บทที่ 596 แหวนที่เธอเหลือไว้

เวธัสในเวลานี้กลัวได้ยินคำว่า “ตาย” ที่สุด ก็ได้จ้องคุณป้าคนนั้นอย่างน่ากลัว จากนั้นก็ได้วิ่งขึ้นไปต่ออย่างรวดเร็ว รอบๆ ได้เต็มไปด้วยคนแท้ๆ ทำไมเขากลับรู้สึกถึงความหนาวจับกระดูกแบบนี้

ไม่นาน เขาก็ได้ไปถึงชั้นสิบหก

ไฟสีแดงก็ได้ผสมกับควันสีดำที่ลอยอยู่เต็มอากาศ รัศมีการมองได้มืดไปหมด

เวธัสเอาผ้าขนหนูผื่นหนึ่ง ชุบน้ำ ปิดปากปิดจมูกแล้วก็พุ่งเข้าไปในจุดที่ระเบิดอย่างไม่หันหลังกลับ!

ตุ้บ......

แพล้ง

ไฟเพดานก็ได้ตกลงมา เสียงประกายไปได้ดังเป็นระยะ ดังไม่ขาดสาย

ตาของเวธัสได้แดง เหมือนว่าเลือดจะไหลออกมา ตะโกนไป——

“ณิชา ฉันมาแล้ว เธอไม่ต้องหลบแล้ว”

“เธอออกมา ฉันพาเธอออกไปจากที่นี่”

“พวกเราไม่ไปตระกูลรุ่งโรจน์แล้ว ฉันไม่บังคับให้เธอทำแท้งแล้ว เธอออกมาเดี๋ยวนี้......”

ในสถานที่ระเบิดที่วุ่นวาย ไม่ว่าทางไหนก็เต็มไปด้วยควันและไฟ ชายหนุ่มที่ใจเย็นหน้าไปเปลี่ยนสีมาตลอดนั้น เวลานี้กลับเหมือนกับปีศาจที่โมโหเพราะได้รับบาดเจ็บ วิ่งไปมาเหมือนแมลงวันที่ไม่รู้ว่าบินไปไหน

เขาไปที่ห้องนอน จากนั้นก็ห้องน้ำ แล้วก็ไปที่ระเบียง ห้องครัว......

ไม่มี ไม่มีสักที่!

สุดท้ายเขาถึงได้กลับมาที่ห้องรับแขก

เห็นได้ชัดนี้ที่นี่เป็นจุดที่ระเบิด พื้นก็ได้ดำเพราะว่าโดนระเบิด โซฟาก็ได้ถูกไฟเผาไหม้

ที่ทำให้เขารับไม่ได้ที่สุดก็คือ เศษผ้าที่ได้กระจัดกระจายไปรอบๆ นั้น

เป็นเสื้อผู้หญิงที่เขาซื้อให้ณิชาสวมในตอนเช้า!

เศษผ้าพวกนั้นก็ได้ฉีดกระจายไปพื้นรอบๆ แล้วยังปนไปด้วยกลิ่นคาวเลือด โดนไฟเผาอย่างหนักจนเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอ่อน รอบๆ ผ้าก็ได้ถูกเผาจนไหม้ ก็เหมือนว่า......ก็เหมือนว่าคนตัวเป็นๆ โดนระเบิดจนกระจายเป็นสี่ห้าส่วน!

ความคิดที่โหดร้ายนี้ก็ได้ผุดขึ้นมาในหัว เวธัสแทบที่จะยืนไม่อยู่ เซแล้วล้มคุกเข่าลงกับพื้น เส้นเลือดแดงในดวงตาก็ได้ชัดขึ้น หัวใจนั้นก็ได้เจ็บเหมือนจะขาด

ไม่ เป็นไปไม่ได้ นั่นไม่ใช่ณิชา ณิชาไม่มีทางที่จะตายไปแบบนี้......

นี่ต้องเป็นภาพลวง!

เวธัสได้ยืนขึ้นอย่างหมดหวัง อยากที่จะไปหาที่อื่น......

ขาเหมือนว่าได้เหยียบเข้ากับอะไร

เขาก็ได้ค่อยๆ ยกเท้าขึ้น ก้มก็พื้นที่ไหม้ก็ได้มีแหวนเพชรส่องประกายอยู่วงหนึ่ง

เขาก็ได้เก็บแหวนขึ้นมา แหวนนั้นได้โดนเผาจนแดงแล้วเปลี่ยนรูป แต่ว่าเพชรตรงกลางยังชัดเจนดี นั่นเป็นแหวนแต่งงานที่เขาสวมให้ณิชา!

เหมือนกัน!

ตั้งแต่แต่งงาน เขาก็ไม่ยอมให้เธอถอดออก สักครั้งก็ไม่ได้......

เธอเคยบอกไว้ว่าการแต่งงานของพวกเขาจะไปสึกกร่อน แหวนก็ไม่ถอด

มือก็ได้กำแหวนวงนั้นอย่างสั่น เวธัสได้กลืนน้ำลายเล็กน้อย กลิ่นคาวหวานได้ขึ้นมา ร่างกายก็ได้ถอยไปทางด้านหลังสองก้าว

“อ้าก——”

เขาได้เอาแหวนแนบอก ความร้อนของแหวนก็ได้ทำให้นิ้วของเขาแล้วก็หน้าอกของเขาไหม้จนเป็นรอย เวธัสร้องด้วยความเจ็บปวด น้ำตาก็ได้ไหลออกมาอย่างอดไม่อยู่

อยู่ๆ เขาก็ได้เกลียดความไร้ความสามารถของเขา!

ถ้าเกิดเขาสามารถที่จะจัดการอันตรายที่มองไม่เห็นได้ ถ้าเกิดเขาไม่คิดที่จะส่งเธอกลับไปตระกูลรุ่งโรจน์ท่าเดียว......

แต่ว่าจะไปมีโอกาสมากมายที่ไหน?

ความเจ็บปวดก็ได้เข้ามา รสคราวหวานก็ได้พุ่งขึ้นมาในลำคออีกครั้ง บวกกับควันที่ทำให้หายใจไม่ออก เวธัสก็ได้กระอักเลือดออกมา หน้ามืดแล้วก็ได้ล้มไปท่ามกลางความร้อน