บทที่ 614 โรคหลายใจของพี่กำเริบอีกแล้วเหรอ?

ณิชาขอโทษในความดื้อดึงและเห็นแก่ตัวของตัวเอง จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นวิดีโอคอล

กั้นเอาไว้ด้วยหน้าจอ เธอเห็นศิริจันทร์ที่ดูเหมือนจะแก่ชราไปหลายปี ตั้งแต่ที่ศิริจันทร์ออกจากโรงพยาบาล สภาพจิตใจก็ไม่เหมือนกับเมื่อก่อน จำเป็นจะต้องนั่งรถเข็น ผมสั้นที่ขาวอมเทา แววตาที่ขุ่นมัวไร้ชีวิตชีวา ทำให้ณิชาเอามือปิดปากร้องไห้ออกมาอย่างไม่มีเสียง……

ศิริจันทร์เห็นณิชาแล้วก็ดีใจมากๆ โบกมือ น้ำตาที่ตื่นเต้นก็ไหลออกมาเช่นกัน

ตุ๊กกับชาลีรีบพูดให้คุณท่านใจเย็นลงทันที

เธอมีอาการเลือดออกในสมอง ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงไม่กล้าไปกระตุ้นเธอ

ณิชารีบเช็ดน้ำตา พูดคุยกับคุณท่านไปตลอดทั้งช่วงบ่าย สุดท้ายคุณหมอก็มาพูดเตือนให้คุณท่านฉีดยากินยาได้แล้ว ตุ๊กถึงได้เข็นศิริจันทร์จากออกไป ณิชาแทบอยากจะสวมปีกบินกลับไปอยู่ข้างกายของศิริจันทร์เหลือเกิน

“พี่ ช่วงเวลานี้ลำบากพี่ต้องดูแลคุณยายหน่อยนะ”

“แม่สาวน้อย นั่นก็เป็นคุณย่าของพี่เหมือนกัน การดูแลเธอเดิมทีมันก็เป็นหน้าที่ความรับผิดชอบของพี่อยู่แล้ว”ชาลีถือโทรศัพท์มือเดียว มุมปากยกขึ้นยิ้มอย่างชั่วร้ายอันธพาลสุดๆ

“ดูเธออวบขึ้นกว่าเมื่อก่อนไม่น้อย อยู่กับภูมิภัทรคงจะกินดีอยู่ดีเลยสินะ?”

ณิชาคิดไม่ถึงว่าชาลีจะรู้เรื่องทั้งหมดขนาดนี้“ถ้าลำบากป่านนี้พวกคุณจะต้องพาฉันกลับไปแล้วแน่นอน ฉันยังคิดอย่างไร้เดียงสาอยู่เลยว่า ฉันปิดบังซ่อนเร้นไว้ดีมากๆ พวกคุณจะหาฉันไม่เจอเสียอีก……”

เดิมทีพวกเขาก็แค่สมยอมเธอเท่านั้น ปกป้องเธอด้วยวิธีอื่น

“ไม่มีที่ใดบนโลกนี้ที่สามารถซ่อนเร้นได้ อยู่ที่ว่าคนที่ตามหาเธอมีความเพียรพยายามมากขนาดไหน”จู่ๆชาลีก็พูดกระซิบ นอนอยู่บนโซฟา

เป็นฤดูร้อนแล้ว เขาใส่เสื้อเชิ้ตบางๆง่ายๆ คอของเสื้อเชิ้ตเปิดออกเนื่องจากเอนตัวลงนอน เผยให้เห็นถึงแผ่นอกสีน้ำผึ้งที่เซ็กซี่ ข้างบนดูเหมือนว่าจะมีรอยจูบสีแดงอยู่หนึ่งรอย สะดุดตาสุดๆ

หัวใจที่เพิ่งจะผ่อนคลายลงของณิชาก็ตื่นตระหนกขึ้นมาอีกครั้ง“พี่ เจนนี่ล่ะ?”

