ตอนที่6 ถูกลูกสาวเอาอกเอาใจ

เจียงเซิ่งหยางเพิ่งกลับจากไปตรวจกิจการร้านขายข้าวของตน กิจการส่วนใหญ่ล้วนมอบหมายให้เจียงเจิ้งเหวิน บุตรชายคนโตรับผิดชอบ แต่เขาก็ไม่ได้วางมือเลยเสียทีเดียว ยังคงต้องจัดการด้วยตนเอง เจียงเจิ้งฮ่าวบุตรชายคนรองสนใจเรื่องการแพทย์เป็นหมอที่โรงหมออี้เหรินถัง มีกิจการร้านขายสมุนไพรที่ตรอกทางทิศเหนือ ส่วนลูกชายคนที่สามเจียงเจิ้งหย่วนใฝ่ศึกษาแรกทีเดียววาดหวังให้สอบจอหงวน เผื่อวันข้างหน้าจะได้เป็นใหญ่เป็นโต แต่เจ้าสามไม่สนใจ เขาก็ไม่อยากฝืนใจลูก แต่กระนั้นเจียงเจิ้งหย่วนก็คอยช่วยงานอยู่บ้าน จึงไม่นับว่าเป็นคนไม่เอาการเอางาน

แต่สิ่งที่เขาประหลาดใจคือเห็นบุตรสาวคนเดียวนั่งกินของว่างกับฮูหยินของตน เจียงเซิ่งหยางยอมรับว่ารักและตามใจบุตรสาวคนเดียวมาก นางไม่ชอบทำอะไรก็ไม่เคยบังคับ นางจะตื่นเวลาใด กินอาหารอะไร หรือต้องการสิ่งใดล้วนตามใจไม่เคยขัด แม้แต่นางไม่อยากกินข้าวพร้อมกับบิดามารดา ทั้งสองก็ไม่เคยตำหนิเลยสักครั้งเดียว

“ท่านพ่อกลับมาแล้ว” ชิงหว่านลุกขึ้นแล้วเดินไปเกาะแขนกึ่งลากกึ่งจูงบิดาให้มานั่งร่วมโต๊ะ “ท่านแม่ให้พ่อครัวทำบัวลอยน้ำขิงเจ้าค่ะ ข้าชิมแล้วอร่อยมากจริงๆ ท่านพ่อลองชิมสิเจ้าคะ”

ผู้เป็นพ่อได้ยินก็ทำตาโต “หว่านวานไม่ชอบขิงมิใช่รึ”

“เมื่อก่อนไม่ชอบ แต่ตอนนี้ก็ไม่ชอบ” หญิงสาวคลี่ยิ้มสดใส “แต่ไม่ชอบก็ต้องกินเพราะดีกับสุขภาพ แล้วพ่อครัวของเราทำออกได้รสชาติดี ไม่กินได้หรือเจ้าคะ”

“เอาล่ะๆ หว่านวานชอบกินก็ดีแล้ว” ซูเหมยยกมือขึ้นลูบผมนุ่มลื่นดุจแพรไหม ได้เห็นลูกสาวแย้มยิ้มก็พลอยมีความสุขไปด้วย

ถูกบุตรสาวคะยั้นคะยอทำให้เจียงเซิ่งหยางตักบัวลอยขึ้นกินหนึ่งคำแล้วก็พยักหน้าพอใจ “อร่อยจริงๆ”

ชิงหว่านเห็นบิดานั่งลงที่เก้าอี้แล้ว นางก็เดินไปด้านหลังยกมือขึ้นเป็นหมัดน้อยๆ ทุบไหล่ให้บิดา “ท่านพ่อทำงานมาเหนื่อยๆ ปวดเมื่อยตรงไหนเจ้าคะ”

จู่ๆ ถูกลูกสาวเอาอกเอาใจ คนเป็นบิดามารดาถึงกับทำอะไรไม่ถูก

“หว่านวานอยากได้อะไรหรือเปล่า”

“ท่านพ่อ” หญิงสาวส่งเสียงกระเง้ากระงอด “ลูกเป็นห่วงท่านพ่อจากใจจริง ไม่ได้คิดเรื่องอื่นใดเลย ที่ผ่านมาลูกละเลยไม่ได้ปรนนิบัติท่านพ่อท่านแม่ ช่างอกตัญญูยิ่งนัก ต่อไปนี้ลูกจะช่วยงานพี่ใหญ่ ศึกษาเรื่องการค้า เรียนหนังสือกับพี่สามและมากินข้าวกับท่านพ่อท่านแม่ทุกวัน”

เจียงเซิ่งหยางหันไปสบตากับซูเหมย เมื่อเห็นภรรยายิ้มก็ได้แต่ยิ้มตามไปด้วย คงเพราะผ่านเรื่องเลวร้ายมา ลูกสาวจึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้

“ได้ๆ ลูกอยากทำสิ่งใดก็ทำเถิด แต่อย่าหักโหมเกินไป ร่างกายเจ้ายังไม่แข็งแรง”

“เจ้าค่ะ ลูกจะไม่ฝืนร่างกายแน่นอน ท่านพ่อท่านแม่วางใจได้” ชิงหว่านยิ้มกว้าง แผนการแรกนับว่าผ่านไปได้ด้วยดี “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าอยากตัดเสื้อผ้าชุดใหม่เจ้าค่ะ”

ผู้เป็นบิดาอมยิ้มน้อยๆ ไม่แปลกใจที่นางขอเช่นนี้ ที่แท้นางเอาอกเอาใจก็เพื่อเรื่องเล็กน้อยแค่นี้

“เรียกช่างตัดเย็บมาที่บ้านก็ได้” มารดาพูดขึ้นอย่างแปลกใจ ปกติเรียกช่างตัดเย็บมาที่บ้าน

“ลูกอยากไปที่ร้านของเรา นะคะท่านพ่อ ท่านแม่”

“ลูกคงอยากไปเปิดหูเปิดตา แม่จะไปเป็นเพื่อนก็แล้วกัน”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ารอไปพร้อมกับพี่ใหญ่” ชิงเหมยยิ้มบางๆ แล้วพูดต่อ “ท่านแม่ไปวัดกับข้าดีกว่า”

“ไปวัด?” บิดามารดาส่งเสียงขึ้นพร้อมกัน “เหตุใดเจ้าอยากไปวัด”