บทที่ 611 หยุดนะ ห้ามเข้ามา！

ตอนนี้โรงแรมปล่อยกระแสไฟฟ้าโดยใช้เครื่องปล่อยกระแสไฟฟ้า กลางคืนทุกคนต้องพักผ่อน กลัวว่าเสียงปล่อยกระแสไฟฟ้าจะเสียงดังรบกวน ตอนกลางคืนก็เลยไม่ได้ทำงาน

ณิชาเดินมาถึงบาร์ชั้นล่างโดยอาศัยแสงไฟจากโทรศัพท์

ข้างนอกหน้าต่างมืดมิด จนยื่นมือออกไปมองไม่เห็นนิ้วมือ แต่เสียงลมเหมือนจะเบาลงไปมาก ไม่รู้ว่าเป็นสัญญาณของฝนกำลังจะหยุดแล้วหรือเปล่า

เธอรินน้ำร้อนให้ตัวเองหนึ่งแก้ว ร้อนมากๆ ต้องรอให้เย็นลงสักหน่อยก่อนถึงจะดื่มได้ ก่อนจะตรงไปที่โซฟากะที่จะนั่งลงสักพัก

จู่ๆบนโซฟา กลับมีคนเงาคนหนึ่งเงากำลังขยับอยู่

ในช่วงเวลากลางคืน เธอรู้สึกได้ถึงสายตาที่เฉียบแหลมราวกับเหยี่ยวได้อย่างชัดเจน กำลังจับจ้องมาที่ตัวเธอ

ใจของณิชาเต้นถี่ขึ้น ถอยหลังไปหนึ่งก้าว แก้วในมือก็ถือเอาไว้ไม่อยู่แล้ว

โชคดีที่เงานั้นมือเท้าไว ลุกขึ้นมาจากโซฟาอย่างรวดเร็ว แขนยาวๆยื่นออกมาจับแก้วใสเอาไว้

“ดึกๆดื่นๆใส่ชุดแบบนี้วิ่งแจ้นลงมาข้างล่าง ภูมิภัทรไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนคุณแล้วหรือไง?”เวธัสวางแก้วน้ำกลับลงไปบนโต๊ะ คำพูดที่ออกมาจากปากเต็มไปด้วยเจตนาร้ายกาจ ดังก้องไปทั่วชั้นหนึ่งที่เงียบสงบ ทำให้อารมณ์ความรู้สึกของณิชาที่เพิ่งจะสงบลงระเบิดขึ้นมาทันที ยกมือขึ้นมาจะผลักเขาออก

“เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย！”ณิชาเลียนแบบท่าทางของเขา พูดเยาะเย้ยสวนกลับไป“ฉันจะทำอะไร มันก็ดีกว่าคุณที่มาทำให้คนอื่นตกใจกลางดึกแบบนี้ก็แล้วกัน！”

เวธัสชำเลืองตามองท่าทางที่โมโหของเธอ ความโกรธที่อดกลั้นเอาไว้ตลอดทั้งวันก็จางหายไปเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว

เขาค่อยๆเดินตรงเข้ามาใกล้เธออย่างช้าๆ……

ทีละก้าวๆ ระยะห่างเข้ามาใกล้จนเหลือแค่ไม่กี่สิบเซนติเมตร ณิชาสีหน้าท่าทางสงบนิ่ง แต่ภายในใจกลับมีไฟพลุกพล่านอย่างไม่พอใจ ตะคอกออกมาด้วยความอับอายทั้งโมโห“หยุดนะ！คุณอย่าเข้ามาใกล้นะ！”

เวธัสค่อยๆหยุดลงตรงจุดที่อยู่ห่างจากเธอไม่ถึงยี่สิบเซนติเมตรอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ คิ้วยกขึ้น

“กลัวผมเข้าไปใกล้ขนาดนี้เชียว? คุณประหม่ามากเลยเหรอ?”

