บทที่ 613 เตรียมการให้ฉันได้พบกับประธานาธิบดี

ณิชาได้ยินเสียงของผู้ชายที่คุ้นเคย ไม่ต้องหันหน้าไปก็รู้ว่าเวธัสมาแล้ว

เธอไอกระแอมเคลียร์ลำคอ ก่อนจะเงยมองเขาอย่างเกียจคร้าน“คุณซื้อมาเรียบร้อยแล้ว พิสูจน์แล้วว่าที่นี่มีมูลค่าในการลงทุนมาก”

น้ำของน้ำพุร้อนตามธรรมชาติของเกาะมาจากใต้พื้นดินที่ลึกเกือบสองพันเมตร อุณหภูมิของน้ำตลอดปี35องศาถึง73องศา

สิ่งที่มีมูลค่าคือ ค่าphของน้ำนั้นอยู่ที่8 ค่าเป็นด่างอ่อนๆ อุดมไปด้วยธาตุและแร่ธาตุปริมาณน้อยที่จำเป็นต่อร่างกายมากมาย ดีต่อสุขภาพและความงาม น้ำแร่ยังถึงมาตรฐานของน้ำที่สามารถดื่มได้อีกด้วย

ทุกๆปีจะดึงดูดคนนับหมื่นมาพักผ่อนท่องเที่ยวที่เกาะแห่งนี้

“คุณกับภูมิภัทร……”จู่ๆคำพูดที่เวธัสอยากจะพูดก็หยุดลง ก่อนจะพูดขึ้นใหม่“ครึ่งปีที่ผ่านมานี้ คุณเป็นยังไงบ้าง?”

ณิชากัดริมฝีปาก“ถ้าคุณจะมาเยาะเย้ยฉันอีกล่ะก็ ฉันว่าพวกเราไม่มีอะไรจะต้องคุยกันแล้วนะ”

“คุณประหม่าอะไร? กลางวันแสกๆ คิดว่าผมจะกินคุณได้อย่างนั้นเหรอ?”เวธัสนึกถึงการจากไปด้วยไม่ดีเมื่อคืน กวาดตามองลูกน้องของภูมิภัทรที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ พวกลูกน้องพวกนั้นพอเห็นเขามา ต่างคนก็ถลึงตาราวกับเห็นศัตรูตัวฉกาจ

หนึ่งในนั้นกำลังโทรศัพท์อยู่ น่าจะกำลังบอกภูมิภัทรว่าเขา“แอบฉวยโอกาสเข้ามาตอนที่ไม่ทันได้ระวังตัว”

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาพูดคุยกันดีๆก็แล้วกัน”ณิชาทำให้ตัวเองใจเย็นลง“ครึ่งปีนี้ นอกจากคิดถึงบ้านคิดถึงพวกคุณแล้ว อย่างอื่นก็ดีหมด พวกปัณณ์กับคุณยายตอนนี้เป็นยังไงบ้าง สบายดีกันไหม?”

เธออยากถามตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่ว่าไม่มีโอกาสเลยสักครั้ง

มีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเธอคิดถึงพวกเขามากขนาดไหน……

เธอไม่ใช่หลานสาวที่เหมาะสมกับคำว่าหลานสาว แล้วก็ไม่ใช่แม่ที่เหมาะสมกับคำว่าแม่ด้วยเหมือนกัน

“ในตอนที่คุณท่านเพิ่งจะได้ทราบข่าวการตายของคุณนั้น ก็ล้มป่วยหนักจนเข้าโรงพยาบาล เกือบจะจากโลกนี้ไปอยู่ตั้งหลายครั้ง”เวธัสก็ไม่ได้อยากจะทำลายบรรยากาศที่กลมเกลียวกันแบบนี้เหมือนกัน พูดออกไปตามความจริง เข้าใกล้กันมากขึ้น

ณิชารู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาทันที“แล้วตอนนี้ล่ะ? คุณยายพ้นขีดอันตรายแล้วยัง ดีขึ้นบ้างแล้วยัง?”

