในร้านเอาขึ้นรถม้าเอากลับบ้านด้วย”

“เจ้าอยากได้สิ่งใด ก็ให้สั่งเด็กในร้านให้เอาไปส่งที่คฤหาสน์ได้”

“พี่ใหญ่ใจดีที่สุดเลย” รอยยิ้มประจบก็ตามมา เจียงเจิ้งเหวินไม่ถือสาเรื่องเหล่านี้ เขายังต้องไปตรวจร้านอื่นต่อจึงชวนนางออกจากร้าน

จิงหว่านอดอู้อยู่ในบ้านมาหลายวัน นางอยากเดินเล่นเป็นทุนเดิม เมื่อเดินออกมานอกร้านก็อยากไปดูนั้นดูนี้ ฝั่งตรงข้ามร้านมีคนขายขนมถังหูลู่ ชาติก่อนแต่ละวันถูกเคี่ยวกรำฝึกฝนเพื่อเป็นคณิกาอันดับหนึ่ง แค่ขนมถังหูลู่อยากกินก็ไม่ได้กิน มาชาตินี้นางจึงอดใจไม่ไหวกระตุกแขนเสื้อพี่ใหญ่แล้วชี้ไปยังฝั่งตรงข้าม

“พี่ใหญ่ หว่านวานจะกินถังหูลู่”

“เจ้าโตขนาดนี้แล้วยังจะกินถังหูลู่อีกรึ” ปากว่าน้องไปเช่นนั้นแต่กลับหัวเราะในลำคอ

“ข้าจะกิน!” นางทำปากยื่นใส่แล้วเดินถลาไปฝั่งตรงข้ามร้านทันที

ทว่า เสียงผู้คนโหวกเหวกขึ้นมาและม้าตัววิ่งตรงมาทางนางทำให้ร่างบอบบางชะงักอยู่กลางถนน นางหันไปมองอย่างตกใจยังไม่ทันดูให้ชัดว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ชิงหว่านมองเห็นม้าตัวหนึ่งยกเท้าขึ้นหน้าขึ้นตะกุยในอากาศทำให้นางนิ่งงันไปทันที

“หว่านวาน!”

เสียงของพี่ใหญ่ทำให้หญิงสาวได้สติ ชิงหว่านกำลังจะหมุนตัวหลบทว่ามือแกร่งข้างหนึ่งคว้าเอวบางโอบรั้งนางไว้อย่างปกป้อง กลิ่นกายบุรุษเพศผสานกลิ่นหอมของไม้กฤษณา หญิงสาวขืนตัวออกตามสัญชาตญาณ แต่มือข้างนั้นกลับเพิ่มแรงกดจนทำให้ร่างของนางแนบชิดกับร่างกำยำ เสียงกระบี่ปะทะกันดังขึ้นข้างหู ชิงหว่านจึงเข้าใจในทันทีว่าคนผู้นี้ต้องการช่วยนางจึงไม่ฝืนเกร็งผ่อนคลายร่างกายเคลื่อนไหวไปพร้อมกับบุรุษผู้นี้

เจียงเจิ้งเหวินรีบเข้าไปช่วยน้องสาวจากคนสวมชุดดำกลุ่มหนึ่ง แม้เป็นพ่อค้าแต่ฝึกวรยุทธ์อยู่บ้างจึงพอรับมือกับคนเหล่านั้นได้ บุรุษที่สวมชุดสีน้ำเงินเหลือบดำผู้นั้นสามารถใช้มือเพียงข้างเดียวรับกระบวนท่าจากฝ่ายตรงข้ามได้ แต่เพราะต้องปกป้องคนในอ้อมกอดทำให้ไม่สามารถติดตามผู้ที่โจมตีเขาได้ เป็นจังหวะเดียวกับทหารสำนักประจิมกรูเข้ามา เขาจึงหยุดมือแล้วสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“จับเป็น! นำพวกมันไปไต่สวน!”