บทที่ 617 เขาเป็นพ่อของณิชาเหรอ?

แม้ว่าเวธัสกับวีีรพงษ์จะไม่ได้เจรจากันจนได้ข้อสรุปออกมา แต่ทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้เจรจากันจนถึงขั้นที่ตึงเครียดเหมือนกัน

ตอนที่แยกจากกัน วีีรพงษ์ตบลงที่ไหล่ของเวธัส“นายเป็นคุณชายของตระกูลสนธิไชยแห่งเมืองพร?”

“สมัยที่ท่านประธานาธิบดีเป็นวัยรุ่นก็น่าจะเคยไปที่เมืองพรมาแล้วสินะครับ?”เวธัสเปลี่ยนบทสนทนา พูดหยั่งเชิงขึ้นมา

วีีรพงษ์หยุดชะงักไป เหมือนกับกำลังหวนนึกถึงอะไรอยู่“เมืองพรเป็นเมืองที่สวยงามมากๆเมืองหนึ่งเลย แต่ก็เป็นเพราะว่าแบบนี้เอง พ่อหนุ่ม ฉันถึงต้องเตือนนายเอาว่า อย่าคุยโม้โอ้อวดมากจนเกินไป สิ่งของของประเทศ Fฉันให้ได้แค่ประชากรของประเทศของฉันเท่านั้น ฉันจะไม่ละทิ้งประโยชน์ของประเทศตัวเองเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวแน่นอน ถ้านายมีความสนใจ ในอนาคตถ้าฉันได้ดำรงตำแหน่งต่อ ฉันสามารถเปิดพื้นที่ใหม่ของการร่วมมือทางธุรกิจให้กับนายได้นะ”

“เดี๋ยวผมค่อยคิดพิจารณาดูครับ”เวธัสกับวีีรพงษ์จับมือกัน

ตรงประตูทางเข้าโรงมหรสพ มีรถสองคันกำลังบรรทุกคนสองคน ขับแยกกันไปคนละเส้นทางภายใต้ความมืดมิดยามค่ำคืน

เอกนั่งอยู่บนที่นั่งคนขับ มองเวธัสผ่านกระจกส่องหลัง

“คุณผู้ชายครับ ท่านประธานาธิบดีคนนี้เป็นพ่อของคุณผู้หญิงจริงๆเหรอครับ?”

เวธัสแบฝ่ามือออกอย่างเงียบๆ ข้างในเป็นเส้นผมหนึ่งเส้นที่เขาฉวยโอกาสแอบเอามาจากวีีรพงษ์ เขาเอาผมใส่ลงไปในถุง“แค่เอาไปตรวจสอบก็ยืนยันได้แล้วไม่ใช่หรือไง?”

แม้ว่าจะเป็นแบบนี้ แต่ในใจของเวธัสนั้นรู้ดี ว่าภูมิภัทรไม่มีเหตุผลที่จะโกหกเรื่องนี้

มีความเป็นไปได้สูงมากๆ ที่ณิชาจะเป็นลูกสาวของวีีรพงษ์กับกานต์รวี

แต่ความรู้สึกที่วีีรพงษ์ให้กับเขานั้น……มันลึกซึ้งจนไม่สามารถคาดเดาได้

อยู่ที่ประเทศ Fต่อ ก็ไม่เห็นว่ามันจะเป็นทางเลือกที่ดีอะไร

……

ช่วงค่ำ เวลาสามทุ่ม

ภายในห้องนอนหลัก สาวรับใช้กำลังจัดกระเป๋าที่ภูมิภัทรส่งมาให้

ล้วนแต่เป็นเสื้อผ้ารวมถึงของใช้ส่วนตัวส่วนหนึ่งตอนที่ณิชาอาศัยอยู่ที่วิลล่าทั้งสิ้น

พอจัดกระเป๋าสัมภาระเสร็จเรียบร้อยแล้ว ณิชาก็หยิบชุดนอนที่โคร่งและหนาเข้าไปในห้องน้ำ

