บทที่ 607 ลูกถีบเธอครั้งหนึ่ง

ณิชาหันหน้าไปยิ้มให้แม่บ้านหญิง “ป้ากฐิน รดน้ำไม่ใช่งานหนักอะไร ฉันสามารถถือโอกาสนี้ออกกำลังกายเล็กน้อย ในภายหลังจะได้คลอดได้อย่างราบรื่น”

“ออกกำลังกายก็ต้องให้โค้ชอยู่ด้วยสิคะ ไม่อย่างนั้นหากถูกคุณภูมิเห็นเข้า เขาจะตำหนิฉัน!” ป้ากฐินรับอุปกรณ์รดน้ำมาจากมือของณิชาด้วยสีหน้าไม่เห็นด้วย

ณิชาเหงื่อตก “เขาทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นใหญ่เกินไปแล้ว”

“พวกคุณกำลังพูดว่าร้ายอะไรผมอีก?” พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของชายหนุ่มก็ดังขึ้นมาจากนอกประตู

ณิชาหันหน้ากลับไปก็เห็นภูมิภัทรมาพอดี!

ในมือภูมิภัทรถือผลไม้และขนมเอาไว้เล็กน้อย ชุดสูทเรียบกริบสีดำขับให้หุ่นที่มีกล้ามเป็นมัดๆของเขาสมบูรณ์แบบขึ้น แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกม้วนขึ้นไปถึงข้อศอก เผยให้เห็นผิวสีแทนบรอนซ์แข็งแรง เซ็กซี่น่าหลงใหล

“ทำไมทุกครั้งคุณถึงมาได้ทันเวลาขนาดนี้กันนะ ทำให้ฉันพูดอะไรล้วนโดนจับได้!” ณิชาแลบลิ้น เบนสายตามองไปยังผลไม้ในมือเขา

ภูมิภัทรจ้องมองเธออย่างเอาใจ “ดูเหมือนว่าคุณจะพูดว่าร้ายผมลับหลังตลอด?”

“แน่นอนว่าไม่ใช่ ฉันชมคุณยังจะไม่ทันเลย ถ้าหากไม่ใช่คุณ ฉันคงตายในเหตุการณ์ระเบิดนั่นแล้ว” หกเดือนก่อน เธอได้รับกระดาษโน้ตจากบริกร ด้านบนเขียนหมายเลขทะเบียนรถและเส้นทางการหลบหนี

สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจเสี่ยงทุ่มวางเดิมพันทั้งหมดสักครั้ง ใครจะไปรู้ว่าเพิ่งจะหารถเจอ บนตึกก็เกิดเหตุระเบิดเสียแล้ว

ตอนนั้นเธอคิดจะกลับไปดูว่าเวธัสได้รับบาดเจ็บหรือไม่ แต่กลับหมดสติไปเพราะอารมณ์สะเทือนใจเกินไป

หลังจากฟื้นขึ้นมาก็อยู่ที่ ประเทศ Fแล้ว

คนที่ปรากฏตัวขึ้นมาช่วยเธอให้รอดจากความเป็นความตายอย่างกะทันหันก็คือภูมิภัทร！

ภูมิภัทรให้เธอดูข่าว เวธัสกับเอกและคนกลุ่มนั้นไม่ได้รับบาดเจ็บ จำนวนผู้คนที่ได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิตในเหตุการณ์ระเบิดมาจากนักท่องเที่ยวและพนักงานโรงแรมที่เป็นผู้บริสุทธิ์ เธอไม่รู้ว่าสุขุมกับคุณทองภูมิคนนั้นสติฟั่นเฟือนขนาดไหน ถึงได้ไม่เสียดายที่จะดึงชีวิตคนมากมายเข้ามาพัวพันมากขนาดนั้น เพียงเพื่อที่จะจัดการเธอให้ตาย!

ในเมื่อทุกคนนึกว่าเธอตายในเหตุการณ์ระเบิด ทำไมเธอจะไม่ถือโอกาสนี้หลบซ่อนตัว แล้วคลอดลูกคนนี้ออกมาล่ะ?

