บทที่ 608 อยากกัดคำหนึ่งมาก

เมื่อเงยหน้าขึ้นไปก็สบเข้ากับสายตาลึกล้ำของภูมิภัทรเข้าพบดี เขาก็กำลังมองเธออยู่เช่นกัน ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่เหลือเพียงแค่สองสามเซนติเมตร

ดูเหมือนว่าเธอจะสามารถมองเห็นขนอ่อนเล็กน้อยที่โค้งงอนบนใบหน้าเขา

ภูมิภัทรได้กลิ่นหอมของดอกพุดซ้อนและกลิ่นนมบางๆจากร่างของเธอ ลำคอขยับไปมา นัยน์ตาดำสนิทตกลงบนริมฝีปากสีแดงสดของเธอชั่วครู่

เหมือนกับลูกท้อที่แพร่กระจายพลังเวทมนตร์อันไร้รูปร่างอย่างหนึ่ง

ทำให้เขาอยากจะ...กัดคำหนึ่ง

“ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าใจคำพูดของพวกเรา จึงนิ่งเงียบแล้ว” แพขนตาละเอียดของณิชาสั่นไหวไปมา เธอก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว

สายตาของภูมิภัทรจึงเห็นแค่ปลายผมสีดำสนิทของเธอ เขาสูดลมหายใจลึกเงียบๆ เอ่ยยิ้มๆราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นว่า “ในภายหน้าเธอจะต้องเป็นแก้วตาดวงใจที่ใส่ใจคนอื่นคนหนึ่งแน่นอน”

ณิชาพยักหน้าอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หัวใจเต้นเร็วมาก

เมื่อครู่ภูมิภัทรคิดจะ...จูบเธอหรอ?

ไม่ พวกเขาจะเป็นแบบนี้ไม่ได้

เขามีค่ามากพอที่จะได้พบคนที่ดีกว่านี้ ในใจเธอมีเพียงแค่เวธัส

แต่ณิชากลัวว่าตัวเองจะเข้าใจผิดไปเอง ถึงอย่างไรเขาก็ตามหาคู่หมั้นของเขามาตลอด

ในตอนที่ละล้าละลังว่าจะเอ่ยปากยังไง ก็ได้ยินภูมิภัทรเอ่ยแนะนำขึ้นมากะทันหันว่า “พรุ่งนี้วันหยุด ผมลาพักร้อน จะพาคุณไปพักร้อนที่เกาะเมฆาดีไหมครับ ที่นั่นทัศนียภาพสวยมาก มีคลื่นทะเลอยู่เป็นเพื่อน ไม่แน่ว่าจะสามารถบรรเทาความกังวลก่อนคลอดได้บ้าง...”

หัวข้อสนทนาที่เปลี่ยนไปกะทันหันได้คลายความกระอักกระอ่วนเมื่อครู่นี้ลง ณิชาจึงตอบตกลง

เพียงแต่ณิชาคิดไม่ถึงว่า ในตอนเย็น บ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวหลังนี้จะมีสุภาพสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งมาเยือน

ณิชากำลังอาบแดดอยู่ที่ลานบ้าน วาดเสื้อผ้าเด็ก ตอนที่เห็นสุภาพสตรีท่านนั้น ปฏิกิริยาแรกก็คือเธอน่าจะมาผิดที่แล้ว ขณะที่พิจารณาเธอด้วยความสงสัย ดูจากการแต่งกายน่าจะมีฐานะไม่ธรรมดาเป็นอย่างมาก

จนกระทั่งป้ากฐินออกมากวาดลานบ้านแล้วเห็นเธอ ถึงได้ตะโกนเรียกด้วยท่าทางเคารพนบนอบ “คุณผู้หญิง!”

คุณผู้หญิง?

ป้ากฐินขยิบตาให้ณิชา “ท่านนี้คือคุณแม่ของคุณภูมิค่ะ คุณหญิงแสง”

เอ่ยแล้ว ก็แนะนำณิชาให้กับส่องแสง “คุณผู้หญิงคะ นี่คือคุณณิชาค่ะ”

ส่องแสงยังคงรักษาท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนและสง่างามของหญิงสาวที่มีกิริยาอ่อนหวานแช่มช้อย เธอพยักหน้ายิ้มๆ ทว่าสายตากลับไปได้เบนออกจากณิชาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

ได้ยินมานานแล้วว่าลูกชายของเธอเลี้ยงผู้หญิงเอาไว้ที่บ้านเล็กคนหนึ่ง ทั้งยังแอบส่งบอดี้การ์ดมาเฝ้าไม่น้อยด้วย

วันนี้เมื่อได้เห็นแล้ว เธอก็ตะลึงค้างไปเล็กน้อย

รูปร่างหน้าตาของเด็กผู้หญิงคนนี้...

“ที่แท้ก็เป็นคุณน้านี่เอง?” ณิชาเข้าใจขึ้นมาทันที ผายมือทำท่าทางเชื้อเชิญ “สวัสดีค่ะ เชิญด้านในก่อนนะคะ”

ความคิดของส่องแสงหยุดลง เธอเดินตามณิชาเข้าไปในห้องโถง

ภายในห้องโถงตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ไม่ทรุดโทรม เมื่อมองดูก็สามารถเห็นดอกไม้ที่ถูกจัดอย่างงดงามและมีสไตล์ที่วางประดับอยู่บนโต๊ะ

ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกพุดซ้อนบางๆ ทำให้คนจิตใจเบิกบานผ่อนคลาย

“คุณผู้หญิง ฉันไปรินชาให้คุณนะคะ” ป้ากฐินโค้งตัวครึ่งหนึ่ง พลางเดินเข้ามาอย่างเคารพนบนอบ “คุณอยากดื่มชาอะไรคะ”

“ง่ายๆก็พอแล้ว ชงชาดอกเก๊กฮวยมาแล้วกัน” ส่องแสงยิ้มบางๆ เดินไปนั่งบนโซฟาอย่างสง่างาม สองขาชิดกัน มือทั้งคู่ประสานกันอยู่บนหน้าขา ทุกการกระทำเต็มไปด้วยความสง่างามของสตรีผู้ดีชั้นสูง หาข้อติไม่เจอแม้แต่น้อย เธอเอ่ยกับณิชาว่า “มาเยี่ยมกะทันหัน คุณณิชาคงไม่ถือสานะคะ”

“แน่นอนว่าไม่ค่ะ”

ในใจณิชาลอบอุทานด้วยความตื่นตะลึงในอากัปกิริยาของคุณหญิงแสงท่านนี้ มิน่าถึงได้สามารถเลี้ยงดูคนที่ยอดเยี่ยมขนาดนั้นอย่างภูมิภัทรออกมาได้