บทที่ 574 ปล่อยให้พ่อตาย ๆ ไปเถอะ

ณิชาตกใจจนแทบหยุดหายใจ หัวใจทั้งเจ็บทั้งปวด เธอรีบวิ่งขึ้นไปที่ชั้นบน

ภายในห้องนอนอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

สุขุมนอนอยู่บนเตียง และวางข้อมือไว้ตรงขอบผ้าปูเตียงที่เป็นสีขาว เลือดสดไหลลงมาตามข้อมือและหยดลงจนเป็นกองอยู่เต็มพื้น ใบหน้าอันเหี่ยวย่นซีดขาวเนื่องจากเสียเลือดไปมาก เขาดูเหมือนกำลังจะหมดลงแล้ว

เธอสั่งให้คนรับใช้เรียกรถพยาบาล จากนั้นก็ไปหยิบกล่องยาสามัญประจำบ้านมา แล้วเริ่มทำแผลให้สุขุม

แผลลึกจนเห็นกระดูก เธอพันผ้าพันแผลรอบแล้วรอบเล่า แต่ก็ยังไม่สามารถห้ามเลือดได้

“พ่อ! พ่อบ้าไปแล้วเหรอ? ทำไมพ่อต้องทำแบบนี้! หนูบอกแล้วไงคะ ว่าหนูจะไม่ยอมให้เกิดอะไรกับพ่อแน่นอน……”

“ณิชา พ่อฆ่าคนไป ก็สมควรได้รับโทษทางกฎหมาย” สุขุมหรี่สายตาลงเล็กน้อย และเริ่มตาลอย พลางพูดอย่างคนใกล้หมดลมว่า “แต่พ่อไม่อยากกลับเข้าไปในคุกอีกแล้วจริง ๆ แทนที่จะให้พ่อใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคุก ลูกปล่อยให้พ่อตายไปซะยังจะดีกว่า! ลูกอย่าช่วยพ่อเลย……”

“พ่ออย่าอะไรแบบนั้นสิคะ หนูเป็นลูกสาวของพ่อ จะให้หนูนั่งอยู่เฉย ๆ และมองดูพ่อไปตายไม่ได้หรอกนะคะ!”

“แต่ว่าถ้าพ่อไม่ตาย แล้วลูกกับเวธัสจะทำอย่างไร? คนที่พ่อฆ่าคือน้าเล็กของเขาเลยนะ……ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของพ่อเอง ทำไมคนที่ตกบันไดไม่ใช่พ่อ? แบบนั้นลูกคงไม่ต้องมาลำบากใจขนาดนี้ พ่ออยากจะตายให้มันจบ ๆ ไปเลย……”

สุขุมยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกแย่ เขาฟึดฟัดและหายใจไม่ทัน สุดท้ายจึงคอพับแล้วหมดสติไป

ณิชายื่นมือที่สั่นอยู่ของเธอไปตรวจสอบชีพจรตรงบริเวณคอของเขา พอมั่นใจว่ายังมีลมหายใจอยู่ เธอจึงค่อย ๆ หายใจเข้าออกช้า ๆ แล้วร้องไห้เป็นสายฝนอีกครั้ง

ความถือดีในตัวพ่อไม่มีทางยอมให้ตัวเองกลับเข้าไปในคุกแน่

แต่การตายของน้าเล็ก จะต้องมีคนมารับผิดชอบ……

เวธัส ฉันอยากใช้ชีวิตกับคุณดี ๆ แต่ทำไมมันถึงได้ยากจังเลย?

……

แกรนด์วิวล์

ตอนณิชามาถึง ที่แกรนด์วิวล์ได้แขวนผ้าขาวตามธรรมเนียมของงานศพแล้ว

ประเสริฐนั่งจัดอัลบั้มรูปภาพอยู่บนโซฟา ที่โต๊ะกาแฟมีรูปถ่ายมากมายกองอยู่เต็มไปหมด จงกลไม่ค่อยได้เข้าร่วมงานเลี้ยงของตระกูลสักเท่าไร เนื่องจากอาการป่วยของเธอเอง แต่ทุกครั้งที่เป็นวันเกิดของเวธัส เธอก็มาร่วมงานอย่างตรงเวลาเสมอ

ที่ผ่านมา ประเสริฐมักจะดูถูกลำดวนและจงกล

แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่า หลายปีมานี้ เธอได้ทำหน้าที่แม่อย่างเต็มที่ และดูแลเวธัสอยู่ตลอด……

พอเห็นว่าณิชามาแล้ว ประเสริฐจึงทอดถอนใจเบา ๆ พลางชี้ไปที่ชั้นบน

หลังจากที่เวธัสกลับมาจากโรงพยาบาล เขาก็ขังตัวเองไว้ในห้องนอนของจงกล และไม่ยอมออกมาเลย เกลี้ยกล่อมอยู่นานกว่าเขาจะยอมส่งร่างของจงกลไปเก็บในโลงเย็น เพื่อเก็บรักษาร่างของเธอไว้ด้วยอุณหภูมิที่ต่ำ แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ยอมออกมาอยู่ดี

ภาพของจงกลสะท้อนขึ้นมาในหัวของณิชา

เป็นภาพตอนที่จงกลกับเด็ก 2 คนที่กำลังวาดรูป เล่นของเล่น ทำขนม และขอพรกัน……

ณิชาปวดใจมากจนอยากจะร้องไห้ และไม่กล้าขึ้นไปที่ห้องของจงกลแล้ว

เพราะเธอรู้สึกผิด!

เธอทำผิดต่อน้าเล็ก!

ประเสริฐเห็นว่าณิชากำลังใจลอยอยู่ จึงนั่งเป็นเพื่อนเธอ เขาพูดกับเอกว่า “ไปตามเวธัสลงมาหน่อย”

“ครับ”

เอกเหลือบมองณิชาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน จากนั้นก็ไปที่ห้องนอนใหญ่บนชั้นสอง

สภาพในห้องนอนใหญ่แย่กว่าที่เอกคิดไว้มาก ก่อนหน้านี้เขาได้ยินเพียงเสียงดังโครมครามเท่านั้น แต่พอเข้ามาถึงพบว่าเวธัสได้พังฉันวของแทบจะทั้งหมดที่อยู่ในห้องไปแล้ว

เวธัสนั่งบนพื้นและหันหลังให้กับประตู เขาอยู่ในท่านั่งยกเข่าข้างหนึ่ง และวางแขนข้างหนึ่งไว้ที่บนเข่าข้างนั้น เงาของเขายืดยาวเมื่อถูกแสงไฟในยามค่ำคืนสาดส่อง ผมเผ้ายุ่งเหยิงไร้ทรง ซึ่งสภาพของเขาช่างดูย่ำแย่มาก