จะด่าเธอว่าเห็นแก่ตัวก็ได้ แต่เธอกลัวว่าถ้าปรากฏตัวออกไป จะทำให้เกิดการฆาตกรรมขึ้น จนถึงขั้นพัวพันไปถึงลูกทั้งสองคนกับเวธัสด้วย…

เดิมเธอก็คิดจะหาสถานที่เงียบๆเพื่อคลอดลูกไม่ใช่หรอ

ภายใต้ความสับสนต่างๆนาๆ ณิชาจึงตัดสินใจอยู่ที่ ประเทศ Fอย่างแน่วแน่

นี่คือประเทศเล็กๆที่อยู่ห่างไกล แม้ว่าจะไม่สามารถกล่าวได้ว่าตัดขาดจากโลกภายนอก แต่กลับทำให้เธอได้รับความสงบ

เธอวางแผนที่จะคลอดลูกเสร็จแล้วก็พาลูกกลับไปที่เมืองพรด้วยกัน

อาจจะเป็นเพราะกำหนดการคลอดใกล้จะถึงแล้ว จำนวนครั้งที่เธอฝันในระยะนี้ก็ยิ่งถี่มากขึ้นเรื่อยๆ

มักจะฝันถึงเวธัส ปัณณ์และน้องอรัล…

ได้ยินภูมิภัทรพูดว่า หลังจากเธอ “เสียชีวิต” ในเหตุการณ์ระเบิด เวธัสก็แจ้งตำรวจจับสุขุม สุขุมได้รับการทรมานอยู่ในคุกอย่างที่สุด บางครั้งยังสามารถเห็นฉากสัมภาษณ์เกี่ยวกับเขาในโทรทัศน์ได้ และไม่รู้ว่าเขาคิดจะใช้ประโยชน์จากสุขุมเพื่อเตือนคนที่อยู่เบื้องหลังเขาหรือไม่

ป้ากฐินยกผลไม้ที่หั่นเรียบร้อยแล้วเข้ามา ณิชานั่งเรียงหน้ากระดานอยู่กับภูมิภัทร

เมื่อเห็นท่าทางหมดอาลัยตายอยากของณิชา ภูมิภัทรก็เป็นฝ่ายใช้ส้อมที่สั่งทำเป็นพิเศษจิ้มแอปเปิ้ลชิ้นหนึ่งไปตรงปากณิชา

“กินผลไม้หน่อยเถอะ”

ณิชารู้สึกเขินอาย จึงรับส้อมมา “ฉันอยากรู้มากว่า ทำไมตอนนั้นคุณถึงได้ช่วยฉัน อีกทั้ง…ยังบังเอิญรู้ว่าฉันอยู่ที่โรงแรมนั้นด้วย?”

“ถ้าหากผมบอกว่าผมเพียงแค่ผ่านไป คุณไม่มีทางเชื่อเเน่นอน” ภูมิภัทรหยอกล้อยิ้มๆ พลางกวาดสายตามองผ่านหน้าท้องเธอด้วยแววตาซับซ้อนเล็กน้อย และเอ่ยด้วยนัยน์ตาเป็นประกายว่า “แต่ว่าคุณวางใจได้ ผมจะปกป้องคุณกับเด็กคนนี้”

ณิชาก็สัมผัสเจตนาร้ายจากภูมิภัทรไม่ได้ ไม่เช่นนั้นตอนแรกเขาก็คงไม่ช่วยชีวิตเธอที่โรงแรม

อีกทั้งการดูแลยาวนานถึงหกเดือน…

หากเป็นการหลอกลวง มากน้อยอย่างไรก็ต้องเปิดเผยร่องรอยออกมาบ้าง

เพื่อที่จะฆ่าเวลาอันน่าเบื่อหน่ายในช่วงตั้งครรภ์ ณิชาจึงศึกษาวิจัยเสื้อผ้าเด็ก ออกแบบเสื้อผ้าเด็กไว้เยอะมาก ปกติก็จะทำเสื้อผ้าให้กับลูกในท้อง