บทที่ 595 เกิดเหตุระเบิดที่โรงแรม

ณิชาลืมตากว้าง มองพนักงานด้วยความตกใจ

พนักงานก็ได้กะพริบตาให้ จากนั้นก็ได้จากไปพร้อมยิ้ม

ท่าทางของพนักงานเยอะมาก ไม่ได้ทำให้เวธัสจำได้ ณิชาก็รีบตั้งตัวไว้ได้ ก็ไม่ได้เนื้อหาในกระดาษ แล้วก็ได้ยัดกระดาษเข้าในกระเป๋า แล้วก็นั่งจัดพวกอาหารที่โต๊ะอาหารเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เวธัสวางสาย หันไปก็ได้เห็นณิชาเริ่มทานมื้อเช้าแล้ว

เขาเดินเข้ามาแล้วลูบหัวเธอ “หอมจัง”

“อาหารของโรงแรมหกดาว ก็หอมจริงๆนั่นแหละค่ะ” ในใจของณิชาก็ได้เกิดความสงสัย กระดาษนี้ใครเป็นให้เธอ? ในนั้นมันได้เขียนอะไรกันแน่?

“ฉันพูดมันหมายถึงกลิ่นหอมบนหัวของเธอ” เวธัสก็ได้ก้มหน้าจูบที่ผมของเธอ ลากเก้าอี้ออกแล้วนั่งตรงข้าม

ร่างกายของณิชาก็ได้นิ่งไปสักพัก เงยหน้ามองเขา เหมือนอึ้งเล็กน้อย

แต่ว่าเธอกลัวว่าเวธัสนั้นจะจับได้ว่าเธอแปลกไปมากกว่า ก็ได้รีบก้มหน้าทานข้าวต่อ

กว่าจะทานมื้อเช้าเสร็จ ณิชาก็ได้อ้างไปว่าไม่สบายท้องแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ล็อกประตู เธอถึงได้กล้าเอาก้อนกระดาษออกมา

คลี่กระดาษออก ในความยับนั้น ณิชาก็ได้เห็นเลขป้ายทะเบียนของรถแล้วก็ที่ที่รถจอดอยู่ได้อยากชัดเจน

เธอก็ได้จำเลขป้ายทะเบียนแล้วก็ที่จอดไว้ จากนั้นก็ได้เอากระดาษทิ้งลงโถส้วมกดน้ำ

ตอนนี้ได้สับสนเอามากๆ

คนที่จ้างวานพนักงานเป็นใคร?

ไม่มีทางเป็นตระกูลรุ่งโรจน์ และก็ไม่มีทางเป็นเจนนี่

เจนนี่สามารถที่จะมาหาเธอได้อย่างเปิดเผย แล้วค่อยช่วยเธอหนี

หรือว่าเป็นสุขุม? อยากที่จะหลอกล่อให้เธอออกไป แล้วก็จัดการเธอ......

แต่ว่าได้ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เธอได้เอาความลับที่แอบฟังมาวันนั้นไปบอกกับคนอื่นตั้งนานแล้ว ถึงตอนนี้สุขุมถึงได้พยายามที่จะฆ่าปิดปากเธอ มันไม่ช้าไปหน่อยเหรอ? แต่ว่า......

แม้ว่าเวธัสกับชาลีรู้เรื่องความลับของสุขุม พวกเขาก็ไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย

สุขุมก็ยังเป็นผู้จัดการกรุ๊ปที่มีหน้ามีตา

ทั้งหมดมันอะไรกันแน่?

เวธัสเห็นว่าณิชาอยู่ในห้องน้ำไม่ออกมา ก็เป็นห่วงว่าเธอจะเป็นอะไร ได้เคาะประตูติดกัน

ความคิดของณิชาได้กระเจิง เปิดประตูห้องน้ำ เจอกับสายตาที่จริงจังของเวธัสหน้าประตู

“เธอยังโอเคไหม? ให้ฉันเรียกหมอมาให้ดีไหม?”

ณิชากลับไปที่อ่างอาบน้ำ เปิดก๊อกน้ำ ล้างมือ

นิ่งไปสองวิ เธอก็ได้ค่อยๆ เงยหน้า มองตาเวธัสผ่านกระจก “ก็ดีค่ะ ฉันเหมือนว่าจะไม่สบายกระเพาะนิดหน่อย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่สบายหรือเปล่า คงไม่สะดวกที่จะนั่งรถไปเมืองพรแล้วล่ะค่ะ”

สายตาที่กังวลของเวธัสมองไปยังร่างที่ผอมบางของเธอ......

ณิชาเห็นแผ่นหลังที่เวธัสหันตัวเดินออกไป ในใจเหมือนว่าได้มีค้อนเคาะอยู่เบาๆ ตอนที่เขาจะออกไปนั้น เธอก็ได้ไปคว้ามือของเขา เขย่งเท้า เงยหน้าแล้วก็ได้จูบเขา

จูบที่มาแบบไม่ได้ให้สัญญาณ ยังมาท่าทางที่เอาแต่ใจ แล้วก็ยังชนเข้าที่ฟันของเขา

เวธัสมองหญิงสาวที่ได้เข้ามาจูบเขาก่อนเอง ถูกเธอจูบไปแป๊บหนึ่งถึงตั้งตัวได้

ณิชาจงใจที่จะจูบริมฝีปากล่างเขาไปที จากนั้นก็ได้เตรียมที่จะปล่อยเขา แต่ว่าเวธัสในเวลานี้ก็เหมือนปีศาจที่โดนปลุก คว้าเอวของเธอไว้ แล้วก็ได้จูบลึกซึ้งกว่าเดิม......

หนึ่งวิ สองวิ สามวิ......

ณิชาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่ยิ่งอยู่ยิ่งดังขึ้น

จนเธอนั้นหายใจไม่ทัน เวธัสถึงได้ปล่อยเธอออกอย่างอ้อยอิ่ง

ณิชาอาศัยจังหวะนี้ก็ได้ผลักเขา พูดท้าทายเขาด้วยเสียงที่แหบ “เมื่อกี้หลังทานข้าวเสร็จฉันยังไม่ได้แปรงฟัน เป็นไงกับกลิ่นกระเทียม?”

เวธัสไม่ได้ระวังตัว โดนเธอผลักจนถอยไปสองสามก้าว รู้สึกตัวได้ว่าเธอได้แกล้งตัวเอง สายตาก็ได้เยือกเย็นลง “น่าเสียดายจริงๆ ตอนนี้เธอก็คงใช้ได้แค่วิธีแบบนี้ในการเอาคืนแล้ว”

ณิชาพูดอะไรไม่ออก ก็ได้กระแทกประตูห้องน้ำด้วยความโมโห

ด้านนอกก็ได้ยินเสียงที่เดินออกห่างของเวธัส......