บทที่ 598 เขาได้ทำแหวนหายไป

ต่อให้สติยังไม่ครบ แต่ร่างกายนั้นก็ยังหลบไปอีกด้านตามสัญชาตญาณ หลบหมัดนั้นไป

เวธัสก็ได้มองตามหมัดนั้นไปยังเจ้าของที่ต่อยมา ชาลียืนอยู่ตรงข้ามก็ได้เต็มไปด้วยความอาฆาต ราวกับนักล่าวิญญาณที่มาจากนรก เต็มไปด้วยไฟความแค้น

ยิ่งคิดถึงกำแพงที่แตกหักแล้วเศษซากต่างๆ ในชั้นที่สิบโมง แล้วมามองเวธัสที่ตอนนี้ไม่เป็นอะไรเลย ชาลีก็กดไฟโทสะในใจไม่ได้ ก็ได้ต่อยไปที่หน้าของเวธัสอีกครั้ง......

คราวนี้เวธัสไม่ได้หลบ เขารับหมัดของชาลีไปเต็มไป

มุมปากก็ได้มีเสียงกระแทกดัง เขาก็ยังยืนนิ่งอยู่ ยืนนิ่งอย่างด้านชา

“นายรับปากอะไรฉันไว้?” ชาลียังไม่สะใจ สองมือได้กระชากคอเสื้อของเวธัส กำมันไว้แน่น “ตอนที่ฉันมอบเธอให้นายไปนั้น ให้นายดูแลเธอให้ดีๆ ทำไมเธอไม่อยู่แล้ว ตอนนี้นายยังอยู่ดีอยู่?”

สายตาที่มองไปทั่วของเวธัสก็ได้เริ่มค่อยๆ มองไปจุดจุดเดียว เขาเงยหน้ามองชาลี “เธอยังไม่ตาย”

“งั้นนายก็ส่งตัวเธอคืนมาให้ฉัน!” เพราะว่าชาลีโมโหมากๆ ทำให้ใบหน้านั้นได้เริ่มบิดเบี้ยวขึ้น “เธอพึ่งจะยี่สิบกว่าๆ เองนะ นี่เป็นช่วงอายุที่ดีที่สุดของผู้หญิง นายปกป้องเธอยังไงกันแน่......”

พูดไป ชาลีก็ได้กำหมัดแล้วก็เล็งไปที่เวธัส โมโหเอามาก

ถ้าจะบอกว่าโทษเวธัส บอกว่าโทษตัวเองจะดีกว่า

เขาควรที่จะมารับเธอด้วยตัวเอง......

นัยน์ตาของเวธัสได้บีบไปไม่กี่ที อยู่ๆ ก็เหมือนกับเสือที่หลุดออกมาจากกรง จับไปที่แขนที่จับคอเสื้อของชาลีอย่างแรง น้ำเสียงเย็นชา “ใช่ ฉันไม่มีปัญญาปกป้อง แต่ฉันต้องถามหน่อยว่าทำไมตระกูลรุ่งโรจน์ไม่รักษาคำพูด ที่จะให้เธอทำแท้งลูกในท้อง? นี่มันคือครอบครัวที่พูดถึงกันเหรอ?”

สายตาที่ดุร้ายทั้งคู่ได้จ้องมองกัน เหมือนว่ามีประกายไฟระเบิดไปรอบทิศ

แรงที่มือของชาลีได้คลายลง แล้วก็ถอดหายใจ จริงด้วย บนโลกนี้เดิมก็มีเรื่องที่คาดไม่ถึงมากมายอยู่แล้ว ใครจะไปคิดว่าเธอจะไม่ดื่มยาบำรุงครรภ์ที่ผสมยาสลบไว้?

ใครจะไปคิดว่าเธอเพื่อปกป้องลูกคนนั้นแล้ว ก็ได้หนีโดยที่ไม่สนใจอะไร......

แล้วใครจะไปคิดว่าโรงแรมจะเกิดการระเบิด?

ตอนที่เจนนี่เดินมานั้น สีหน้าของชาลีกับเวธัสก็ได้แย่เอามากๆ โดยเฉพาะเวธัสที่ใบหน้ายังเปื้อนเลือด

เธอก็ได้รีบไปลากชาลี “พวกคุณไม่ต้องต่อยกันแล้ว ต่อให้คุณต่อยคุณเวธัสตายไปก็ไม่เกิดผลอะไร ณิชาก็ยังไม่กลับมา”

ชาลีก็ได้ปล่อยเวธัส ในใจก็ได้เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ใช่ ฉันไม่ควรที่จะลงไม้ลงมือกับนาย ฉันต้องให้นายรอด คอยคิดถึงณิชาทุกวัน เจ็บปวดไปตลอดชีวิต!”

ตอนที่พูดขู่ออกไปนั้น ในเวลาเดียวกันชาลีก็ได้บอกกับตัวเอง......

เจนนี่ให้บอดี้การ์ดพาชาลีไปก่อน ถึงแม้ว่าในใจของเธอนั้นยังโทษที่เวธัสไม่ได้ดูแลณิชาดีๆ

แต่ว่าเธอก็ไม่ได้เป็นคนที่ไม่มีเหตุผล

เหตุการณ์ระเบิดคราวนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นแผนที่ได้ถูกวางไว้ เขาไม่ได้ทำไปได้ทุกอย่าง ไม่มีทางที่จะหยั่งรู้ไปทุกๆ เรื่อง

เจนนี่ก็ได้ปลอบใจเวธัส ประคองเขาขึ้นมา “คุณเวธัส คุณก็ทำใจเถอะค่ะ คนตายไม่สามารถที่จะฟื้นขึ้นมาได้ ณิชาที่อยู่บนฟ้า ก็ไม่หวังว่าคุณจะกลายเป็นแบบนี้ อีกอย่างคนร้ายที่ฆ่าเธอยังลอยนวลอยู่......”

“เธอยังไม่ตาย เธอไม่มีทางตายหรอก” เวธัสก็ได้ตอบไปสองคำอย่างดื้อดึง แล้วก็ได้ไปล้วงกระเป๋าหาแหวนวงนั้น

แต่ว่าในกระเป๋าก็ได้โล่ง จับไม่เจออะไร

แหวนของเขาละ?

เสียงของเวธัสได้แหบ กลับไปที่รถโรงพยาบาลโดยสีหน้าที่เครียด ค้นหาไปทั่ว สองมือนั้นได้ถูกเข็มแทงไปหลายครั้ง แต่ว่าเขากลับไม่รู้สึกเลยสักนิด ความสนใจนั้นได้อยู่กับการหาแหวนวงนั้น

“นายหาอะไรอยู่?” เจนนี่เห็นท่าทางเขาแบบนั้น ก็ได้ถามอย่างทนเห็นไม่ได้

“แหวน แหวนแต่งงานของพวกเรา ฉันได้ทำมันหายไป” เวธัสก้มตัวแล้วก็หาไปตามในรถ เตียงคนไข้ก็ได้ถูกเขาพลิก ไม่ว่ามุมไหนเขาก็ไม่ปล่อยไป “เธอบอกว่าเว้นแต่เธอได้ตายแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอไม่มีทางที่จะถอดแหวนเด็ดขาด ถ้าเกิดหาไม่เจอเธอต้องหงุดหงิดแน่ๆ”