บทที่ 616 การเจอหน้ากันครั้งแรกของพ่อตาและลูกเขย

“ณิชา คุณไม่ต้องไปฟังเขา ที่ประเทศ F ไม่มีที่ไหนที่ปลอดภัยไปกว่าที่ผมแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นคุณใกล้จะคลอดแล้ว ทีมแพทย์ผมก็เตรียมเอาไว้ให้คุณเรียบร้อยแล้วด้วย”

ภูมิภัทรวิเคราะห์ข้อดีข้อเสียอย่างสมเหตุสมผล

ไม่ว่าจะมาจากมุมมองเห็นแก่ตัวหรือว่ามาจากการพิจารณาด้านความปลอดภัย ณิชาอยู่ที่เขานี่แหละน่าเชื่อถือที่สุดแล้ว

“คุณภูมิพูดแบบนี้ ทำเหมือนกับว่าคุณผู้ชายของพวกเราไม่ได้คิดพิจารณาถึงการที่คุณผู้หญิงท้องเลยนะครับ ทีมแพทย์ที่คุณสามารถจัดเตรียมได้ แน่นอนว่าพวกเราเองก็จัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้วเหมือนกัน”เอกรีบพูดขึ้นอย่างไม่ยอมแสดงให้เห็นว่าตัวเองด้อยกว่า

คำสั่งที่เขาได้รับมาก็คือรับตัวณิชามาจากทางฝั่งของภูมิภัทร

ภูมิภัทรแววตาเคร่งขรึม กวาดมองไปยังเอก

เอกสบตากับเขาไปตรงๆ

แม้ว่าการที่มาส่งเสียงโห่ร้องในถิ่นของคนอื่น เขาจะรู้สึกผิดนิดหน่อยก็ตาม แต่ว่าอาศัยคนเยอะ จะดีจะเลวยังไงก็เท่ากับคุณผู้ชายมารับคุณผู้หญิงเอง แน่นอนว่าไม่มีทางยอมถอยอย่างแน่นอน

ณิชาที่เป็นผู้เกี่ยวข้องโดยตรง มองทั้งสองคนอย่างพูดอะไรไม่ออก จากนั้นก็ฉวยโอกาสตอนที่ทั้งสองต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กันนั้น แอบเดินออกไปข้างนอกอย่างเงียบๆ

พอภูมิภัทรพบว่าณิชาไปไกลแล้ว ก็รีบตามไปทันที

แน่นอนว่าเขาให้คนขับรถมา จอดลงข้างๆณิชา

“ขึ้นรถมาสิ ผมจะพาคุณกลับไปส่งที่วิลล่า”

“ไม่ต้องแล้ว”ณิชาส่ายหัว พูดยิ้มๆ“ฉันเอาแต่อยู่ที่บ้านของคุณ ในอนาคตถ้าพี่สะใภ้รู้เข้า จะไม่หยิบมีดมาฟันฉันหรือไง?”

“พูดไร้สาระน่า คุณไปเอาพี่สะใภ้มาจากไหนกัน?”ภูมิภัทรพูดพลางคิดที่จะเข้าไปจูงณิชาขึ้นรถ

ณิชาตอบสนองกลับมาอย่างไวหลบไปทันที คิดพิจารณาอยู่สักพัก ก่อนจะพูดขึ้น“ภูมิภัทร ฉันไม่กลับไปพักอาศัยที่วิลล่ากับคุณแล้วดีกว่า ถูกคนอื่นเห็นเข้าจะเอาไปพูดส่งเดชกัน แล้วจะส่งผลกระทบต่อภรรยาที่คุณจะแต่งงานในอนาคตเข้า”

ภูมิภัทรอ้าปาก ไม่ได้โน้มน้าวอะไรอีกแล้ว มองเอกที่กำลังตามมา พร้อมกับพูดขึ้น“ผมรู้แล้ว เมื่อคืนเป็นเพราะว่าผมหุนหันพลันแล่นเกินไป คุณอย่าแบกรับเอาไว้ในใจก็แล้วกัน ครึ่งปีมานี้การดูแลคุณเดิมทีก็เป็นหน้าที่ความรับผิดชอบของผมอยู่แล้ว คุณไปกับเขาเถอะ”

