บทที่ 618 เธอหนีตามธามไทไปแล้ว

“เป็นไปไม่ได้ เจนนี่ไม่ใช่คนแบนี้ จะต้องเข้าใจผิดแน่ๆ！”

“เข้าใจผิดหรือไม่นั้นผมก็ไม่แน่ใจ ถึงยังไง เจนนี่ก็ทิ้งข้อตกลงการหย่าล้างเอาไว้หนึ่งฉบับ ก่อนจะหนีไปกับธามไทแล้ว”เวธัสจัดทรงผมของตัวเองอย่างช้าๆไม่รีบไม่เร่ง จัดเป็นทรงหยิกๆลอนๆอย่างง่ายๆ

แสงไฟสลัวๆ ตรงหน้าต่างกระจกที่อยู่ตรงข้าม สะท้อนท่าทางที่หล่อเหลาของเขา

ครั้งนี้ณิชาลงมาจากเตียงตรงๆ“คุณกำลังพูดเย้ยหยันกับฉันอยู่เหรอ? เจนนี่จะหนีตามคนไปได้ยังไง? ต่อให้หนีตามไปก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับฉันซะทีเดียวสักหน่อย พี่สมองพิการแล้วหรือไง แม้แต่คำพูดโกหกพวกนี้ก็ยังเชื่อ?”

“ใครใช้ให้คุณลงมาจากเตียง?”เวธัสโยนผ้าขนหนูในมือทิ้งไป อุ้มณิชากลับขึ้นไปบนเตียงอีกครั้ง

ณิชาขัดขืนคิดอยากที่จะลุกขึ้นมานั่ง ถูกเวธัสกดกลับลงไปมือเดียวอีกครั้ง“อย่าขยับ！ลูกกำลังถีบคุณอยู่……”

เมื่อตะกี้เวธัสเห็นท้องของณิชาเหมือนกับจะนูนออกมา จากนั้นก็หดกลับไปอีกครั้ง

ณิชาก็ถูกถีบจนรู้สึกเจ็บไม่น้อยจริงๆ

ภายใต้สถานการณ์ปกติ นี่มันแสดงถึงว่าเด็กกำลังไม่พอใจ เธอจะต้องนอนแล้ว

ณิชากัดริมฝีปากล่างนอนกลับลงไป ปากพูดขึ้นมาต่อ“เรื่องนี้เห็นได้ชัดว่ามันมีลับลมคมในอะไรซ่อนอยู่ พวกคุณไม่ได้ตรวจสอบสอบเลยเหรอ?”

เวธัสจ้องมองณิชาอยู่เงียบๆ“ลำพังแค่เรื่องของคุณผมก็ยุ่งยากลำบากมากพออยู่แล้ว ไม่มีเวลาว่างไปยุ่งเรื่องของคนอื่นหรอก”

ยิ่งไปกว่านั้น นั่นก็เป็นภรรยาของชาลี ตัวของชาลีเองยังไม่ตรวจสอบเลย เขาที่เป็นคนนอกจะมีสิทธิ์อะไรที่จะสอดมือเข้าไปยุ่ง?

จู่ๆณิชาก็อยากจะขนย้ายข้าวของ จากนั้นก็กลับเมืองพรไปทำความเข้าใจกับเรื่องราวนี้ให้ชัดเจนแจ่มแจ้งขึ้นมาทันที

“นอนซะ”เวธัสเห็นเธอไม่ทีท่าว่าจะง่วงเลยสักนิด ก็ใช้ฝ่ามือใหญ่ๆมาปิดบนตาของเธอเอาไว้

ภาพด้านหน้าของณิชาดำมืดไปหมด สองมือของเธอคว้ามือของเวธัสไว้ เพิ่งจะดึงลงมา ในขณะเดียวกันเวธัสก็ปิดไฟของห้องพอดี ห้องนอนดำมืดมองไม่เห็นอะไร

เวธัสโอบกอดเธอจากข้างหลัง ลูบท้องของเธอเบาๆ……

ณิชาใจกระสับกระส่ายวุ่นวายไปหมด เดิมทีนึกว่าตัวเองจะนอนไม่หลับ แต่ความจริงพิสูจน์แล้วว่าเธอง่วงมากๆ ไม่นานก็นอนหลับไปในอ้อมกอดของเวธัส.

