บทที่ 621 ควรจะช่วยเธอยังไง?

ณิชารู้สึกเป็นห่วงจนหัวใจแทบจะแตกสลายแล้ว ถกแขนเสื้อขึ้น ยื่นแขนเข้าไปตรงหน้าของคุณหญิงวิวทันที

คุณหญิงวิวเสียสติสัมปชัญญะไปเรียบร้อยแล้ว กัดแขนของณิชาไปทันที

ความเจ็บปวดที่ราวกับถูกฉีกกระชากเริ่มลามจากหลังมือ กลิ่นของเลือดเริ่มแสบจมูกมากขึ้น ณิชาเจ็บจนร้องครางออกมา ในที่สุดน้ำตาก็หยดลงอย่างอดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่อีกแล้ว ไม่ใช่เพราะว่าความเจ็บปวดทางร่างกาย แต่เพราะว่าเห็นคุณหญิงวิวในสภาพแบบนี้

เธอนึกว่าเธอเป็นถึงภรรยาประธานาธิบดีแล้วจะสูงสง่า มีชีวิตที่ดี

แต่ว่า……

ทั้งเนื้อทั้งตัวของเธอเต็มไปด้วยบาดแผลรูพรุนมากมาย เลือดไหลหยดไม่หยุด

ภูมิภัทรเห็นเลือดที่แขนของณิชา แววตาก็ดำมืดลงไปไม่น้อย

ไม่นานคุณหมอไรวินก็มาอย่างรวดเร็ว หยิบยาระงับประสาทออกมา ฉีดไปที่แขนของคุณหญิงวิวอย่างชำนาญสุดๆ

เนื่องจากยาระงับประสาทถูกฉีดเข้าไปในเส้นเลือด คุณหญิงวิวก็ค่อยๆสงบลงอย่างช้าๆ สองตาปิดสนิท เอนหัวสลบไป

แต่ก่อนที่จะหมดสติไป เธอเห็นใบหน้าเล็กๆที่ร้องห่มร้องไห้ด้วยความเสียใจอยู่รางๆ……

ภายในสายตาที่จริงใจเต็มไปด้วยความเป็นห่วงเอ็นดูที่มีต่อเธอ

ครั้งแรก ตอนที่เธออาการกำเริบมีสติสัมปชัญญะอยู่นิดหน่อย ทำให้เธอมีแรงกระตุ้นอย่างมากที่จะเข้าไปกอดสาวน้อยที่ร้องไห้ตรงหน้านี้ แล้วบอกกับเธอว่า อย่าร้องเลยนะ

แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถต้านทานฤทธิ์ของยากล่อมประสาทได้ เป็นลมหมดสติไป

แม้ว่าจะเป็นแบบนี้ เธอก็ยังไม่ได้ปล่อยมือของณิชาที่กำลังกัดเอาไว้ ตอนที่ภูมิภัทรเอาแขนของณิชาออกมาจากปากของคุณหญิงวิว เป็นรอยฟันลึกๆหนึ่งวง เหมือนกับจะกัดจนเนื้อหนังของเธอหลุดออกมา ณิชายืนอยู่ริมๆอย่างด้านชา เหมือนกับไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ร่างกาย จ้องมองบุคลากรทางการแพทย์หามคุณหญิงวิวขึ้นไปบนเตียงที่อยู่หลังม่าน

เหมือนกับเคยทำแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

“เร็วเข้า รีบเตรียมให้น้ำเกลือเดี๋ยวนี้เลย คุณหญิงไข้ขึ้นอีกแล้ว”

“อัตราการเต้นของหัวใจค่อนข้างต่ำ……”

“แจ้งท่านประธานาธิบดีแล้วยัง?”

บุคลากรทางการแพทย์กำลังพูดอะไรอยู่ ณิชาไม่ได้ยินเลยแม้แต่นิดเดียว แขนห้อยไว้ข้างลำตัว เลือดไหลลงทีละหยดๆ……

น่าจะผ่านไปประมาณสองสามนาที มีลมพัดผ่านตรงหน้า

พอณิชาเงยหน้าก็เห็นท่านประธานาธิบดีที่ท่าทางสงบใจเย็นในโทรทัศน์พุ่งกระโจนเข้ามาราวกับเป็นบ้าไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น

เขากอดคุณหญิงวิวอย่างระมัดระวัง ลูบหน้าผากของเธอ พอได้ยินหมอบอกว่าไม่อันตรายถึงชีวิตแล้ว ก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง ก่อนจะหันไปดุสาวรับใช้“เกิดอะไรขึ้น? พวกเธอดูแลคุณหญิงวิวประสาอะไรกัน ทำไมเธอถึงอาการกำเริบอีกแล้ว?”

บรรยากาศที่มืดมนชวนให้น่ากลัว ทำให้อุณหภูมิภายในห้องนอนลดต่ำลงหลายองศา

สาวรับใช้ตัวสั่น สองขาอ่อนแรงนั่งคุกเข่าลงไปทันที“ท่าน……ท่านประธานาธิบดี ก่อนหน้านี้คุณหญิงยังดีๆอยู่เลยค่ะ แต่ตอนที่พูดคุยอยู่กับคุณนักข่าวณิชาจู่ๆก็……”

ดูเหมือนในตอนนี้ วีรพงษ์ถึงตระหนักได้ว่าในห้องนี้ยังมีคนอื่นอยู่อีกด้วย

เขาวางคุณหญิงวิวลงอย่างเบาๆ สายตาทาเฉียบแหลมหันมองไปหนึ่งรอบ ตอนที่เห็นณิชสาที่กำลังอุ้มท้องอยู่นั้น คิ้วก็ขมวดก่อนจะหันไปแสดงความไม่พอใจต่อภูมิภัทร

“นายไม่รู้อาการของป้าวิวของนายหรือไง? ใครให้นายพาคนเข้ามา?”

“ขอโทษครับ ท่านประธานาธิบดี”ภูมิภัทรยอมรับผิดอย่างรวดเร็ว เขาควรจะคาดการณ์ถึงผลลัพธ์แบบนี้ได้ตั้งนานแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปจะช้าจะเร็วยังไงป้าวิวก็จะอาการทรุดลงอยู่ดี หรือว่าหมอไม่มีหนทางอื่นเลยหรือไง?

วีรพงษ์แววตาเหมือนกับปกคลุมไปด้วยหมอกควัน ริมฝีปากเกร็งจนแน่น

ผู้ชายที่แข็งแกร่งแน่วแน่ราวกับเหล็กกล้าต่อหน้าคนนอกมาโดยตลอด……