“ถ้ายอมกลับไปกับผม เธอก็อาจจะไม่เป็นอะไรแล้ว”คนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ยุ่งยากซับซ้อนที่สุด ตอนที่เห็นเธอสบายดี ก็อดไม่ได้ที่จะพูดคำพูดไม่ดีไปกระตุ้นเธอ

แต่พอเห็นเธอเป็นกังวลใจแล้วจริงๆ เวธัสถึงได้พบว่าตัวเองก็รู้สึกไม่เต็มใจที่จะเห็นเธอเศร้าเสียใจเหมือนกัน

จิตใจที่ตื่นตระหนกของณิชาก็กลับสู่สภาวะเดิม ลูบท้องที่กลมๆ ขอบตาแดงเปล่งประกายด้วยหยาดน้ำตา ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างตั้งหน้าตั้งตารอคอย“รอฉันคลอดลูกออกมาก่อน จะพาเธอกลับไปหาคุณยายด้วยกัน เธอน่าจะยิ่งดีใจมากขึ้น”

“คุณกะที่จะคลอดลูกที่ประเทศ F?”เวธัสขมวดคิ้ว พูดถามขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

“แล้วทำไมเหรอ?”ณิชาเปลือกตายกขึ้น

“ไม่ได้ คุณต้องกลับไปที่เมืองพรกับผม”เวธัสพูดขึ้นอย่างไม่ให้เธอปฏิเสธ

“ทำไม?”ความปรารถนาที่ใหญ่ที่สุดของณิชาในตอนนี้ก็คือคลอดเด็กคนนี้ออกมา

กลับไปเมืองพร ไม่ใช่แค่หมายความว่ามันจะต้องวิ่งเต้นไปทั่วทุกที่แล้ว ยังมีพวกแผนการชั่วร้ายเล่ห์เพทุบายนับไม่ถ้วนพวกนั้นอีก หรือว่าที่เวธัสจงใจเลือกมาช่วงเวลานี้ ก็เพราะว่าอยากจะพาเธอกลับไปคลอดลูกที่เมืองพรเหรอ?

“แม้ว่าตอนนี้จะปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูกแล้ว แต่ก็ไม่มีใครสามารถรับประกันได้ว่าเด็กคนนี้จะต้องแข็งแรงนี่ เพื่อที่จะควบคุมความเสี่ยงได้ คลอดในห้องผ่าตัดของกณิศปลอดภัยที่สุด ถ้าเธอมีโรคติดมาจริงๆ ก็จะได้รักษาหรือไม่ก็จัดการได้สะดวก”

“จัดการ?”ณิชาติดใจกับสองคำที่น่ากลัวนี้ สีหน้าซีดขาว“ความหมายของคุณก็คือถ้าเกิดเธอป่วย คุณก็จะ……จัดการเอาเธอออกอย่างนั้นเหรอ?”

เวธัสพยายามเปลี่ยนบทสนทนา“ลูกๆทั้งสองคนคิดถึงคุณมาโดยตลอด ถ้าคุณกลับไป พวกเขาน่าจะดีใจมากแน่ๆ ไม่ได้เจอกันครึ่งปี ส่วนสูงของปัณณ์กับอรัลเพิ่มขึ้นเยอะมากๆเลยนะ”

ณิชารู้ว่าเขากำลังเปลี่ยนเรื่อง

“เพื่อควบคุมความเสี่ยงสามารถเชิญกณิศมาที่ประเทศ Fได้ ที่นี่อันตรายน้อยกว่าเมืองพร ทำไมคุณถึงต้องพาฉันกลับไปเมืองพรด้วย?”เธอพูดแทงใจดำ

เวธัสไม่ได้ตอบคำถามของเธอตรงๆ แต่พูดถามกลับมาแทน“หรือว่าคุณไม่อยากกลับเมืองพร ไปเจอกับลูกๆและคุณยายเร็วๆอย่างนั้นเหรอ?”

แน่นอนว่าเธออยากอยู่แล้ว แต่สัญชาตญาณบอกกับเธอว่า เวธัสยังมีจุดประสงค์อื่นอีก

“สรุปคือถ้าคุณไม่พูดอธิบายมาให้ชัดเจน ฉันก็จะไม่กลับไปกับคุณ”อย่างน้อยอยู่ที่ประเทศ F ก็จะไม่มีใครรังเกียจว่าลูกของเธออาจจะป่วย แล้วก็จะไม่มีใครที่อยากจะจัดการเอาลูกของเธอออกด้วยเหมือนกัน

จ้องมองเงาหลังของณิชาที่เดินจากไป เวธัสก็จิตใจล่องลอยอยู่คนเดียวตามลำพัง