บทที่ 593 เกมแมวไล่จับหนูได้จบลงแล้ว

สีหน้าของณิชาได้เปลี่ยนไป ก็ได้รีบไปคว้าบัตรประชาชนที่พึ่งยื่นให้ด่านตรวจ หันตัวแล้วก็ได้รีบเดินออกมาจากฝูงคน

“พวกแกไปหาด้านโน้น!”

“คุณผู้หญิงได้ซื้อตั๋วสี่ใบ บินไปต่างประเทศทั้งหมด......”

“ไปหาทุกด่านตรวจ! ถ้าเกิดว่ามีใครปล่อยให้คุณหญิงรอดไป พวกแกก็ลาออกให้หมดไม่ต้องทำมันแล้ว......”

เอกก็ได้สั่งพวกบอดี้การ์ดอย่างจริงจัง ทุกคนก็ได้กระจายตัวไปตามหาคน

ใจของณิชาได้เต้นแรงเอามากๆ เห็นว่าตัวเองนั้นจะถูกบอดี้การ์ดจับได้แล้ว เธอไหวตัวทัน ได้เดินตามผู้หญิงหลายคนเข้าไปในห้องน้ำ

ทำยังไงดี? เวธัสตามมาได้เร็วแบบนี้......

งั้นคุณยายก็ได้ตามมาด้วยใช่ไหม?

ถ้าเกิดเอาตัวเธอกลับไป ท่านจะส่งตัวเธอไปทำแท้งเลยไหม?

พวกเขารับปากเธอไว้แล้วแท้ ว่าจะให้โอกาสเด็กคนนี้อีกครั้ง

ในห้องน้ำหญิง ผู้โดยสารแต่ละคนต่างก็ได้เหลือห้องที่จะเข้า ณิชากลับว่าพวกเขานั้นจะตามมาหมดไม่เว้นห้องน้ำหญิง ก็เลยได้เดินเข้าไปเข้าห้องสุดท้าย

ในห้องสุดท้ายนั้นได้มีของมากมายวางอยู่ รวมทั้งไม้ม็อบ ชุดทำความสะอาดแล้วก็ถุงขยะฯ

ณิชาคิดอะไรได้ ก็ได้เปลี่ยนสวมชุดพนักงานทำความสะอาด สวมหมวกสีน้ำเงินแล้วก็ถุงมือพลาสติกสีน้ำเงิน บนถุงมือนั้นก็ยังได้เปื้อนคราบสกปรกเล็กน้อย แต่เธอไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนั้น

ทางเดินนั้นได้มีเสื้อเดินไปมาตั้งเต็มไปหมด แล้วมันก็ยิ่งอยู่ยิ่งใกล้เข้ามา......

ณิชาทำใจให้กล้า ก็ได้แกล้งทำเป็นว่ากำลังทำความสะอาดอยู่ คว้าไม้ม็อบ ก้มหน้าและตัว ดีที่จุดสนใจของพวกบอดี้การ์ดนั้นเป็นพวกผู้โดยสารหญิง ไม่ได้สนใจเธอที่ได้แต่งตัวร่างกายทำความสะอาด

แล้วก็ได้หนีรอดออกมาจากพวกบอดี้การ์ดได้อย่างหวุดหวิด......

ตอนที่ณิชาวิ่งไปประตูนั้น เธอก็ได้ถอนหายใจออกมาแรงๆ

แต่ว่าเวธัสได้ปิดปากทางเข้าเกตทั้งสี่เที่ยวบินนั้นแล้ว เป็นเหตุให้ผู้ด้วยสารบางจำนวนเข้าไม่ได้ ต่างก็ได้โวยวาย

ณิชาได้วิ่งออกไปข้างนอกอย่างไม่หันหลังกลับ.....

เห็นทีเครื่องบินก็ไม่ปลอดภัย เธอลองหาทางอื่นดูดีกว่า

รถรับส่งจำนวนมากได้จอดอยู่ในที่จุดรับผู้โดยสาร

ณิชาได้ถอดหมวกและถุงมือที่เกะกะไป แล้วก็ได้โบกมือเป็นการบอกว่าเรียกรถไป

ในตอนที่รถแท็กซี่กำลังจะมาจอดตรงข้างทางนั้น......

ปึ้ง——

ประตูตรวจของสนามบินอยู่ๆ ก็ได้ถูกชนจนเปิดออก

จากนั้น คนขับรถแท็กซี่เหมือนเจอกับอะไรที่น่ากลัวเข้า ก็ได้รีบหักพวงมาลัย ขับรถไปทางอื่น จากนั้นก็ได้จากไป

ณิชานิ่งอยู่กับที่

เธอค่อยๆ หันหลังไป ก็เห็นเอกนำหน้าบอดี้การ์ดไม่กี่คน เดินมาด้วยสีหน้าน่ากลัว ไม่นานก็ได้ขวางเธอไว้

“คุณหญิง เชิญคุณกลับไปกับพวกเราด้วยครับ”

เห็นว่าทางออกได้อยู่ตรงหน้าแล้ว ยังมีรถแท็กซี่อยู่มากมาย ณิชาผลักเอกออก ตะโกนเสียงดัง “หลีกไป! อย่ามาขวางฉัน......”

“คุณหญิงครับ คุณหนีไม่พ้นหรอก” เอกกับบอดี้การ์ดไม่กี่คนก็ได้ยืนขวางเหมือนกำแพงหนา ไม่ยอมหลีกให้

ณิชาก็ได้หลับตาอย่างสิ้นหวัง......

รอบตัวนั้นก็ได้เต็มไปด้วยเสียงรถลาและคนที่เดินไปมา ณิชาลืมตาอีกครั้ง เหมือนกับว่ามีคนนั้นตะโกนเรียกชื่อเธอ

“ณิชา......”

ณิชาหันหน้าไปมอง บอดี้การ์ดก็ได้หลีกทางให้ เวธัสก็ได้เดินตรงเข้ามา แสงแดดตอนเที่ยงก็ได้ส่องลงมาบนหน้าที่หล่อเหลาของเขา รอบตัวก็ได้เต็มไปด้วยไอแห่งความเย็นชา เห็นว่าได้จับตัวเหยื่อได้แล้ว

เวธัสก็ได้พูดออกมาทีละคำเป็นการเตือนว่า “เกมแมวจับหนู ได้จบแล้ว”

จบแล้ว......

จริงด้วย เธอพึ่งหนีออกมาได้ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง ก็ถูกเขาตามตัวเจอแล้ว