บทที่ 590 ฉันอาจจะตาฝาดไป

นอกทางเดิน ศิริจันทร์เห็นว่าไฟทำงานเปิดอยู่ จิตใจที่ยุ่งเหยิงและซับซ้อนของเธอก็สงบลงอย่างช้าๆ

ต่อให้ลังเลแค่ไหน ก็มีบทสรุปไปแล้ว

ตุ๊กเห็นว่าศิริจันทร์ก็ทนไม่ไหวและอารมณ์ของเธอก็แย่มาก เธอจึงไปที่ห้องพักหมอในบริเวณใกล้เคียงเพื่อพักผ่อน

ณิชาที่ปลอมตัวก็ได้ออกจากหน้าต่างห้องผ่าตัด เธอใส่เสื้อผ้าของพยาบาล ใส่หน้ากาก เธอเอียงหัวดูอย่างประหม่า เดินไปที่ทางเดินอีกด้าน และตรงไปที่ลิฟต์

สิ่งที่บังเอิญคือ เมื่อเดินผ่านทางเดิน ก็จะเห็นตุ๊ดออกมาจากห้องทำงานของหมอ

ทั้งสองได้เผชิญหน้ากัน

หัวใจของณิชาสั่นไหว และลมหายใจของเธอก็อ่อนลงเล็กน้อย

เธอก้มหน้าลง แสร้งทำเป็นว่าไม่ต่างจากพยาบาลทั่วไป เธอล้วงมือข้างหนึ่งเข้าไปในกระเป๋ากางเกง แล้วจากไปอย่างเงียบๆ...

หัวใจของตุ๊กอยู่ที่ศิริจันทร์ และในตอนแรกเขาไม่พบอะไรเลย

หัวใจที่สั่นไหวของณิชาค่อย ๆ หวนคืนสู่ที่เดิม...

เธอถอนหายใจยาวๆ

แต่ในขณะนี้ ตุ๊กได้กลิ่นหอมของดอกพุด

ใบหน้าของตุ๊กเปลี่ยนไป เขาหันศีรษะไปจ้องไปที่ร่างของนางพยาบาลที่ห่างออกไปจากเธอ และหรี่ตาอย่างระมัดระวัง “หยุด!”

ณิชารู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ และคนของตระกูลรุ่งโรจน์ก็กำลังเฝ้าประตูอยู่ หากเธอถูกเปิดเผย เธอก็จะไม่มีโอกาสหลบหนี

เธอหยุดกะทันหัน และไม่กล้าดึงดูดความสนใจของตุ๊ก

ประสาทที่เพิ่งคลายเครียดก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง...

เหงื่อเย็นทั่วไหลออกมาไปทั่วแผ่นหลัง เธอกำถาดในมือแน่น หัวใจเต้นเร็วขึ้น

ตุ๊กเดินไปหาณิชาทีละก้าว...

ระยะทางกำลังใกล้เข้ามา

ห้าเมตร สามเมตร หนึ่งเมตร...

ณิชาขบฟันของเธอและหัวสมองเธอก็นึกบางอย่างออกมาอย่างรวดเร็วว่า เธอใช้ถาดทุบไปที่ตุ๊กหรือจับตัวประกันด้วยมีดผ่าตัดเพื่อหลบหนี เธอคิดว่าอันไหนมีโอกาสมากกว่า

“คุณตุ๊ก?” ทันใดนั้น เสียงผู้หญิงที่สวยก็ดังขึ้นจากด้านหลังพร้อมกับการกระตุ้น “คุณท่านกำลังตามหาคุณค่ะ คุณใกล้เสร็จหรือยัง”

ความสนใจของตุ๊กถูกดึงออกไปทันที และเขามองย้อนกลับไปเพื่อดูหมอหญิงที่มีใบหน้าที่คุ้นเคย

“รอเดี๋ยว ฉันจะรีบไป”

ณิชาฉวยโอกาสจากช่องว่างระหว่างที่ตุ๊กกับหมอหญิงกำลังคุยกัน จากนั้นจึงเดินไปด้านข้างและหลบอย่างรวดเร็ว โดยซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงทางด้านขวาตรงหน้าเขา เขาหายใจหอบ รู้สึกถึงความกลัวที่จะหลบหนีความตาย

ตุ๊กหันกลับมาอีกครั้งและพยายามระบุตัวตนของนางพยาบาลหญิงที่มีกลิ่นพุดบนร่างกายของเธอ แต่กลับพบว่าผู้คนรอบตัวเธอกำลังเดินเข้ามา และ “นางพยาบาลหญิง” ก็หายตัวไป

“คุณตุ๊ก คุณกำลังดูอะไรอยู่” หมอหญิงถามด้วยความสงสัย

“ไม่มีอะไรหรอก บางทีฉันอาจจะตาบอด ไปกันเถอะ อย่าให้คุณศิริจันทร์รอนานเกินไป” ตุ๊กส่ายหัวและจากไปพร้อมกับหมอหญิงด้วยรอยยิ้ม

คุณณิชากำลังดำเนินการอยู่ในห้องผ่าตัด เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

เธอใส่ยานอนหลับลงไปเอง และมองดูณิชาดื่มจนหมด...

เธอคงคิดมากไป

อย่างไรก็ตาม ครึ่งชั่วโมงต่อมา ไฟในห้องผ่าตัดยังคงเปิดอยู่

ศิริจันทร์ร้อนรน

โดยปกติการทำแท้งจะใช้เวลาไม่นาน

เธอให้บอดี้การ์ดใช้กริ่งด้านในเพื่อสอบถามสถานการณ์ แต่หมอลังเลและไม่ตอบ ซึ่งทำให้ศิริจันทร์เข้าใจกลอุบายนี้

บอดี้การ์ดดันเข้าไป

ศิริจันทร์เห็นเพียงเตียงผ่าตัดที่ณิชาน่าจะนอนอยู่ กลับว่างเปล่า!

หมอและพยาบาลเหล่านั้นก็ถูกมัดไว้นั่งบนพื้น โดนปิดปากด้วยเทปกาว โดยไม่รู้ว่าพวกเขาถูกมัดมานานเท่าไรแล้ว