ณิชาพยักหน้า ตามเอกไป ถึงยังไงจากสถานการณ์ของเธอในตอนนี้ ไม่สามารถอยู่ห่างใครได้เลยจริงๆ

ถ้าเกิดไปกระทบเลือดลมในครรภ์ขึ้นมา อาจจะคลอดออกมาเลยก็ได้

ตอนที่จากไปเธอมองภูมิภัทรที่ยืนอยู่ริมถนนส่งเธอจากไปด้วยสายตาอย่างเงียบสงบผ่านกระจกรถ ในสีหน้าของเขาดูเหมือนจะสิ้นหวังและเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย ณิชากัดริมฝีปาก รู้สึกผิดอยู่ภายในใจอย่างถึงที่สุด

เธอควรจะชดเชยให้เขายังไงดีล่ะ?

……

เวธัสซื้ออสังหาริมทรัพย์หนึ่งแห่งที่ประเทศ F

เอกกับกลุ่มบอดี้การ์ดก็เหมือนกับกาวติดหนึบ ตามติดเขาอยู่ทุกที่ทุกเวลา

นี่เป็นบ้านพักเดี่ยวที่ชานเมืองหลังหนึ่ง มีสวนและสระว่ายน้ำกลางแจ้งที่มีขนาดใหญ่สุดๆ

เอกเดินไปรอบๆบริเวณแถวนี้เป็นเพื่อนณิชา พูดถามขึ้นอย่างยิ้มแย้ม“คุณผู้หญิงครับ คุณรู้สึกไม่พอใจอะไรในบ้านหลังนี้อีกไหมครับ? ผมจะรีบให้คนไปเปลี่ยนให้เดี๋ยวนี้เลย”

“เวธัสอยากจะพาตัวฉันกลับไปที่เมืองพรไม่ใช่เหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องเปลี่ยนแล้ว ถึงยังไงก็ไม่ได้พักอยู่ที่นานเท่าไรหรอก”ณิชาไม่ได้พูดอะไรมากมาย ก่อนจะขึ้นไปข้างบนอย่างรวดเร็ว อาจจะเป็นเพราะว่าที่เกาะเมฆาฝนตกติดต่อกันหลายวัน ความชื้นสูง เธอเลยรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนิดหน่อย

พูดสั่งกำชับกับสาวรับใช้ไม่กี่ประโยค ณิชาก็หลับไปอย่างสะลึมสะลือ

ขณะที่รู้สึกคลุมเครือไม่ชัดเจนนั้นจู่ๆก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างดึงร่างกายของเธอขึ้นมา จากนั้นก็มีของอุ่นๆมาแนบตามตัวของเธอ เธอง่วงมาก แทบจะปล่อยตัวเองไปอย่างสมบูรณ์ จมดิ่งอยู่ในความฝัน ไม่ได้ลืมตาขึ้นมา

ส่งเสียงครางออกมาเบาๆ เอียงหัวเล็กน้อย แล้วหลับต่อ

ท้องโตแล้ว จริงๆแล้วตอนนี้เธอหลับอย่างทรมานมาก……

แล้วก็ไม่รู้ว่าหลับไปแบบนี้นานขนาดไหน จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าที่ริมฝีปากนั้นอุ่นๆชื้นๆ เหมือนกับมีของบางอย่างที่นุ่มๆพาดผ่านริมฝีปาก รู้สึกชาๆเหมือนกับกระแสไฟฟ้า เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที……

ข้างนอกหน้าต่างค่ำมืดเรียบร้อยแล้ว

โคมไฟติดผนังส่องแสงสลัวๆอยู่ภายในบ้าน ผ่านไปสักพักเธอถึงได้ปรับสายตาให้เข้ากับที่สว่างมากขึ้นได้

สาวรับใช้ก็บ่มกลิ่นหอมผ่อนคลายที่ไม่เป็นอันตรายต่อคนท้องอย่างระมัดระวัง พอเห็นณิชาตื่นขึ้นมา ก็นึกว่าตัวเองทำเสียงดังจนเธอตื่น จึงรีบพูดขออภัยขึ้นมา“ขอโทษด้วยค่ะคุณผู้หญิง ดิฉันทำให้ท่านตื่นจนได้”