บทที่ 619 แม่ลูกเจอกัน

คนคนนี้จะต้องไม่ใช่ประธานาธิบดีอย่างแน่นอน เพราะว่าในตอนนี้ประธานาธิบดีกำลังจัดการงานอยู่ที่เขตพื้นที่ทำงาน

ที่นี่คือเขตพื้นที่พักผ่อน……

คนที่ภูมิภัทรพาเธอไปเจอ จะเป็นคนคนนั้นไหมนะ?

ณิชาแอบพูดชื่อนั้นอยู่ภายในใจอย่างเงียบๆ ความตั้งหน้าตั้งตารอคอย คาดหวังและความตื่นเต้นกระสับกระส่าย ผสมปนเปกันอยู่ภายในอก

จู่ๆเธอก็นึกถึงเรื่องที่ภูมิภัทรเคยเล่าให้เธอฟังเรื่องนั้นขึ้นมา ป้าวิวสูญเสียลูกสาวของตัวเองไป ตอนที่ฝันในตอนเที่ยงคืนก็ตะโกนเรียกชื่อของหนิงหนิงออกมา

“คุณภูมิมาหาคุณหญิงวิวอีกแล้วเหรอครับ?” ทหารอารักขาที่เฝ้าอยู่ตรงเขตพื้นที่พักผ่อนรู้จักภูมิภัทร เข้ามาค้นร่วงกายอย่างยิ้มแย้ม ทำการตรวจสอบตามปกติ ยืนยันสองครั้งว่าไม่ได้พกวัตถุอันตรายมาด้วย

สมัยที่ส่องแสงกับคุณหญิงวิวเป็นวัยรุ่นก็เป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก แล้วก็ด้วยเหตุนี้เองครึ่งชีวิตช่วงวัยเด็กของภูมิภัทรก็พักอาศัยอยู่ในบ้านของคุณหญิงวิว

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาก็มองว่าป้าวิวเป็นคนในครอบครัวของตัวเองมาโดยตลอด

ตอนที่คุณหญิงวิวฟื้นขึ้นมา ก็ดูแลเขาเป็นอย่างดี

ภูมิภัทรยิ้มๆ“ใช่ครับ ได้ยินมาว่าช่วงนี้ป้าวิวสุขภาพไม่ค่อยดี”

ทหารอารักขาชี้ไปบนฟ้า“สภาพอากาศเปลี่ยน คุณหญิงก็เริ่มคิดถึงเรื่องราวในอดีตแล้วน่ะสิครับ”พูดจบ สายตาของทหารอารักขาก็หันมองมาที่ณิชา มองสำรวจการปลอมตัวของเธอ ขมวดคิ้วอย่างลำบากใจ“ท่านนี้คือ?”

“เป็นนักข่าวที่ผมเชิญมาครับ คุณคงจะไม่ได้คิดว่าสภาพของเธอแบบนี้จะมีพฤติกรรมที่ก้าวร้าวทำเรื่องอะไรไม่ดีหรอกใช่ไหม?”

แม้ว่าภูมิภัทรจะยิ้ม แต่ความเฉียบแหลมในแววตาทำให้คนไม่สามารถละเลยได้ ทหารอารักขารู้สึกเย็นสันหลังวาบ แล้วก็ไม่กล้าตรวจค้นร่างกายอีกเหมือนกัน โค้งตัวลงเล็กน้อย“จะเป็นไปได้ยังไงล่ะครับ ผมก็แค่ชินกับหน้าที่การงานมากไปหน่อยนะครับ คนที่คุณภูมิพามาน่าเชื่อถือแน่นอนอยู่แล้วครับ เชิญเข้าไปได้เลยครับ”

……

เขตพื้นที่พักผ่อนของประธานาธิบดีมีทั้งหมดห้าชั้น บางทีเนื่องจากผ่านสงครามมา คฤหาสน์ที่ประธานาธิบดีพักอาศัยหลังนี้แม้ว่าจะผ่านการปรับปรุงใหม่แล้ว ก็ยังให้ความรู้สึกเก่าแก่ไม่น้อยอยู่เหมือนกัน

