ตอนที่ 749 ความกลัว

เมื่ออัญชสาเผยธาตุแท้ออกมาทั้งยังตีหน้ายักษ์ใส่ ทำให้ไอรดาตกอยู่ในความกลัวจนอยากจะรีบวิ่งไปหาเลอศิลป์ แต่ทว่า อัญชสาก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่นจนไม่อาจจะดิ้นหลุดออกไปได้

อัญชสาจ้องมองเด็กน้อยอย่างเย็นชาและพูดว่า “ถ้าไม่อยากทนทุกข์ทรมาน ก็เชื่อฟังฉันดีกว่า! อย่าทำให้ฉันโกรธนะ เข้าใจไหม?”

ในห้องน้ำเลอศิลป์กำลังอาบน้ำอยู่เมื่อเขาโทรหารษิกา

เขารู้ว่าเธอเป็นคนบ้างานมากแค่ไหน เขาจึงกังวลว่ารษิกาอาจจะไม่อยู่ที่บ้านตอนที่ครรชิตพาไอรดาไปส่ง เด็กหญิงตัวน้อยจะงอแงถ้าเธอไม่ได้เจอรษิกา นั่นคือเหตุผลที่เขาโทรหาเธอเพื่อให้แน่ใจว่าเธออยู่บ้าน

โชคดีที่เธอรับสายได้ค่อนข้างเร็ว

“มีอะไรหรือเปล่าคะ? เลอศิลป์” น้ำเสียงของรษิกาฟังดูหงุดหงิด เธออาจจะเพิ่งตื่นหรือถูกปลุกเพราะสายเรียกเข้า

เลอศิลป์ขอโทษด้วยเสียงที่เจือความขบขันเพราะน้ำเสียงง่วงนอนของเธอ “ผมทำให้คุณตื่นหรือเปล่า? ขอโทษนะครับ”

เธอหาวเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง "ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงฉันก็ควรจะตื่นได้แล้ว ฉันคิดว่าฉันนอนนานเกินไปหน่อย แล้วนี่โทรมาทำไมแต่เช้าคะ?”

“ไอวี่อยากไปบ้านคุณ ตอนเช้าคุณพอจะมีเวลาหน่อยไหม? หากคุณไม่สะดวกผมจะบอกให้เธออยู่ในบริษัทกับผมก่อนก็ได้”

หลังจากใช้เวลากับรษิกามาระยะหนึ่ง เลอศิลป์ก็ค้นพบว่าเธอชอบวิธีการพูดคุยแบบไหน ดังนั้นเขาจึงจะใช้น้ำเสียงเหมือนกำลังเจรจาทุกครั้งที่พูดคุยกับเธอ

รษิกาครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะตอบตกลง “ได้ค่ะ เช้านี้ฉันอยู่บ้าน”

เขาประหลาดใจเมื่อได้ยินว่าเธอเห็นด้วยทันที ก่อนจะเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เขาพึมพำตอบกลับและบอกเวลาโดยประมาณที่ไอรดาจะไปถึงก่อนที่จะวางสาย

หลังจากวางสาย เลอศิลป์ก็ก้าวออกจากห้องน้ำและเหลือบมองลูกสาวของเขาซึ่งยังคงอยู่ที่ประตู

อัญชสายังคงข่มขู่เด็กหญิงอยู่ในตอนนั้น และเธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเลอศิลป์โผล่ออกมาจากห้องน้ำ สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วขณะที่ทักทายเขาอย่างรู้สึกผิด “เลอศิลป์”