บทที่ 620 แม่อาการกำเริบ

ณิชาพูดขึ้นว่าชาเก๊กฮวย

สาวรับใช้เห็นท่าทางที่ชอบณิชามากของคุณหญิงวิว ก็พูดยิ้มออกมาข้างๆ“คุณหญิงของพวกเราก็ชอบชาเก๊กฮวยมากเหมือนกันเลยค่ะ”

ในคำพูดแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดต่อณิชา

ณิชายิ้มให้กับสาวรับใช้เล็กน้อย ไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดล่วงเกินเมื่อตะกี้นี้ของสาวรับใช้เหมือนกัน

ในเวลานี้จิตใจของเธอจดจ่ออยู่ที่คุณหญิงวิว

มีภูมิภัทรเปิดบทสนทนาให้ ทั้งสองคนก็พูดคุยกันอย่างมีความสุข คุณหญิงวิวเล่าเรื่องที่ประสบพบเจอมาด้วยกันกับวีีรพงษ์ออกมา

จริงๆแล้วจิตใจของเธอเคยได้รับการกระตุ้น ความทรงจำสับสนวุ่นวายไม่น้อย ดังนั้นในเนื้อเรื่องแบบฉบับของเธอ จึงจำได้แค่เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดบางเหตุการณ์อย่างคร่าวๆเท่านั้น ตอนที่เธอขับรถด้วยความเร็วสูงผ่านประตูทางเข้ามานั้น ไม่ทันได้ระวังเผลอไปชนคนที่เดินอยู่ริมถนนเข้า

แล้วคนคนนั้นก็บังเอิญเป็นวีีรพงษ์พอดี

เธอตกใจแทบแย่ ลงรถมาตรวจดู วีีรพงษ์มีบาดแผลเต็มตัวไปหมดหนักกว่าที่เธอคาดการณ์เอาไว้……

คุณหญิงวิวเป็นกังวลว่าตัวเองจะฆ่าคนเข้า ก็เลยรีบโทรศัพท์ไปเรียกรถพยาบาลให้พาวีีรพงษ์ไปส่งที่โรงพยาบาล

แต่ก่อนที่วีีรพงษ์จะหมดสติไป ก็ใช้แรงเฮือกสุดท้าย ห้ามคุณหญิงวิวเอาไว้ ไม่ให้เธอพาตัวเองไปส่งโรงพยาบาล เหมือนกับว่ากำลังปกปิดความลับอะไรบางอย่าง

ภายในใจของคุณหญิงวิวรู้สึกตื่นกลัวเป็นอย่างมาก เพราะว่าที่ตัวของผู้ชายคนนี้มีรอยถูกปืนยิงอยู่ด้วย

แต่ถึงยังไงตัวเองก็เป็นคนขับรถชนเขา บวกเข้ากับเธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้ดูเหมือนคนเลวอะไร ก็เลยช่วยชีวิตเขาด้วยจิตใจที่ดี พาไปส่งในกระท่อมเล็กๆหลังหนึ่งที่อยู่ละแวกนั้น เชิญหมอมาทำการตรวจวินิจฉัย แถมยังดูแลด้วยตัวเองอีกด้วย ทั้งสองคนก็เลยตกหลุมรักกันขึ้นมาภายใต้สถานการณ์แบบนี้……

ภายหลัง อยู่มาวันหนึ่งจู่ๆวีีรพงษ์ก็จากไปโดยไม่บอกไม่กล่าว คุณหญิงวิวก็ทำได้แค่จากกระท่อมหลังเล็กไปด้วยความผิดหวังเศร้าเสียใจ

ได้ยินคนในครอบครัวบอกว่าได้ทำการเลือกหนุ่มหล่อมากความสามารถเป็นคนท้องถิ่นของที่นี่คนหนึ่งให้มาเกี่ยวดองสมรสกันกับเธอพอดี……

ในใจเธอปฏิเสธ แต่ว่าไม่อยากขัดต่อความปรารถนาของแม่ ก็เลยไปที่งานเลี้ยงงานนั้น

ในงานเลี้ยงชายหนุ่มมากความสามารถคนดังกล่าวแตกต่างจากคุณชายสูงศักดิ์ร่ำรวยที่เธอจินตนาการเอาไว้โดยสิ้นเชิง ถึงขนาดที่คิดจะลวมลามเธออีกด้วย