ช่วงหลังตั้งครรภ์ไม่เหมาะที่จะแช่น้ำ เธอยืนอยู่ใต้ฝักบัว ขัดถูร่างกายของตัวเองอย่างช้าๆ ตรงประตูห้องน้ำมีสาวรับใช้ยืนเฝ้าเอาไว้อยู่หนึ่งคน เพื่อรอสนองความต้องการของเธอได้ตลอดเวลา

เดิมทีสาวรับใช้บอกว่าจะช่วยเธอขัดถูตัวให้ แต่เธอปฏิเสธ

แกร๊ก ประตูของห้องนอนหลักถูกคนผลักเข้ามาจากข้างนอก

สาวรับใช้กำลังคิดที่จะเตือนณิชาที่กำลังอาบน้ำอยู่ ก็เห็นผู้ชายที่รูปร่างสูงใหญ่ค่อยๆเดินเข้ามาอย่างช้าๆ เพิ่งกลับมาจากข้างนอก บนตัวก็เลยมีร่องรอยของความหนาวเย็นที่ติดตัวมาจากข้างนอกอยู่

พอเห็นเวธัส สาวรับใช้ก็เคารพนอบน้อมอย่างเห็นได้ชัด

“คุณ……”

“ที่นี่ให้ฉันเฝ้าเอง เธอลงไปก่อนเถอะ”เวธัสพูดเสียงเบาตัดบทพูดรายงานของสาวรับใช้

สาวรับใช้หันมองห้องน้ำด้วยความเขินอาย ก่อนจะวิ่งออกไปด้วยใบหน้าที่แดง

ณิชาก็ได้ยินเสียงข้างนอกประตูบานเลื่อนของห้องอาบน้ำเหมือนกัน เบาน้ำจากฝักบัวลงนิดหน่อย ยังไม่ได้ถามว่ามีคนมาใช่ไหม ประตูห้องอาบน้ำก็เปิดออก เวธัสที่ไม่รู้ว่ามาโผล่อยู่ต่อหน้าของณิชาตั้งแต่เมื่อไร กั้นด้วยละอองน้ำที่หนาแน่น เวธัสถอดเสื้อตัวนอกออก เผยให้เห็นถึงผิวสีน้ำผึ้งที่แข็งแรง เดินเข้าไปในห้องอาบน้ำอย่างสง่าผ่าเผย

เขาไม่ได้สวมรองเท้า เท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้นเย็นๆ……

พอณิชาเห็นเวธัสที่ร่างกายเปลือยเปล่า ท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ ก็สูดหายใจด้วยความตกใจ！

“คุณ……”รีบหยิบผ้าเช็ดตัวมาคลุมตรงช่วงท้องเอาไว้

แม้ว่าเธอจะทายารักษารอยแตกลายบ้างแล้ว แต่ที่ท้องก็ยังมีรอยเล็กๆน้อยๆอยู่

แถมท้องก็ป่อง เอวก็หนาขึ้น……

เธอรีบบดบังตัวเองอย่างทันที ไม่ให้เวธัสมอง

เวธัสกลับเร็วกว่าเธอหนึ่งก้าว นิ้วเรียวยาวปิดฝักบัวจนสนิท มืออีกข้างฉวยโอกาสแย่งผ้าเช็ดตัวมาจากมือของเธอ

ผ้าเช็ดตัวไหลผ่านผิวเนียนนุ่ม ช่วงไหล่เผยออกมา คอสูงระหงที่สวยงามเรียวยาวก็เผยออกมาเช่นกัน ตามมาด้วยท้องที่ป่องนูน ณิชาสองมือปิดเอาไว้ที่บางจุด เวธัสก้มหน้าลงจูบไปที่ท้องของเธอเรียบร้อยแล้ว……

การใกล้ชิดสนิทสนมที่ไม่มีระยะห่างใดๆ ผิวที่ขาวนวลของณิชาเริ่มกลายเป็นสีชมพูอ่อนๆ