บทที่ 591 ฉันส่งเธอกลับตระกูลรุ่งโรจน์

คฤหาสน์สนธิไชย

ณิชานั่งอยู่บนโซฟา รอเวธัสลงมา

“คุณผู้หญิง อยากได้เครื่องดื่มร้อนๆ ไหมคะ ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวแล้ว หิมะน่าจะตกอีกแน่ๆ” สาวใช้ได้ยกชาโกจิเบอร์รี่และอินทผลัมแดงหนึ่งแก้วเข้ามา พูดพร้อมยิ้ม

“ใช่ พยากรณ์อากาศก็บอกว่าหิมะจะตก” อยู่ๆ ณิชาก็นึกถึงขวดอากาศที่ภูมิภัทรส่งให้เธอ

ตอนออกมาก็เหมือนจะเห็นก้นขวดนั้นได้กลายเป็นน้ำแข็งหนาๆ แล้ว

ภูมิภัทรบอกว่า นั่นเป็นสัญญาณบอกว่าหิมะจะตก

เธอได้มองขึ้นไปชั้นบนอย่างไม่วางใจ “สองสามวันนี้คุณเวธัสไม่ได้ดื่มเหล้าจนเมาอีกแล้วใช่ไหม”

“เขา......”

“อยากจะรู้อะไรถามฉันเองเลยก็ได้” ตอนที่สาวใช้กำลังจะตอบ น้ำเสียงที่เยือกเย็นนั้นอยู่ๆ ก็ได้ดังลงมาจากชั้นสอง

ณิชาได้มองไปตามต้นเสียง เวธัสก็ได้สวมเสื้อสเวตเตอร์ถักสีเทาอ่อนหลวม ผมสั้นห้อยลงมา ความดุดันได้จางไปเล็กน้อย มีความอ่อนโยนเพิ่มมา ลมหายใจของเธอได้ติดขัดเลยทันที มองเขาที่เดินลงมาจากบันไดที่ทำด้วยไม้ แล้วมาหยุดตรงหน้าเธอ

ก็ยังเป็นใบหน้าในความทรงจำ ขนาดตอนที่ไม่ยิ้ม ก็ยังเหมือนกัน

ณิชาขยับริมฝีปาก จ้องมองเขาอย่างอึ้งๆ ......

หนึ่งวิ สองวิ สามวิ

เขาก็จ้องมองเธอเหมือนกัน เหมือนว่าโลกของทั้งสองได้หยุดลง

ผ่านไปสามวิ ณิชาก็ได้เขย่งเท้าขึ้น ยื่นแขนไปอยากที่จะกอดเขาอย่างไม่ตั้งตัว พุ่งเข้าไปที่อ้อมกอดของเขา ขอโทษเขา บอกถึงความอึดอัดใจในช่วงที่ผ่านมานี้

เวธัสจ้องมองเธอ แต่ว่าได้ถอยออกไป ในตอนที่แขนของเธอนั้นกำลังที่จะมาโอบคอเขา

สองมือของเธอได้กอดอากาศ

เธออึ้ง เงยหน้าอย่างไม่เชื่อตัวเอง......

“คุณยังโมโหฉันอยู่อีกเหรอ? ฉันสามารถอธิบายได้ ตอนนี้ฉันเข้าใจมันหมดแล้ว พ่อของฉัน......ไม่สิ สุขุมเขาได้หลอกใช้ฉันมาตลอด โกหกฉัน อีกอย่างเขายังไปร่วมมือกับคนอื่น พยายามที่จะเอาคุณถึงตาย ความลับพวกนี้ฉัน......”