เธอสะบัดมือจากไปด้วยความโมโห แต่ปรากฏว่าตรงข้างนอกโถงงานเลี้ยงที่อยู่ไม่ไกล ได้มาเจอกับวีีรพงษ์อีกครั้ง

วีีรพงษ์มีบอดี้การ์ดอยู่ข้างกาย แต่ที่โชคร้ายคือ มีคนไล่ตามฆ่าเขาอีกแล้ว

ครั้งนั้น ก็เป็นช่วงเวลาที่เธอใจกล้าที่สุดเหมือนกัน ขับรถช่วยชีวิตวีีรพงษ์ไปเลยทันที……

ตั้งแต่ตอนนั้นทั้งสองคนก็ยืนยันความสัมพันธ์ว่ารักกัน

หลังจากนั้น ฝ่ายชายที่เป็นคู่เกี่ยวดองแต่งงานคนนั้นนัดเธอออกมา พยายามจะทำเรื่องที่สายเกินแก้ ดำเนินการแต่งงานให้ถึงที่สุด ตอนที่ตื่นตระหนกเธอก็เลยเตะไปที่ส่วนล่างของอีกฝ่าย ทำให้การแต่งงานพังทลายลง เธอทะเลาะกับแม่ยกใหญ่ แม่พูดขู่ว่าจะส่งเธอเข้าไปในตระกูลของคู่แต่งงานที่กลายเป็นคนพิการครึ่งซีกไปเรียบร้อยแล้ว เธอโมโหสุดๆก็เลยวิ่งหนีออกมาจากตระกูล ให้วีีรพงษ์พาเธอจากไป

ณิชาฟังเธอเล่าเรื่องราวขั้นตอนของการได้รู้จักกันได้เจอกันได้รักกันระหว่างเธอกับวีีรพงษ์อย่างเงียบๆ ในหัวคิดจินตนาการถึงภาพเหตุการณ์ในตอนนั้น

แต่ว่าก็มีคำถามตามมาเช่นกัน

คุณหญิงวิวใช้คำว่าตระกูลแทนที่ตระกูลรุ่งโรจน์มาตั้งแต่ต้นจนจบ เหมือนกับว่าเธอจำไม่ได้ว่าตัวเองคือกานต์รวีอย่างไรอย่างนั้น

แล้วสุขุมมีบทบาทอย่างไรในเรื่องนี้?

“คุณหญิง ได้ยินมาว่าท่านเป็นคนเมืองพร ท่านอยู่ที่ประเทศ Fมานานขนาดนี้ ไม่คิดถึงคนในครอบครัวเลยเหรอคะ?”ณิชาพูดถามขึ้นอย่างระมัดระวัง ภายในใจรู้สึกสับสนไม่เข้าใจ

คุณหญิงวิวยิ้มอย่างขมขื่น“ฉันคิดถึงพวกเธอ แต่ฉันจำไม่ได้ว่าพวกเธอคือใคร”

หมอบอกว่า อาการแบบนี้มันเรียกว่าภาวะที่ความจำบกพร่องอันเนื่องจากการกระทบกระเทือนทางอารมณ์อย่างรุนแรง

ตอนที่เจอกับการกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรง ก็จะลืมเรื่องบางเรื่องไปโดยอัตโนมัติ เพื่อให้ตัวเองเกิดความรู้สึกปลอดภัย

ลมหายใจและหัวใจของณิชารู้สึกเจ็บปวด ที่แม่ไม่ได้มาหาเธอหลายปีขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะว่าไม่คิดถึงพวกเธอ ที่แท้เธอแค่ลืมตระกูลรุ่งโรจน์ไปแล้วนี่เอง……

“แล้วท่านยังมีความทรงจำอะไรต่อคฤหาสน์ตระกูลรุ่งโรจน์ไหมคะ?”ณิชารู้สึกโศกเศร้าอยู่ภายในใจ หลุดถามออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว

คฤหาสน์ตระกูลรุ่งโรจน์……

พอคำคำนี้ดังเข้ามาในหู คุณหญิงวิวก็พูดพึมพำเน้นย้ำอยู่ในปาก