บทที่ 612 คุณก็คือคู่หมั้นของผมยังไงล่ะ

ณิชาได้ฟังถึงตรงนี้ จู่ๆก็อยากตบตัวเองสักสองฉาด

เธอให้โอกาสเขาได้ทำให้เธอรู้สึกอับอายขายหน้าอีกแล้ว！

หรือว่ากลับมาเจอกันใหม่หลังจากครึ่งปีผ่านไป เขาก็เลยแสวงหาความสุขจากการทำให้เธออับอายอย่างนั้นเหรอ?

ความตื่นเต้นของความสัมพันธ์ที่คลุมเครือจางหายไปอย่างรวดเร็ว ณิชาถอยออกมาจากอ้อมกอดของภูมิภัทร จัดระเบียบชุดนอนที่ถูกเวธัสกดทับจนยับยู่ยี่ ก่อนจะพูดขึ้นอย่างเยาะเย้ย“ฉันเป็นผู้หญิงปกติทั่วไป เวลาเจอกับการเย้าแหย่ของเพศชายจะตอบสนองกลับไปมันก็เป็นเรื่องปกติมากๆ ต่อให้เมื่อตะกี้จะไม่ใช่คุณ เปลี่ยนเป็นผู้ชายคนอื่นก็เหมือนกัน ดังนั้น คุณอย่าภูมิใจในตัวเองไปหน่อยเลย”

เวธัสไม่ได้โมโหมากมายอะไร ยกมุมปากยิ้มเล็กน้อย“แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของคุณมันบอกกับผมว่าคุณยังไม่เคยลองกับผู้ชายคนไหนมาก่อน”

ณิชากัดริมฝีปากแน่นทันที แก้มเริ่มซีด

นี่เขากำลังบีบบังคับให้เธอไปลองกับผู้ชายคนอื่นอย่างนั้นเหรอ?

หรือว่ามั่นใจว่าเธอไม่มีทางทรยศเขาอย่างแน่นอน?！

ร่างกายของภูมิภัทรโผล่เข้ามา บังเอาไว้ตรงหน้าของณิชา“ดูเหมือนว่าคุณจะละเลยผมไปนะ”

เวธัสหลุดขำออกมา“คุณเนี่ยนะ?”

“อย่าทำเหมือนกับประเทศ Fเป็นเมืองพรสิครับ อยู่ที่นี่คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะมาทำตัวหยิ่งทะนงนะ ตอนนี้ณิชาเป็นผู้หญิงที่ผมชอบ ถ้าคุณยังจะมาทำตัวกร่างกดขี่คนอยู่แบบนี้ ถ้าอย่างนั้นก็มาดูกันหน่อยว่าชัยชนะจะตกเป็นของใคร”ภูมิภัทรหรี่ตาลงอย่างเยือกเย็น มีความน่าเกรงขามของผู้ที่อยู่เหนือกว่าแผ่ซ่านออกมารอบตัว

แม้ว่าเขาจะไม่ได้แข็งแกร่งขนาดเวธัส แต่ก็เกิดในกองเงินกองทอง มีอำนาจอิทธิพลมาตั้งแต่เด็ก ตอนที่เขาใบหน้าเคร่งขรึม รังสีก็ไม่ได้แพ้เวธัสเลยเหมือนกัน

“คุณชอบเธอ?”เวธัสกลับไม่สนใจ ถึงขนาดที่พูดเยาะเย้ยออกมา“ถ้าอย่างนั้นคุณลองถามดูสิ ว่าเธอเต็มใจที่จะหย่ากับผมเพื่อคุณไหม?”