“คุณดูผิดแล้ว！”ณิชาแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ โชคดีที่ตรงนี้มันมืด เขาไม่เห็นความทุกข์ยากที่ใบหน้าของเธอ เธอรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก เห็นๆอยู่ว่าเขาเป็นคนมาเยาะเย้ยเธอก่อนแท้ๆ แล้วทำไมเธอถึงต้องรู้สึกผิดด้วย?

“ต้องให้ผมเตือนคุณไหมว่า ตอนที่พวกเรายังไม่ได้หย่ากัน พฤติกรรมที่จีบกันไปหยอกกันมาใดๆก็ตามมาของคุณกับภูมิภัทรล้วนแต่เป็นการนอกใจทั้งสิ้น?”แถมแอบนอกใจกันทางจิตใจแบบนั้นมันยิ่งร้ายแรงซะยิ่งกว่านอกใจกันทางกายเสียอีก！

ไฟของโทรศัพท์ที่ไม่ทันได้ปิด เล็ดลอดออกมา สาดอยู่บนตัวของทั้งสองคน

ที่แท้เขาก็คิดว่าเธอกับภูมิภัทรแอบคบชู้นอกใจนี่เอง

ณิชากัดริมฝีปาก ไม่พูดอะไรอีก หันหน้าไปกะที่จะหนีออกจากเรื่องบ้าๆที่ชั้นหนึ่งนี่ไปซะ

แต่วินาทีต่อมา แขนก็ถูกคนมาคว้าเอาไว้จากข้างหลัง

แรงกระทำที่มากมายถาโถมเข้ามา ร่างกายของณิชาสูญเสียสมดุล โซซัดโซเซล้มลงไปข้างๆ เวธัสฉวยโอกาสนี้เดินเข้ามา

ดังนั้น เธอจึงล้มลงไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา หูแนบอยู่ที่หน้าอกของเขา ได้ยินเสียงหัวใจเต้นที่มั่นคงรุนแรงของเขา

“ปล่อยนะ”ณิชาเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองเขา ไม่รู้เลยว่าในเวลานี้ทั้งสองคนเข้ามาใกล้กันมากเกินไปแล้ว

ริมฝีปากของเธอเฉียดผ่านลูกกระเดือกที่นูนออกมาอย่างเซ็กซี่ของเขา ทำให้เกิดการกระตุ้นทางประสาทสัมผัสที่รู้สึกชา……

เวธัสการกระทำไวกว่าความคิด แขนยาวๆโอบเธอเอาไว้แน่นมากขึ้น จมูกวนเวียนอยู่กับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอ ปลายนิ้วลูบท้องที่นูนออกมาของเธอ

แค่ชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านไปครึ่งปีแล้ว เด็กคนนี้……ใกล้จะคลอดออกมาแล้วสินะ

เธอพยายามอดทนมาถึงเก้าเดือน ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูก

มันแสดงว่าเด็กคนนี้แข็งแรงจริงๆ แสดงว่าในตอนนั้นเธอถูกต้องอย่างนั้นเหรอ?

พอรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิและหัวใจเต้นของเธออย่างชัดเจน ในที่สุดเวธัสก็มั่นใจแล้วว่าเด็กผู้หญิงที่อยู่ในท้องยังไม่ได้ตาย กำลังมีชีวิตอยู่อย่างจริงแท้แน่นอน

ลมหายใจร้อนผ่าวของเขากั้นด้วยปกเสื้อบางๆพวยพุ่งออกมา แทบจะทำให้เธอละลาย

ภาษากายของณิชานั้นซื่อสัตย์ยิ่งกว่าปากของเธอ โอบเอวของเขาเอาไว้เล็กน้อย

การแยกจากกันตลอดครึ่งปีมานี้ คนที่ทรมานไม่ใช่แค่เขาคนเดียว เธอเองก็ไม่คิดอยากที่จะกลับไปที่เมืองพรอีกต่อไปแล้วเหมือนกัน……

แต่เธอรู้สึกกลัวเกินไป กลัวว่าจะเผชิญกับระเบิดที่ร้ายแรงแบบนั้นอีกครั้ง กลัวว่าจะปกป้องรักษาเด็กที่อยู่ในท้องเอาไว้ไม่ได้