แต่การตกแต่งและการจัดวางภายใน กลับให้ความรู้สึกสมัยใหม่

ชั้นหนึ่งกับชั้นสองล้วนแต่เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและพนักงานทั่วไป ตั้งแต่ชั้นสามเป็นต้นไปจะเป็นเขตพื้นที่พักผ่อน พักอาศัยและเขตบันเทิง

ชั้นบนสุดยังมีลานจอดเฮลิคอปเตอร์ที่โล่งกว้างอีกด้วย เอาเฮลิคอปเตอร์ลงจอดได้ตลอดเวลา

แล้วก็มีทหารอารักขาถือปืนบรรจุกระสุนลาดตระเวนไปมา

ถ้ามีศัตรูจากภายนอกเข้ามาโจมตี ประธานาธิบดีก็จะได้ตัดสินใจขึ้นเฮลิคอปเตอร์หลบหนีไปได้เลยตรงๆ หรือไม่ก็ลงไปยังทางใต้ดิน

เมื่อตะกี้ณิชากำลังครุ่นคิดอยู่ภายในใจ ดังนั้นจึงไม่ได้สังเกตสภาพแวดล้อมบริเวณนี้ ในเวลานี้สงบสติอารมณ์ลงแล้วมองไปรอบๆ ทุกที่ล้วนมีแต่ทหารอารักขา ยืนเฝ้าเอาไว้ทุกๆสองสามเมตร สวมใส่เครื่องแบบสีเขียวทหาร คล้องปืนจริงที่หนักอึ้งเอาไว้ตรงหน้าอก

หลังจากตรวจสอบความปลอดภัยหลายชั้นแล้ว ในที่สุดภูมิภัทรก็พาณิชามาถึงข้างนอกห้องที่หันไปทางทิศใต้ห้องหนึ่งข้างบนชั้นสี่

ในมือของภูมิภัทรถือถุงใบหนึ่งมาด้วย เป็นของขวัญที่เอามาให้กับป้าวิว

ทหารอารักขาของห้องนี้ล้วนแต่เป็นเพศหญิง ณิชาอาศัยจังหวะตอนที่ทหารอารักขาเปิดประตูรายงาน แอบฉวยโอกาสชำเลืองมองไปข้างใน ภายในห้องดูเรียบง่าย ตรงระเบียงกลับมีดอกไม้มากมายหลายชนิดจัดวางเอาไว้อยู่

ว่ากันว่าผู้หญิงที่ชอบดอกไม้ล้วนแต่จิตใจดี……

แล้วคนที่จิตใจดีก็ล้วนแต่ต้านทานความชั่วร้ายของคนเลวไม่ได้ ชีวิตแสนทุกข์ทรมาน

“คุณภูมิ คุณนักข่าวณิชาพวกคุณมาได้เหมาะเจาะพอดีเลย คุณหญิงพักผ่อนตอนกลางวันเพิ่งตื่นขึ้นมาพอดี เชิญตามดิฉันเข้าไปข้างไหนค่ะ”สาวรับใช้พูดกับภูมิภัทรและณิชาเบาๆ ตอนที่เห็นภูมิภัทร ก็ดูเขินอายเล็กน้อย ท่าทางสวยงามเหมือนกับสาวแรกแย้มที่มีรักแรก

ณิชาแอบมองสำรวจภูมิภัทร ใบหน้าของเขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆเลยแม้แต่นิดเดียว เหมือนคุ้นชินกับการที่พวกผู้หญิงใช้สายตาที่เขินอายแบบนั้นจ้องมองเขาตั้งนานแล้ว

จากนั้นทั้งสองคนก็เข้าไปในห้องโถงใหญ่ กลิ่นหอมของดอกไม้จางๆลอยมาที่จมูก เหมือนกับอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ

ภูมิภัทรพูดอธิบายขึ้นมา นี่เป็นเพราะว่าป้าวิวป่วย ไม่ค่อยสะดวกออกไปข้างนอก ท่านประธานาธิบดีเป็นห่วงว่าเธอจะอุดอู้เกินไป จึงตั้งใจให้คนไปจัดต้นไม้และดอกไม้สดจำนวนมากมายเอาไว้ภายในห้อง