แม้ว่าจะเป็นแบบนี้ แต่ค่ำคืนนี้กลับนอนหลับไปอย่างไม่สบายใจนัก

เธอฝันถึงเปลวไฟที่ลุกโชน

กำลังอยู่ที่ขอบหน้าผาแห่งหนึ่ง มีรถยนต์มือสองที่สภาพเก่าทรุดโทรมคันหนึ่งตกลงมา ถังน้ำมันรั่ว ถูกจุดประกายไฟจนระเบิด

ท่ามกลางเปลวไฟมีผู้หญิงคนหนึ่งถูกขังเอาไว้อยู่ภายในรถ……

ควันหนาแน่นเข้ามาในจมูกของเธอ เลือดไหลลงมาจากหน้าผากของเธอ บาดแผลร้ายแรงจนน่าตกใจ

เธอร้องตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างสุดชีวิต คิดอยากที่จะหนีออกไปจากกองเพลิง

แต่ไม่ว่าเธอจะตะโกนยังไง ก็ไม่มีการตอบกลับมาเลย

เปลวไฟที่ไร้ความปรานีค่อยๆกลืนกินเธอเข้าไปช้าๆ……

หน้าของเธอกลับชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็ถูกหยุดเอาไว้เหมือนกับผ้าม่านในโรงหนัง！

บูม！

เจนนี่！

ณิชาตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายนี้ด้วยเหงื่อที่เต็มหน้า

แสงอาทิตย์ในช่วงรุ่งเช้าสาดส่องมาที่ตัวของเธอ แสงที่แสนอบอุ่น แต่เธอกลับเย็นยะเยือกไปทั้งใจ แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เวธัสไม่ได้อยู่ข้างเตียงแล้ว

ดูเหมือนว่าช่วงนี้เขาจะยุ่งมาก ที่นี่เป็นแค่ที่ที่เขานอนชั่วคราวเท่านั้น

สาวรับใช้เฝ้าอยู่เป็นเพื่อนที่ปลายเตียง ณิชาไม่มีกะจิตกะใจที่จะไปล้างหน้า เธอให้สาวรับใช้ไปเตรียมกระดาษกับปากกามาทันที

ณิชาอาศัยความทรงจำที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเหล่านั้นจากในฝัน ร่างภาพของหน้าผา รถที่ถูกไฟคลอกแล้วก็ศพที่อยู่ในฝันนั้นออกมาคร่าวๆ ตอนที่วาด เธอก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจไม่น้อย เหมือนกับมีพลังอะไรบางอย่างที่ยากจะคาดเดาได้ผลักดันให้เธอบันทึกภาพเหตุการณ์นี้……

สาวรับใช้พอเห็นณิชากำลังวาดภาพคนถูกไฟคลอกตาย ก็ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนไป กำลังจะร้องตะโกนเรียกคนมา

ณิชาไม่ฟังคำห้ามปามของสาวรับใช้ ยังคงวาดภาพนี้ให้เสร็จต่อไป

แต่ว่าหน้าของผู้หญิงที่ถูกขังอยู่ภายในรถคนนั้น เธอไม่กล้าวาดให้มันชัดเจนมากนัก

จะต้องไม่ใช่เจนนี่แน่ๆ

เวธัสบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเธอหนีตามธามไทไปแล้ว? เธอต้องสบายดีสิ！

วาดภาพเสร็จ ณิชาก็เหม่อมองภาพอยู่สักพัก จากนั้นก็โทรศัพท์ไปหาภูมิภัทร