ตอนที่10 เจียงเจิ้งหย่วน2

“พี่สาม...ท่านไปหอนางโลมมาหรือเจ้าคะ”

“แค่กๆๆ เจ้า...เจ้า เจ้าเป็นเด็กเป็นเล็กพูดอะไรออกมา” เจียงเจิ้งหย่วนหน้าแดงก่ำแต่แสร้งขึงตาดุใส่น้องสาว

กลิ่นแป้งหอมชนิดนี้ นางย่อมคุ้นเคยดี ใช้ชีวิตในหอนางโลมมากว่าสิบปีย่อมจำได้ แต่เขาเป็นบุรุษไปหอนางโลมก็ไม่แปลกอันใด หญิงสาวจ้องมองเจิ้งหย่วนพลันรู้สึกคุ้นหน้าเขาอยู่ไม่น้อย คล้ายเคยพบเจอมาก่อน ทว่ายาสงบใจของเจียงเจิ้งฮ่าวได้ผลเร็วเกิดคาด นางเริ่มง่วงจนฝืนตาไม่ไหวในที่สุดก็เข้าสู่ห้วงนิทรารมย์ท่ามกลางความห่วงใยของพี่ชายทั้งสาม

เมื่อเห็นว่าชิงหว่านหลับไปแล้วจริงๆ บุรุษสามคนจึงเดินออกมาสนทนากันด้านนอก

เจียงเจิ้งเหวินยกมือขึ้นใช้ข้อนิ้วเคาะศีรษะน้องสามไปไม่แรงนัก แต่ก็ทำให้เจียงเจิ้งหย่วนยกมือขึ้นลูบศีรษะป้อยๆ แสร้งทำสีหน้าเจ็บปวด

“อายุเจ้าก็ไม่น้อยแล้วเอาแต่หมกมุ่นเรื่องไม่เป็นเรื่อง ใช้ได้ที่ไหน” เจียงเจิ้งเหวินนอกจากเป็นพี่ใหญ่แล้วยังเป็นบิดาคนที่สอง น้องๆ ไม่กล้าพูดบางเรื่องกับบิดามารดาก็ล้วนมาสารภาพกับเขา “นี่อย่าบอกนะว่า เจ้ายังตามหานางโลมที่ชื่อไป๋ลู่นั้นอยู่อีก”

“นางไม่ใช่หญิงนางโลมทั่วไป นางเป็นคณิกาที่ขายศิลปะ” เจียงเจิ้งหย่วนแก้ตัวแทนสตรีที่เขาเทิดทูน ถูกต้อง ใช้คำว่าเทิดทูนได้ไม่ผิด เพราะเขาชื่นชมฝีมือด้านการเล่นพิณเจ็ดสายและยังบรรเลงผีผาได้ยอดเยี่ยม ได้ยินว่านางมีฝีมือเดินหมากที่ไม่ธรรมดา เขายังอยากลองประลองหมากกระดานกับนางสักกระดานด้วยซ้ำไป ทว่ากลับเกิดเรื่องกับนางเสียก่อน

เจียงเจิ้งฮ่าวส่ายหน้าระอาใจ น้องสามชื่นชมศาสตร์ศิลป์ทุกแขนง เขารู้ว่าเจิ้งหย่วนไม่ออกนอกลู่นอกทาง แต่อยู่หอนางโลมทั้งกลางวันแสกๆ ทำเช่นนี้ก็ถูกผู้อื่นมองว่าเป็นคุณชายเสเพลเอาได้

“จู่ๆ นางหายตัวไป ไม่มีผู้ใดตามหา ข้าคิดว่านางอาจได้รับอันตรายเป็นแน่ นางไม่มีญาติพี่น้องที่ใด ไม่มีใครเป็นห่วงนางเลย”

“เจ้าก็พูดเองว่านางเป็นคณิกา ปีนี้นางอายุเท่าใดแล้วนะ...ยี่สิบสี่หรือยี่สิบห้า สตรีอายุขนาดนี้ล้วนออกเรือนไปหมดแล้ว บางทีคงมีคนไถ่ตัวนางไปแล้วก็ได้”

เจียงเจิ้งเหวินถอนหายใจหนักหน่วง แรกๆ ที่เขารู้ว่าน้องสามติดพันหญิงนางโลมก็กรุ่นโกรธไม่น้อย แต่เมื่อรู้ว่าเจิ้งหย่วนเพียงสนใจศิลปะและเหมือนได้คุยกับสหายที่ถูกคอจึงไม่ได้ห้ามปราม แต่เมื่อสองเดือนก่อนคณิกาไป๋ลู่ผู้นั้นหายตัวไป ทำให้น้องชายของเขาแอบติดตามสืบหา เรื่องนี้เห็นที่จะเป็นการกระทำที่เกินเลยไปจริงๆ

“เรื่องข้านั้นช่างเถิด” เจียงเจิ้งหย่วนรีบเปลี่ยนเรื่อง “เรื่องน้องเล็กจะทำอย่างไร มิใช่ว่าหว่านวานสนใจใต้เท้าซ่งแล้วรึ”