ตอนที่ 748 รอยยิ้มจอมปลอม

เช้าวันรุ่งขึ้น เลอศิลป์ได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างระมัดระวังหลายครั้งเมื่อเขาตื่นขึ้นมา

คนเดียวที่จะทำอย่างนั้นคือไอรดา

ตามที่คาดไว้ เขาเห็นเด็กหญิงยืนอยู่หน้าห้องนอนของเขาโดยส่งสายตาราวกับลูกสุนัขอยู่เมื่อเขาเดินไปเปิดประตู

เมื่อเห็นเขา เธอก็ทักทายอย่างอ่อนหวานว่า “สวัสดีค่ะ คุณพ่อ!”

เขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วลูบหัวเธอ "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมวันนี้ลูกตื่นเช้าจัง”

หลังจากมองไปที่ห้องของอัญชสาแล้ว เธอก็เงยหน้าขึ้นและจ้องมองไปที่พ่อของเธอ “หนูอยากเจอคุณรษิกา! พาหนูไปหาเธอหน่อยค่ะ!”

สิ่งสุดท้ายที่เธอต้องการคือการใช้เวลาร่วมกับอัญชสา และแม้แค่คิดว่าจะต้องทานอาหารเช้าร่วมกับผู้หญิงคนนั้นก็ทำให้ใจของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ

การขมวดคิ้วทำให้ใบหน้าของเลอศิลป์แทบหมดหล่อไปเมื่อเขารู้ว่าเด็กน้อยกำลังคิดอะไรและเขาก็เข้าใจความรู้สึกของเธอ

อย่างไรก็ตาม เขาจำเป็นต้องเข้าร่วมการประชุมที่สำคัญในเช้าวันนั้น เขาคงจะสายแน่ๆ ถ้าส่งลูกสาวไปที่บ้านของรษิกาก่อนจะไปบริษัท

ดังนั้นแผนแรกในใจของเขาคือให้เด็กหญิงอยู่ในบ้าน แต่เมื่อเขาก้มหน้าลงมา เขาก็เห็นแววตาอ้อนวอนในดวงตาของเธอ ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถปฏิเสธใบหน้านั้นได้ลงคอ

“พ่อมีธุระที่ต้องทำในที่ทำงานวันนี้ งั้นลูกก็ไปบริษัทกับพ่อ แล้วพ่อจะขอให้คุณครรชิตพาลูกไปที่บ้านเธอ โอเคไหม?” เขาถาม

แม้ว่าไอรดาจะไม่ต้องการอยู่กับอัญชสา แต่เธอก็ยังคงเป็นเด็กที่เชื่อฟัง ดังนั้นเธอจึงพยักหน้าเมื่อได้ยินว่าพ่อของเธอมีเรื่องที่เกี่ยวข้องกับงานต้องจัดการ

เลอศิลป์ลูบหัวลูกสาวแล้วหันหลังกลับไปอาบน้ำ

ส่วนไอรดารออยู่ที่ประตูอย่างเชื่อฟัง