บทที่ 592 พวกเราต่างเป็นเพชฌฆาต

ณิชาหนีไปแล้ว

เธอวางแผนที่จะไปที่ที่ไม่มีคนรู้จักเธอ แล้วก็แอบคลอดลูกออกมา

ไม่ให้ตระกูลรุ่งโรจน์รู้ แล้วก็ไม่บอกตระกูลสนธิไชย

ยิ่งจะให้เจนนี่เข้ามาเกี่ยวข้องด้วยไม่ได้

เธอได้เอาหยกในมือนั้นไปจำนำได้หลายหมื่น จากนั้นก็วานคนอื่นใช้บัตรประจำตัวของเขาช่วยเธอซื้อตั๋วรถบัสที่จะไปเมืองข้างๆ

เพื่อที่จะไม่ให้ถูกจับได้ เธอก็ได้ซื้อเครื่องสำอางราคาถูกมาชุดหนึ่ง แต่งหน้าปลอมตัว

ระหว่างทาง เธอนั้นเป็นคนที่ไม่สะดุดตาที่สุด......

รถบัสก็ได้ขับไปยังเมืองข้างๆ ณิชาหันหน้ากลับไปมองเมืองพร ลาก่อนนะ เวธัส

......

รถของเวธัสพึ่งขับออกไปไม่ไกล เอกก็ได้รับสายจากลุงชัย

รู้ว่าณิชาได้หนีไปอีกแล้วนั้น ตาของเวธัสก็ได้แดง สั่งให้เอกขับกลับไป

บอดี้การ์ดนั้นก็ได้หาจนทั่ว ในคฤหาสน์สนธิไชยไม่มีร่องรอยของณิชาอยู่เลย

ด้วยความโมโหเวธัสก็ได้เตะไปที่บอดี้การ์ดที่รับผิดชอบ ถามไปอย่างเยือกเย็นว่า “ฉันให้พวกแกดูแลคุณผู้หญิงให้ดี คนเยอะขนาดนี้ แค่เฝ้าคนท้องยังทำไม่ได้ พวกแกกินอะไรแทนข้าวห๊ะ?”

“คุณ......คุณผู้หญิงเขา......” บอดี้การ์ดโดนเตะจนยืนไม่ตรง พูดเสียงก็สั่น

สายตาที่เยือกเย็นของเวธัสก็ได้มองไปยังสาวใช้ที่ไปห้องน้ำเป็นเพื่อนณิชาอีกครั้ง เส้นเลือดที่หลังแขนก็ได้ปูดขึ้น “เล่าเหตุการณ์เมื่อตอนนั้นให้ฉันอีกครั้ง!”

สาวใช้ก็ได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้เวธัสฟังอย่างติดๆ ขัดๆ

ไม่ต่างกันเลยว่าเธอนั้นไปห้องน้ำเป็นเพื่อนณิชา แต่ว่าณิชานั้นก็ได้หายไปจากห้องน้ำเลยแบบนั้น......

เวธัสนึกได้ว่าสวนหลังบ้าน ตรงนั้นมีประตูเล็กๆ

เพราะว่าณิชาให้เวธัสช่วยเธอเลี้ยงหมา มีบางครั้งหมามันอยู่ไม่นิ่ง วิ่งไปทั่ว เพื่อความสะดวกเขาก็ได้ให้คนนั้นไปทำประตูเล็กๆ ที่หลังบ้าน

เธอต้องหนีไปจากตรงนั้นแน่!

ปกติตรงนั้นก็ไม่มีคนเฝ้า......

เวธัสบีบหว่างคิ้วของตัวเอง ตะโกนออกไปเสียงดังว่า “ยืนบื้ออยู่ทำไม? คุณผู้หญิงน่าจะยังหนีไปไม่ใกล้ รีบไปกระจายคนไปตามหาเดี๋ยวนี้!”

สุขุมจนตรอกแล้ว ไม่ว่าด้านมืดหรือสว่างต่างส่งคนไปหาเธอ ถ้าเกิดมันเจอก่อน......

ไม่ เขาไม่ให้โอกาสให้มันแน่!

ขบวนรถที่ตระกูลรุ่งโรจน์ส่งมาก็ได้มาถึงพอดี

เพื่อรับรองความปลอดภัยของณิชา ก็ได้ส่งรถมาเจ็ดแปดคัน

พอพวกเขารู้ว่าณิชาได้หนีไปจากคฤหาสน์สนธิไชยแล้ว ก็ได้รีบไปบอกกับศิริจันทร์

ศิริจันทร์ทั้งตกใจทั้งโมโห ความดันก็ได้ขึ้น นั่งลงหายใจแรงๆ บนเก้าอี้ แล้วก็ได้ต่อว่าเวธัสชุดใหญ่

“นายมีธุระสำคัญอะไรกันแน่ ถึงได้ทิ้งให้เธออยู่ที่คฤหาสน์สนธิไชยคนเดียว?! ตอนแรกฉันไม่ควรที่จะตกลงให้ณิชาแต่งงานกับนายเลย ผู้ชายดีๆ ข้างนอกตั้งเยอะ......ฉันเตือนนายไว้นะ ทางที่ดีนายรีบไปตามตัวณิชากลับมาให้ฉัน!”

เวธัสไม่เคยที่จะเถียงศิริจันทร์ รอจนเธอพูดจบ ถึงได้ตอบไปว่า “เธอได้ยินว่าผมจะส่งเธอกลับไปตระกูลรุ่งโรจน์ถึงได้หนีไป คุณท่าน คุณตัดสินใจที่จะให้เธอทำแท้ง ได้เคยคิดจะเจรจากับผมไหม? ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอจริง พวกเราต่างก็เป็นเพชฌฆาต ใครก็หลุดไม่พ้น”

พูดจบ เวธัสก็ได้ตัดสายไป แล้วก็ออกไปตามหาคนเอง

......

สี่ชั่วโมงผ่านไป

รถบัสก็ได้มาถึงหน้าสถานีขนส่งผู้โดยสารสามแหล่งเมืองข้างๆ

ตอนลงจากรถ ท้องฟ้าก็ได้มืดสนิท

ณิชาได้หนีมาตลอด ท้องก็ได้หิวมากๆ แต่ว่าในเงินในตัวของเธอนั้นมีไม่มาก และไม่กล้าที่จะไปร้านอาหารที่มีกล้องวงจรปิด ก็ได้หาร้านที่สภาพไม่ดีมากๆ เล็กๆ ข้างทางเอา

เธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร ตรงหน้าก็ได้มีหมี่เนื้อถ้วยหนึ่ง แล้วก็ได้ส่งกลิ่นที่หอมเย้ายวนออกมา......