บทที่ 4

“ขออนุญาตค่ะ”

“...”

“ต้องการรับอะไรเพิ่มไหมคะ”

“...ไม่”

“ค่ะ” ฉันก้มหัวให้ลูกค้าที่พี่เอิร์ธผู้จัดการของที่นี่บอกฉันว่าเขาคือลูกค้าที่เป็น Super vip ไม่ใช่แค่ลูกค้าคนนี้แต่ยังมีผู้ชายอีกหลายคนที่นั่งโต๊ะนี้เป็นประจำเพราะเขาคือเพื่อนสนิทของคุณชัตเตอร์เจ้าของสนาม

แต่ท่าทางเขาจะไม่ค่อยชอบหน้าฉันเท่าไหร่เพราะฉันแค่พูดในประโยคแรกเขาก็มองฉันเหมือนเป็นอากาศธาตุ พอฉันถามเขาตามหน้าที่ในประโยคที่สองเขาก็เปลี่ยนความหมายของแววตาที่ใช้มองฉันเหมือนอากาศธาตุให้เป็นเหมือนสิ่งมีชีวิตหรืออะไรสักอย่างที่เขารังเกียจไม่อยากสนทนาด้วย

ฉันเดินไปรับเครื่องดื่มอย่างอื่นเพื่อเตรียมเสิร์ฟให้กับแขกโต๊ะนั้นต่อ วันนี้พี่เอิร์ธให้ฉันทำหน้าที่เสิร์ฟแค่โต๊ะนั้นโดยเฉพาะไม่ต้องรับออเดอร์โต๊ะอื่นแต่พวกเขาก็สั่งเหล้ากันเก่งเหลือเกิน ดื่มเก่งจนนึกว่าดื่มน้ำเปล่าทำให้ฉันได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ว่าฉันไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจเพราะฉันต้องพยายามจำออเดอร์ยาก ๆ ที่แต่ละคนสั่งให้ได้

ส่วนเขาฉันจำได้แล้วว่าเป็นพี่คนเดียวกันกับคนที่คะนิ้งเคยพูดถึง พี่คนที่ฉันเห็นเขาหลายครั้งตามโปสเตอร์หรือบนเวทีกิจกรรมต่าง ๆ ของมหาลัย พี่มิกซ์ ประธานสโมสรนักศึกษาของมหาลัยที่ฉันเรียนอยู่

-01.00 น.-

“เหนื่อยไหมเจ้าขา”

“สบายมากเลยค่ะพี่เอิร์ธ” ฉันหันไปยิ้มให้พี่เอิร์ธที่เดินตรวจความเรียบร้อยผ่านมาทางฉันที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะที่ต้องดูแลพอดี

“ครับ ถ้าจะไปพักเบรกหรือเข้าห้องน้ำเจ้าขาเรียกฟลุ๊คมาเสิร์ฟแทนได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจใครล่ะฟลุ๊คมันมีน้ำใจอยู่แล้ว”​ พี่เอิร์ธเป็นคนที่คอยแนะนำฉันตลอดเพราะฉันเพิ่งมาเสิร์ฟได้สองครั้ง และฉันก็ยังไม่ค่อยรู้กฎระเบียบอะไรสักเท่าไหร่

“ค่ะพี่เอิร์ธ ขอบคุณมากนะคะ” ฉันยกมือไหว้พี่เอิร์ธพี่เขาก็ยิ้มให้แล้วก็เดินไปตรวจความเรียบร้อยต่อ

“เจ้าขา” หลังจากที่พี่เอิร์ธเดินไปฟลุ๊คก็เดินเข้ามาทักฉันต่อทันที

“จ้ะฟลุ๊ค”

“พี่เอิร์ธฝากเธอไว้กับเราแล้วนะ ถ้าอยากเข้าห้องน้ำหรือว่าพักเหนื่อยเรียกเราได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ”

“ขอบคุณฟลุ๊คมากเลยนะ เราทำตัวเป็นภาระรึเปล่าต้องให้พี่เอิร์ธรบกวนฟลุ๊คแบบนี้” ฉันยิ้มบาง ๆ ให้ฟลุ๊คด้วยความเกรงใจเพราะตั้งแต่ขึ้นมาเป็นพนักงานเสิร์ฟเมื่ออาทิตย์ที่แล้วพี่เอิร์ธก็คอยเดินมาดูฉันแล้วก็แนะนำพร้อมกับฝากฝังฉันกับพี่ ๆ พนักงานคนอื่นเยอะแยะไปหมดจนฉันเกรงใจทุกคน

“ฮ่า ๆ ๆ อย่าคิดแบบนั้นสิ ที่พี่เอิร์ธฝากเธอให้เราดูแลเพราะพี่เขาบอกว่าเจ้าขาเป็นคนขี้เกรงใจมาก~ พี่เอิร์ธเลยกลัวว่าเธอจะไม่กล้าไปพักเพราะที่นี่เขาให้พนักงานสลับกันพักเบรกได้อยู่แล้วต่างหาก” ฟลุ๊คอธิบายด้วยรอยยิ้มจริงใจฉันเลยโล่งใจไม่งั้นฉันต้องคิดว่าตัวเองเป็นภาระของคนอื่นไปทั้งคืนแน่ ๆ เลยล่ะค่ะ

“อื้อ ขอบคุณนะฟลุ๊ค ถ้างั้นเราขอฝากฟลุ๊คเลยได้ไหม พอดีว่าเรา...” ฉันยิ้มอ่อนให้ไม่กล้าบอกฟลุ๊คไปตรง ๆ ว่าฉันยืนอั้นฉี่มานานแล้ว ก็...พี่เอิร์ธสั่งให้ดูแลโต๊ะ Super vip โต๊ะนี้โต๊ะเดียวเลยนี่คะ ไม่มีใครมาเสิร์ฟนอกจากฉันคนเดียวฉันก็กลัวว่าถ้าหายไปแล้วลูกค้าเรียกจะไม่มีคนคอยบริการ คนอย่างเจ้าขายิ่งซื่อบื้อเรื่องการทำงานอยู่ด้วย