“คุณยายของเธอพึ่งโทรมาหาฉัน บอกว่าเป็นห่วงที่เธอนั้นออกมาคนเดียว เดี๋ยวจะให้คนมารับเธอกลับไป” เวธัสก็ได้พูดขัดเธออย่างไร้ความรู้สึก

ณิชาหายใจติดขัด เหมือนว่าเขานั้นไม่ได้แคร์เรื่องสุขุม แล้วก็ไม่แคร์ด้วยว่าเธอรู้อะไรมา

“คุณไม่คิดที่จะฟังในสิ่งที่ฉันอยากพูดเหรอคะ แค่เตรียมที่จะส่งฉันกลับตระกูลรุ่งโรจน์?”

“ใช่” เขาตอบออกมาทันที ไม่แม้แต่จะลังเลเลยแม้แต่น้อย

ณิชาก็ได้ถามต่อแบบไม่ยอมแพ้ “ทำไม ทุกๆ ทีคุณนั้นไม่ชอบที่ฉันปกป้องสุขุมขนาดนั้นแท้ๆ!”

นัยน์ตาของเวธัสได้เข้มลง มือที่ซุกในกระเป๋าได้เย็น มุมปากยิ้มอ่อนๆ “เธอรู้ว่าตอนนี้เธอเหมือนอะไรไหม”

ณิชาไม่ได้ตอบ เหมือนว่ากำลังรอคำตอบของเขา

“ไม่กี่วันก่อน ตอนที่เธอคิดว่าสุขุมเป็นคนดีนั้น เพื่อเขาแล้วยอมที่จะเป็นศัตรูของฉัน ในงานไว้อาลัยคุณน้าก็ได้ทำให้ทุกคนนั้นเสียหน้า ตอนนี้คำว่าเข้าใจเรื่องทุกอย่างแล้ว สุขุมเป็นคนร้าย เธอให้เกียรติในการตัดสินใจของฉันแค่คำพูดของเธอประโยคเดียว ก็คิดที่จะทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน ณิชา เธอคิดว่าฉันนั้นจะไก่ในกำมือเธออยู่ตลอดเหรอ เชื่อฟังเธอให้เธอหลอก?”

“ฉันไม่ได้หลอกคุณนะ!” ณิชาก็ได้คว้ามือของเขาอย่างไม่ลังเล พยายามที่จะยื้อสุดชีวิต “ฉันยอมรับว่าฉันไม่แบ่งผิดชอบชั่วดี ฉันทำผิดต่อคุณและทำผิดต่อคุณน้า แต่ว่า......”

“ไม่มีแต่ คนที่ศิริจันทร์ส่งมาน่าจะถึงอีกประมาณสิบนาที พวกเขาจะดูแลความปลอดภัยของเธอ” เวธัสพูดเสียงเข้ม ไม่มีความรู้สึกปนอยู่

แรงที่ณิชาคว้ามือของเขาไว้ก็ได้ค่อยๆ คลาย ......

คุณยายพูดถูก

การตายของจงกลกับเธอที่เคยปกป้องสุขุม เป็นรอยแยกในใจของเขา

รอยแยกนั้นไม่มีทางที่เวลาจะทำให้มันสมานกันได้ มีแต่ยิ่งนานวันก็ยิ่งแย่......

เธอลดศักดิ์ศรีและความเย่อหยิ่ง ทำให้ตัวเองนั้นดูน่าสมเพช แม้ว่าเธอนั้นจะทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะยื้อความสัมพันธ์นี้ไว้ แต่เหมือนว่ามันไม่เป็นประโยชน์แล้ว

เธอค่อยๆ หลับตาลง บังคับให้น้ำตานั้นไหลกลับเข้าไป พยายามที่จะขอร้องเป็นครั้งสุดท้าย ถามออกไปอย่างจริงจังว่า “ถ้าเกิดฉันบอกว่า คุณยายอยากให้ฉันนั้นไปเอาลูกในท้องออก ที่รับฉันกลับไปก็เพื่อที่จะส่งไปทำแท้งที่โรงพยาบาล คุณยังหวังที่จะให้ฉันกลับตระกูลรุ่งโรจน์ไหม”

......