“เธอก็ไม่ได้ติดต่อน้องเหมือนกันเหรอ?”ชาลียกมุมปาก เหมือนกับถามออกมาอย่างไม่แยแสสนใจเลยแม้แต่นิดเดียว

“ฉันติดต่อเธอไม่ได้ตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้ว！”จู่ๆณิชาก็รู้สึกว่าอาจจะเกิดเรื่องขึ้นกับเจนนี่แล้ว จึงลุกนั่งตัวตรงด้วยความประหม่า

“อ้อ ถ้าอย่างนั้นเธอน่าจะไม่ต้องการแม้กระทั่งน้องแล้วล่ะมั้ง”

“……”ณิชานิ่งเงียบไปสักพัก จากนั้นก็พูดถามขึ้นมาอย่างจริงจังอีกครั้ง“พี่คงจะไม่ได้โรคหลายใจกำเริบ แล้วทำให้เธอโกรธจนหนีไปอีกแล้วใช่ไหม?”

จากมิตรภาพของเธอกับเจนนี่ ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา เธอก็ไม่น่าจะไม่ติดต่อมาหาเธอ

ชาลีแววตาโกรธเกลียดและเยาะเย้ยขึ้นมาทันที ไม่นานก็กลับไปเป็นท่าทางสบายๆตามปกติ พูดขึ้นมาอย่างเยาะเย้ย“พี่หลายใจสู้เธอไม่ได้หรอก คำพูดแบบหนึ่ง การกระทำอีกแบบหนึ่ง”

“ระหว่างพวกพี่สองคนมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ตอนนี้เจนนี่อยู่ที่ไหนกันแน่?”

“วันกำหนดคลอดของน้องอีกนานแค่ไหน? ให้พี่ไปอยู่เป็นเพื่อนไหม?”ชาลีเมินเฉยต่อคำถามของเธอไปตรงๆ เจตนาในการเปลี่ยนเรื่องมันชัดเจนจนเกินไป

ณิชาดูท่าแล้วคงจะถามอะไรจากปากเขาไม่ได้แน่ๆ จึงทำปากมุ่ยพูดขึ้น“วันที่7เดือนหน้า แต่ว่าฉันกะที่จะคลอดลูกออกมาก่อนแล้วค่อยกลับไป พี่งานยุ่งไม่ต้องวิ่งแจ้นมาหรอกค่ะ แต่อย่าลืมจัดเตรียมของขวัญให้กับหลานสาวของพี่ด้วยล่ะ”

“หลานสาว?”ชาลีหัวเราะออกมายกใหญ่ เท้าคางมือเดียว“ธัสน่าจะหัวเราะจนบ้าไปแล้วสินะ คาดหวังอยากมีมานาน ในที่สุดก็มีลูกสาวสักที”

“ถ้าชอบพี่ก็มีสักคนสิ เด็กผู้หญิงที่เหมือนกับเจนนี่น่ะ”ณิชาไม่ยอมตัดใจ คิดที่จะสอบถามเบาะแสของเจนนี่อย่างอ้อมๆ

ชาลีฉลาดเฉลียว พยักหน้าอย่างจริงจังสุดๆ“มีลูกสาวสักคนก็เป็นความคิดที่ดีเลย แต่ว่าพี่คิดๆดูแล้วถ้าให้lucyหรือลิลลี่คลอดให้ล่ะ? หรือไม่ก็หาผู้หญิงสักกลุ่มหนึ่ง มาอุ้มท้องแทนเป็นไง?”

“ลาก่อน！”ณิชาโกรธจนวางสายไปเลยตรงๆ พวกเขาแทบจะเข้ากันไม่ได้เลยสักนิด！

ชาลีก็ไม่ยอมบอกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเจนนี่ ณิชาตัดสินใจค่อยหาโอกาสถามชาลีในภายหลัง

ถึงยังไง ตอนนี้คนที่เธอสามารถถามได้ก็เหลือแค่เขาแล้วเท่านั้น

หน้าต่างเปิดกว้างเอาไว้ ลมเย็นตามมาด้วยความหนาวเหน็บพัดเข้ามาในบ้าน ณิชาขึ้นไปเปลี่ยนเป็นเสื้อโค้ทที่หนาหน่อยก่อนจะลงมาชั้นล่าง

พวกคนรับใช้ที่เบื่อหน่ายกำลังทำความสะอาด ฟังรายงานข่าวจากในโทรทัศน์ไปพลาง