ภูมิภัทรไม่ได้พูดตอบกลับอยู่สักพัก แค่ยิ้มเท่านั้น“เปลี่ยนที่คุยกันได้ไหมล่ะ”

เวธัสไม่ได้ปฏิเสธ เขาก็อยากจะฟังเหมือนกันว่าเขาอยากจะพูดอะไร

ที่เขาเป็นคนช่วยณิชาในตอนแรก เขาขอบคุณ

แต่เขากับณิชาแกล้งตาย แล้วหนีออกจากเมืองพร ทิ้งความยุ่งยากลำบากทั้งหมดเอาไว้ ทุกคนล้วนแต่รู้สึกเจ็บปวดจนไม่อยากมีชีวิตอยู่กับเรื่องนี้……

ก็ควรจะมีคำอธิบายสักคำเหมือนกัน

ณิชายังคงจมดิ่งอยู่กับประโยคที่ภูมิภัทรพูดเมื่อตะกี้ รู้สึกไม่อยากจะเชื่ออยู่ไม่น้อย

ไม่รู้ว่าภูมิภัทรกับเวธัสพูดคุยอะไรกัน หลังจากผ่านไปสองสามนาที ตอนที่เวธัสกลับมาอีกครั้ง แววตาที่มองอยู่ของณิชาก็ดูซับซ้อนขึ้นมาไม่น้อย

เขาไม่ได้พูดอะไร แต่กลับไปยังห้องของตัวเอง

“เมื่อตะกี้คุณคุยอะไรกับเขาบ้างเหรอ?”ณิชาพยายามหาหัวข้อพูดคุย เพื่อคลี่คลายบรรยากาศที่อึดอัดจนแทบจะแข็งทื่อนี้ไปซะ

“หัวข้อสนทนาระหว่างผู้ชายทั่วๆไปน่ะ เดี๋ยวผ่านไปสักพักคุณก็รู้เอง”ภูมิภัทรพูดยิ้มๆ

ณิชากลืนคำถามที่ขึ้นมาถึงปากแล้วกลับลงไป ก่อนจะพูดเปลี่ยนคำพูด“ที่คุณชอบฉันน่าจะล้อเล่นใช่ไหม? ฮ่า การล้อเล่นนี้ช่างน่าขำจริงๆ”

ภูมิภัทรสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะจูงมือของณิชาอย่างจริงจัง“สิ่งที่ผมพูดล้วนแต่จริงจังทั้งนั้น ไม่มีคำไหนที่ล้อเล่นเลยสักคำ ถ้าคุณไม่เชื่อผมสาบานต่อสวรรค์เลยก็ได้ ครึ่งปีก่อน ตั้งแต่ตอนที่พวกเราเจอกันที่เมืองพรผมก็รู้สึกหวั่นไหวกับคุณแล้ว แต่ในหัวใจของคุณมีแต่เวธัส ดังนั้นคุณก็เลยไม่ได้สังเกตเห็น”

เขาไม่อยากรู้สึกอัดอั้นแบบนี้อีกต่อไปแล้ว ในเมื่อจะพูด ก็พูดออกมาให้มันจบๆไปเลยทีเดียว！

เขากลัวว่าถ้าเกิดยังไม่พูด เขาก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว……

การมาถึงของเวธัส มาสะกิดความรู้สึกกังวลของเขาขึ้นมา

ถ้าไม่มีคู่แข่ง เขาสามารถค่อยๆเข้าไปในหัวใจของเธออย่างช้าๆได้ แต่เวธัสดันปรากฏตัวออกมา

“ผมยอมรับว่าครึ่งปีก่อนที่ผมไปช่วยเหลือคุณจากสถานที่เกิดระเบิดนั้นมันเกิดจากความปรารถนาดี แต่ที่มากไปกว่านั้นคือผมอยากจะอยู่ด้วยกันกับคุณ เพราะว่าผมชอบคุณ ผมอยากจะตามจีบคุณ”

“ครึ่งปีมานี้ ผมสามารถหยุดเวลาอยู่ ณ ตอนนี้ได้โดยที่ไม่สนวันเวลาอีกต่อไป ไม่มีเวธัส ไม่มีใครคนอื่น มีแค่พวกเราเท่านั้น”

“ณิชา จริงๆแล้วคุณก็คือคู่หมั้นของ…..”